Τετάρτη, 30 Μαΐου 2012

Η επόμενη μέρα του κ.Τσίπρα




Αντώνης Καρακούσης

Αρθρογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Το Βήμα on line" - 22/5/2012

Ας υποθέσουμε ότι όλα πάνε κατ' ευχήν για τον κ. Τσίπρα. Οτι πείθει τα πλήθη και κερδίζει τους ψηφοφόρους με την ορμή της νιότης του. Και στις 17 Ιουνίου αναδεικνύεται μέγας νικητής.

Από την επομένη, ωστόσο, θα έχει να αντιμετωπίσει κρίσιμα θέματα και προβλήματα. Πρώτον, θα πρέπει να σχηματίσει κυβέρνηση. Και επειδή πιθανώς δεν θα επιτύχει αυτοδύναμη κοινοβουλευτική πλειοψηφία θα πρέπει να έχει εκ των προτέρων εξασφαλίσει συμμαχίες ικανές να του προσφέρουν τη στήριξη που θα χρειάζεται.

Αλλά ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι την έχει εξασφαλισμένη ή δεν τη χρειάζεται, θα πρέπει επίσης να είναι έτοιμος να αναλάβει το βάρος της διαπραγμάτευσης με τους δύσπιστους και ίσως εχθρικούς εταίρους μας στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

Εκείνοι θα διεκδικούν εφαρμογή των συμφωνηθέντων ή στην καλύτερη περίπτωση εγγυήσεις προκειμένου να συνεχίσουν να εφαρμόζουν τα απορρέοντα από τις έως τώρα συμφωνίες. Και εκείνος πιθανώς ηρωικά θα προβάλλει αντιστάσεις, επικαλούμενος την καμένη γη που παρέλαβε και την κακή πολιτική που κληρονόμησε. Και επειδή δεν θα υπάρχουν χρονικά περιθώρια, καθώς θα αντιμετωπίζει ταμειακά και άλλα πιεστικά οικονομικά προβλήματα, σχεδόν αναγκαστικά θα αποδεχθεί μια διαδικασία ετεροβαρούς διαπραγμάτευσης. Και, ή θα συμβιβασθεί ή θα τα σπάσει.

Στην περίπτωση ενός συμβιβασμού τίποτε σπουδαίο δεν θα έχει επιτύχει. Μικροκέρδη στην καλύτερη περίπτωση θα εξασφαλίσει, που την προσδοκία του πλήθους δεν θα ικανοποιούν και την απαίτηση του λαού θα επιτείνουν. Θα πρόκειται για την αρχή του τέλους.

Αν τώρα στυλώσει τα πόδια και τα σπάσει με τους ευρωπαίους, εκείνοι θα κλείσουν τις στρόφιγγες προκειμένου να προκαλέσουν ασφυξία και αδιέξοδο. Με τον κόσμο απλήρωτο και την οικονομία αλάδωτη η κατάσταση θα γίνει εκρηκτική και οι υμνητές θα μετατραπούν εν μια νυκτί σε διώκτες.

Αν θέλει ο κ. Τσίπρας να επιτύχει δεν μπορεί να μείνει σε αυτά που έχει. Εχει αποδειχθεί ότι στους καιρούς μας η διακυβέρνηση δεν είναι άσκηση απλή. Θέλει βαθιές επεξεργασίες, σχέδιο ολοκληρωμένο και πρόσωπα επιλεγμένα , με γνώσεις, δυνατότητες και πίστη, ικανά να τρέξουν δύσκολες υποθέσεις και αναλάβουν επικίνδυνες αποστολές.

Η μέχρι τώρα συγκρότηση και το δυναμικό του κόμματός του δεν δείχνουν τέτοιες δυνατότητες. Αντιθέτως φανερώνουν μεγάλες αδυναμίες και ανυπαρξία ολοκληρωμένου και επεξεργασμένου σχεδίου.

Αν λοιπόν ο κ. Τσίπρας θέλει πραγματικά να μείνει και να μην σβήσει ως άλλος διάττοντας αστέρας δεν έχει παρά να χτίσει από τώρα σχέδιο αξιόπιστο ολοκληρωμένο και επιστημονικά άρτιο, ικανό να σταθεί απέναντι στο μνημόνιο που εκείνοι υπερασπίζονται ως άλλο ευαγγέλιο.

Μόνο έτσι θα έχει ο κ. Τσίπρας τύχη και η χώρα ευκαιρία.

Αλλιώς ο ελληνικός λαός, που τόσο εύκολα και με τόση ταχύτητα τον ανέβασε με την ίδια και με ιδιαίτερη σκληρότητα θα τον καταδικάσει και θα τον υποβιβάσει.



Δευτέρα, 28 Μαΐου 2012

Τι θα ψηφίσουμε;








Γιάννης Πρετεντέρης
Δημοσιογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Τα Νέα" - 22/5/2012

Η πρώτη μετεκλογική επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ καταγράφεται ήδη από χθες: κατάφερε να ενώσει την Κεντροδεξιά.

Θα δούμε τώρα μήπως μπορέσει να αναστήσει και το ΠΑΣΟΚ για να κάνει το «δυο στα δυο» - δύσκολο αλλά όχι απίθανο...

Το πρώτο κύμα δημοσκοπήσεων μετά την προκήρυξη των νέων εκλογών συγκεντρώνει, πάντως, μερικά κοινά ευρήματα:

Πρώτον, ότι υπάρχει ρευστότητα για την πρώτη θέση όπου ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ δείχνουν (προς το παρόν) να συναγωνίζονται στήθος με στήθος. Λογικά οδεύουν και οι δυο για πάνω από 20%.

Δεύτερον, ότι ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ δεν φαίνεται να συνθλίβονται από αυτόν τον ανταγωνισμό αφού είτε διατηρούν είτε βελτιώνουν κάπως τα ποσοστά τους. Ειδικότερα η ΔΗΜΑΡ μάλλον πιστώνεται την υπεύθυνη και σοβαρή στάση του Φ. Κουβέλη στη διαδικασία των διερευνητικών εντολών.

Τρίτον, ότι πιο ευάλωτοι στην πόλωση εμφανίζονται (έως τώρα) το ΚΚΕ, ο Καμμένος, η Χρυσή Αυγή και τα εκτός Βουλής κόμματα.

Τι σημαίνουν πολιτικά αυτά τα ευρήματα;

Κατ' αρχήν, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ διατηρεί τη δυναμική που ανέπτυξε τις τελευταίες εβδομάδες προ των εκλογών, παρ' όλο που (όπως φαίνεται) η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων τού χρεώνει την αποτυχία σχηματισμού κυβέρνησης.

Κοινώς: η φορτωτική εστάλη στον Τσίπρα... Αλλά προς το παρόν μάλλον δεν του κοστίζει.
Με άλλα λόγια, το πολιτικό σκηνικό διαμορφώνεται ακόμη με όρους 6ης Μαΐου και όχι 17ης Ιουνίου.

Λογικό. Δεν έχουν ολοκληρωθεί οι συνδυασμοί που θα κατέβουν στις κάλπες ενώ ούτε τα νέα εκλογικά διλήμματα έχουν αναπτυχθεί πλήρως. Η μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων έχει μείνει ακόμη στην προηγούμενη προεκλογική περίοδο.

Αλλά αυτό από μόνο του αποτελεί ένα ζητούμενο.

Διότι αν οι εκλογές γίνουν με τους ίδιους όρους, την ίδια ατζέντα και τα ίδια επιχειρήματα είναι προφανές ότι το εκλογικό αποτέλεσμα αποκλείεται να διαφοροποιηθεί ριζικά.
Αντιθέτως, αν η ατζέντα αλλάξει, αν πάμε σε νέες ουσιαστικά εκλογές, τότε η κάλπη της 17ης Ιουνίου μπορεί να κρύβει μεγαλύτερες εκπλήξεις και από αυτήν της 6ης Μαΐου.

Εκεί θα παιχτεί όλο το παιχνίδι. Κι αυτό θα κρίνει το αποτέλεσμα. Διότι το ζήτημα τελικά είναι απλό: για τι ακριβώς θα ψηφίσουμε;

n Θα καταδικάσουμε πάλι το Μνημόνιο; Ή θα επιλέξουμε τώρα το ευρώ;
n Θα διατηρήσουμε τη γενική ευρωπαϊκή και δημοκρατική πορεία του τόπου; Ή θα δρομολογήσουμε την ανατροπή της;

Το βέβαιο είναι ότι σε αυτές τις εκλογές δεν χωράει καμία παρεξήγηση: ο κάθε ψηφοφόρος ατομικά κουβαλάει στην πλάτη του την πατρίδα. Και θα πρέπει να ψηφίσει σαν να ήταν ο μοναδικός ψηφοφόρος στην ελληνική επικράτεια.

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2012

Η ελληνική ελίτ



Αλέξης Παπαχελάς
Δημοσιογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Καθημερινή" - 23/5/2012

Δεκαετίες τώρα ένα ερώτημα πλανάται πάνω από την «αθηναϊκή κοινωνία» για το ποιοι είναι οι λόγοι που νέα κόμματα στελεχωμένα με άριστους επιστήμονες ή τεχνοκράτες «δεν περπατάνε». Θυμάμαι ακόμη την απογοήτευση των οπαδών των «Νέων Δυνάμεων», του ΚΟΔΗΣΟ, της «Συμμαχίας» και άλλων παλαιότερων σχηματισμών, οι οποίοι συγκίνησαν την ελίτ της χώρας, αλλά άφησαν παγερά αδιάφορη την υπόλοιπη κοινωνία. Το ίδιο συνέβη πρόσφατα με τη Δράση όταν πολλοί μπέρδεψαν το τοπικό «ρεύμα» στο Κολωνάκι ή τα βόρεια προάστια με την... κοινωνία. Ενας μάλιστα καλός φίλος προσπαθούσε να εξηγήσει το εκλογικό αποτέλεσμα και το πώς αυτό συμβαδίζει με το γεγονός ότι «το βράδυ πριν από τις εκλογές ήμουν σε ένα εστιατόριο και όλοι ψήφιζαν Μάνο»...

Είναι ασφαλώς λάθος, και μάλιστα θανάσιμο στην πολιτική, να ρίχνεις πάντοτε τις ευθύνες στον λαό αν οι αποφάσεις του δεν ταιριάζουν με τα γούστα σου. Στο κάτω κάτω λίγη υπευθυνότητα και λιγότερο εγωισμό να είχαν επιδείξει μερικοί, μια ενιαία κεντρώα φιλελεύθερη παράταξη θα είχε εισέλθει στη Βουλή στις τελευταίες εκλογές και θα είχε προσφέρει μια οριακά βιώσιμη κυβερνητική λύση μαζί με τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ.

Δεν υπάρχει πάντως αμφιβολία πως είμαστε ένας μεσογειακός λαός, ο οποίος ρέπει προς τον λαϊκισμό, τη ρήξη, την υπερβολή. Το έχουμε αποδείξει πολλάκις στην Ιστορία μας με τους εμφύλιους κατά την Επανάσταση, τον Μεγάλο Διχασμό στις αρχές του 20ού αιώνα, τον Εμφύλιο και άλλα ιστορικά επεισόδια. Η μετριοπάθεια, το χαμηλό προφίλ, η συναίνεση δεν μας ταιριάζουν. Ειδικά μάλιστα μετά τη μεταπολίτευση ο σπόρος του λαϊκισμού και των ακροτήτων έπιασε για τα καλά στην ελληνική πολιτική ζωή.

Εχει πάντως αποδειχθεί πως είναι πολύ πιο αποτελεσματικό για την πρόοδο της χώρας να παντρεύεται το όποιο μεταρρυθμιστικό ρεύμα με μια από τις δύο μεγάλες παρατάξεις της. Εχει σημασία οι μεγάλες παρατάξεις να μην περιπίπτουν σε λούμπεν πολιτευτές, να μην υποφέρουν από ένδεια ιδεών και νέων ρευμάτων και να έχουν άμεση επαφή με την αγορά και τη δημιουργία. Η ευθύνη της ελληνικής ελίτ (ο Θεός να την κάνει ελίτ), ήταν ότι παραχώρησε τη διανόηση, την πολιτική, την ενημέρωση σε μια λαϊκίζουσα Αριστερά και πολλούς ευκαιριακούς νεόπλουτους πειρατές. Οσο η χώρα πήγαινε καλά θεωρούσε ότι μπορεί να αγναντεύει τη σήψη και την παρακμή σαν να μην την αφορά. Τώρα που νιώθει ότι κινδυνεύουν τα πάντα προσπαθεί να στηρίξει ένα οικοδόμημα που είναι ολοφάνερα σάπιο.

Η ελληνική ελίτ αντελήφθη ότι άλλη γλώσσα μιλάει η ίδια και άλλη η πλειοψηφία της κοινής γνώμης. Για να αλλάξει η χώρα πρέπει να πεισθεί η κοινή γνώμη για όσα θεωρούνται αυτονόητα σε μερικές γειτονιές και ακατανόητα σε άλλες. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι δεν σνομπάρω την πολιτική, την ενημέρωση, τον δημόσιο διάλογο αλλά μπαίνω στο καμίνι και δίνω τη μάχη πόρτα πόρτα και την κατάλληλη ώρα θα βρεθεί ο φωτισμένος ηγέτης που θα εκφράσει ένα νέο αστικό όραμα για να ορθοποδήσει και να πάει μπροστά η χώρα. Αλλιώς η ελληνική ελίτ θα μοιάζει σε λίγο με παρέες Λευκορώσων μετά την... Επανάσταση.

Τετάρτη, 23 Μαΐου 2012

Τσιπραντρέου!



Σοφία Βούλτεψη
Δημοσιογράφος
Άρθρο της στο site "Ελεύθερη Ζώνη" - 23/5/2012


Ειλικρινά τώρα, δεν καταλαβαίνω για ποιον λόγο ο Αλέξης Τσίπρας ξαναθυμήθηκε με τόσο υποτιμητικό τρόπο τον Γ. Παπανδρέου.

Εντάξει, ήθελε να απαξιώσει τον Ολάντ, που χρησιμοποίησε «ανάρμοστη» για σοσιαλιστή γλώσσα αναφερόμενος στις υποχρεώσεις της Ελλάδας. Και κυρίως επειδή δεν έσπευσε, αν και αρχηγός Κράτους, να συναντήσει τον νέο αυτοκράτορα - σωτήρα της Ελλάδας.

Αλλά τόση αχαριστία; Να αποκαλέσει τον Γάλλο Πρόεδρο… Ολαντρέου, απαξιώνοντας μαζί του και τον μεγάλο ευεργέτη του κόμματός του;

Μα αν δεν υπήρχε ο Παπανδρέου, ο κ. Τσίπρας έπρεπε να τον εφεύρει.

Χάρη στον Παπανδρέου, που συνεχίζει να… λαμβάνει μέρος σε συνέδρια, είδε ο κ. Τσίπρας τον ΣΥΡΙΖΑ να εκτοξεύεται στα ύψη.

Να το ξαναπούμε; Άδειασε το ΠΑΣΟΚ και γέμισε ο ΣΥΡΙΖΑ, οπότε γεννήθηκε ο ΠΑΣΟΚΟΣΥΡΙΖΑ!

Χάρη στον Γιώργο Παπανδρέου, ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να κυκλοφορεί ανά την Ευρώπη υποδυόμενος τον νέο Ανδρέα.

Τότε, είχαμε τα Κάτω οι Βάσεις του Θανάτου, έξω οι Αμερικάνοι, κάτω το κάτω.

Τώρα έχουμε τα «κάτω το μνημόνιο», «έξω οι Ευρωπαίοι» - μόνο το… κάτω το κάτω έμεινε αναλλοίωτο.

Με μία τόση δα διαφορούλα. Τότε λεφτά υπήρχαν - έρχονταν αράδα και τα ευρωπαϊκά πακέτα - και λίγο τους ένοιαζε τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ αν θα έφευγαν ή θα έμεναν οι βάσεις και οι Αμερικάνοι.

Η πραγματικότητα είναι μία: Στην καλύτερη περίπτωση για τον κ. Τσίπρα, το κόμμα του θα έλθει πρώτο και ο ίδιος θα γίνει πρωθυπουργός.

Στην δεύτερη καλύτερη περίπτωση, το κόμμα του θα έλθει δεύτερο, αλλά θα έχει εξουδετερώσει – απορροφήσει το ΠΑΣΟΚ.

Και στις δύο περιπτώσεις, ο χρόνος μετράει υπέρ του.

Γι’ αυτό και οδηγεί τα πράγματα στα άκρα, μη δεχόμενος ούτε την επαναδιαπραγμάτευση.

Το αστείο είναι πως τώρα λέει τα ίδια πράγματα με τον Παπανδρέου.

Ιδού:

Τσίπρας: Ένας από τους στόχους μας είναι να αναγκάσουμε τις ευρωπαϊκές ηγεσίες να δουν το πρόβλημα, διότι η κρίση του χρέους δεν είναι ένα ελληνικό πρόβλημα, αλλά αφορά όλους τους λαούς της Ευρώπης και συνεπώς πρέπει να αναζητήσουν μια κοινή ευρωπαϊκή λύση σ’ ένα κοινό ευρωπαϊκό πρόβλημα.

Παπανδρέου (την ίδια μέρα μιλώντας στο ετήσιο συνέδριο της Google): Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι και ευρωπαϊκό. Παρά το μεγαλύτερο κούρεμα χρέους στην Ιστορία οι αγορές αντί να ηρεμήσουν παραμένουν ανήσυχες, επιθετικές και κερδοσκοπικές, γιατί η Ελλάδα δημιουργεί ένα προηγούμενο το οποίο αναδεικνύει την ενυπάρχουσα αδυναμία στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα σήμερα, καθώς και τα προβλήματα του ανεπτυγμένου κόσμου.

Τσίπρας: Αυτό που συνέβη και συμβαίνει στην Ελλάδα δεν είναι απλά ένα πρόγραμμα λιτότητας, είναι ένα ευρωπαϊκό πείραμα εφαρμογής νεοφιλελεύθερων πολιτικών σοκ που έχει οδηγήσει τη χώρα μπροστά σε μια πρωτοφανή ανθρωπιστικών διαστάσεων κρίση.

Παπανδρέου: Η ελληνική κρίση έφερε στο προσκήνιο μερικές από τις ελλείψεις στην αρχιτεκτονική του κοινού νομίσματος ενώ η δημοσιονομική προσαρμογή δεν θα λύσει το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ευρώπη και ο κόσμος.

Και, προσέξτε: Ο κ. Τσίπρας μιλάει για ευρωπαϊκό πείραμα, ενώ ο κ. Παπανδρέου καταγγέλλει (εκ των υστέρων) ότι μετέτρεψαν την Ελλάδα σε πειραματόζωο.

Οπότε, προς τι το «Ολαντρέου»;

Όταν μετατρέπεις το κόμμα σου σε… Πασοκοσύριζα, το… Τσιπραντρέου ταιριάζει καλύτερα…

Που περιλαμβάνει και τον πατέρα (Ανδρέα) και τον υιό (Γιώργο)...

Δευτέρα, 21 Μαΐου 2012

Χωρίς εντολή








Γιάννης Πρετεντέρης
Δημοσιογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Τα Νέα" - 14/5/2012


Επτά μέρες πέρασαν από τις εκλογές κι ακόμη εκπλήσσομαι με εκείνους που εκπλήσσονται από το αποτέλεσμα.

Υστερα από όσα συνέβησαν τα τελευταία δυόμισι χρόνια και όσα απειλούνται να συμβούν, πώς περίμεναν άραγε να ψηφίσουν οι Ελληνες; Ως ελβετοί εισοδηματίες;

Εκείνο που πραγματικά εκπλήσσει, λοιπόν, δεν είναι το αποτέλεσμα. Είναι η αδυναμία (ή μήπως η ανικανότητα;) του πολιτικού συστήματος να το διαχειριστεί.

Αντιλαμβάνομαι ότι κάποιοι ψήλωσαν απότομα και δεν έχουν προλάβει να αλλάξουν νούμερο σακακιού.

Οπως αντιλαμβάνομαι ότι κάποιοι άλλοι κόντυναν απότομα κι ακόμη δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι έπεσαν κατηγορία.
Το αποτέλεσμα, όμως, είναι ότι δεν έχουμε καν κυβέρνηση και, όπως φαίνεται, θα αργήσουμε πολύ να βρούμε μια.

Διότι αυτά τα περί «καθαρής εντολής» που δήθεν διαχειρίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ τα ακούω βερεσέ.
Αν η εντολή είναι καθαρή, τότε γιατί ψάχνουμε για κυβέρνηση; Και ποια εντολή είναι καθαρή όταν το μεγαλύτερο κόμμα πήρε 18,8%;

Αρα, το πρόβλημα είναι ακριβώς αυτό: ότι την περασμένη Κυριακή ο ελληνικός λαός δεν έδωσε καμία καθαρή εντολή και τα κόμματα αποδεικνύονται ανίκανα να βρουν λύσεις χωρίς τυφλοσούρτη.

Ευτυχώς Ή δυστυχώς, όμως, αυτούς έχουμε. Αυτούς ψηφίσαμε. Αυτούς ενδεχομένως θα ξαναψηφίσουμε. Και με αυτούς θα πρέπει να σωθεί η χώρα - λέμε και κανένα καλαμπούρι για να σπάσει η κατάθλιψη…

Δεν είμαι, λοιπόν, καθόλου αισιόδοξος. Και το κακό προαίσθημά μου γίνεται εντονότερο όταν αναλογίζομαι ότι επτά στους δέκα νέους κάτω των 25 ετών ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ ή Χρυσή Αυγή ή Καμμένο ή άκρα Αριστερά - χωρίς, προς Θεού, να εξομοιώνω αυτές τις επιλογές!
Και τι ήθελες να ψηφίσουν, θα με ρωτήσετε, όταν μουντζώνουν στις παρελάσεις; Ή όταν οι δάσκαλοι κι οι οικογένειές τους δεν τους έχουν μπολιάσει στοιχειωδώς με την έννοια της δημοκρατικής και κοινωνικής τάξης;

Διότι, για να είμαι ειλικρινής, μπορώ θαυμάσια να καταλάβω και να συμμεριστώ την απελπισία του άνεργου πενηντάρη που ξέρει ότι δύσκολα θα ξαναβρεί δουλειά, του επαγγελματία που αντιμετωπίζει πρόβλημα επιβίωσης, του συνταξιούχου που πένεται ή του έμπορου που αναγκάστηκε να βάλει λουκέτο στο μαγαζί του.

Αλλά ένας νέος είκοσι ή είκοσι δύο χρόνων πότε πρόλαβε να απελπιστεί; Τι είναι εκείνο που δεν μπορεί να παλέψει και να κατακτήσει; Πότε αποφάσισε ότι δεν του αξίζει η κοινωνία, όταν ακόμη δεν ξέρει τι αξίζει ο ίδιος;

Για μένα αυτό είναι το ουσιαστικό πρόβλημα. Μια γενιά που απελπίστηκε πριν ελπίσει. Η οποία προετοιμαζόταν χαρωπά να ζήσει μια φούσκα που έσκασε.
Και τώρα που καλείται να προσαρμοστεί σε χαμηλότερα επίπεδα προσδοκιών και ευημερίας, βιώνει την προσπάθεια ως κακοτυχία.

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2012

Ο θίασος των «λίγων»



Αλέξης Παπαχελάς
Δημοσιογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Καθημερινή" - 15/5/2012

Προσπαθώ να είμαι αισιόδοξος. Εχοντας, όμως, διαβάσει αρκετή Ιστορία μού φαίνεται πως βρισκόμαστε πιο κοντά σε μια περιπέτεια ή καταστροφή παρά σε μια στιγμή αναγέννησης και ανασύνταξης. Οι εκλογές έδειξαν ότι μια σημαντική πλειοψηφία της κοινής γνώμης έχει πλέον απελπιστεί. Βιώνει την προσωπική ή οικογενειακή της χρεοκοπία και δεν βλέπει κανένα φως από τα αστικά κόμματα. Οταν πιστεύεις, αληθώς ή ψευδώς, ότι δεν έχεις τίποτα να χάσεις, δοκιμάζεις -μέσα στην απελπισία σου- τα πάντα. Ειδικώς όταν τα αστικά κόμματα αποδεικνύονται «λίγα», ανίκανα να ανανεωθούν και εντέλει να «δέσουν τα κορδόνια τους». Εχει χρόνια ο τόπος να βιώσει τέτοια έλλειψη πολιτικού προσωπικού. Ακόμη και μετά τον πόλεμο και πριν από την εμφάνιση του Κ. Καραμανλή υπήρχαν μεμονωμένες προσωπικότητες στο Κέντρο και τη Δεξιά που απλώς δεν μπορούσαν να συνεννοηθούν μεταξύ τους. Τώρα, δυστυχώς, μετριούνται στα δάχτυλα δύο χεριών...

Επιλέγοντας τον κ. Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ επιχειρούμε να διαπραγματευθούμε με τους εταίρους μας όπως μας έμαθε το παλαιό ΠΑΣΟΚ και η Αριστερά τα τελευταία 30 χρόνια. Αυτό ήταν εφικτό, βεβαίως, όταν η διαπραγμάτευση γινόταν με εγχώριους πολιτικούς που έτρεμαν το πολιτικό κόστος και -το κυριότερο- όταν υπήρχαν λεφτά από την Ε.Ε. και δανεικά.

Τώρα θέλουμε να δοκιμάσουμε μια διεθνοποιημένη εκδοχή της κατάληψης, του κλεισίματος των δρόμων και του «δεν πληρώνω». Απειλούμε ότι δεν θα πληρώσουμε τα χρέη μας και κάνουμε ένα σόου διαμαρτυρίας, ελπίζοντας πως οι εταίροι θα φοβηθούν και θα μας δίνουν λεφτά άνευ όρων. Μπορεί να πιάσει αυτή η συνταγή; Η διεθνής κοινότητα, από το Βερολίνο έως το ΔΝΤ, δεν έχει μάθει να λειτουργεί έτσι. Κάνει συμφωνίες, περιμένει την τήρηση των όρων τους και δέχεται την αρχή της αναδιαπραγμάτευσης αλλά όχι σε θεμελιώδη ζητήματα. Υπάρχουν περιθώρια μιας λογικής επαναδιαπραγμάτευσης στη διάρκεια του δημοσιονομικού προγράμματος και σε άλλα στοιχεία του. Η έμφαση, όμως, όλων είναι στις λεγόμενες δομικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις, από το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων έως την αναδιοργάνωση των εφοριών, της δικαιοσύνης και του κράτους. Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Ο κ. Τσίπρας και το ρεύμα που εκπροσωπεί θα σταθούν απέναντι σε αυτές τις αλλαγές σε όλους τους τομείς. Είτε ως κυβέρνηση είτε ως αντιπολίτευση θα μπορούν να μπλοκάρουν αλλαγές, μεταρρυθμίσεις και ιδιωτικοποιήσεις στις οποίες οι έξω δίνουν μεγαλύτερη σημασία απ’ ό,τι στις μειώσεις μισθών ή συντάξεων. Το χειρότερο, όμως, είναι ότι εδώ που βρισκόμαστε μια τέτοια αντιπαράθεση έπειτα από ένα ακόμη ασαφές εκλογικό αποτέλεσμα θα τροφοδοτούσε μια εμφύλια σύρραξη με πολύ σκληρούς όρους. Είναι άλλωστε τέτοια η ευκολία εκστόμισης απειλών, ύβρεων, πολεμικών ιαχών που δεν θα χρειασθεί μεγάλη προσπάθεια για κάτι τέτοιο.

Το άλλο σενάριο είναι να έλθει η στιγμή της αλήθειας όσο η χώρα θα βρίσκεται στα χέρια του κ. Τσίπρα και των συμμάχων του. Αν δεν σχηματισθεί κυβέρνηση εθνικής συνεργασίας, η πιο πιθανή περίπτωση είναι να αναδειχθεί πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ με δυνατότητες σχηματισμού συμμαχικής κυβέρνησης με τον κ. Κουβέλη (αν επιβιώσει) ή τον κ. Καμμένο. Ο κ. Τσίπρας θα διαπραγματευθεί με την τρόικα περί τα μέσα ή τέλη Ιουλίου. Τότε θα αποδειχθεί αν είχε δίκιο, αν δηλαδή μπορεί να εξασφαλίσει χρηματοδότηση με ελάχιστους και χαλαρούς όρους ή αν θα αναγκασθεί να συρθεί σε μια διακοσμητική αλλαγή του Μνημονίου υπό την απειλή της αδυναμίας πληρωμών μισθών και συντάξεων αλλά και της πλήρους κατάρρευσης της πραγματικής οικονομίας. Το αν θα παραμείνουμε στο ευρώ, πάλι, δεν θα εξαρτάται ασφαλώς τότε μόνο από τον κ. Τσίπρα...



Τετάρτη, 16 Μαΐου 2012

Και οι δανειστές τον... χαβά τους







Μιχάλης Ιγνατίου

Αρθρογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Έθνος" - 5/5/2012

Εφτασε η ώρα της αλήθειας. Οι δημοσκοπήσεις και τα υπόγεια παιχνίδια για επηρεασμό της κοινής γνώμης δεν έχουν πια καμία απολύτως σημασία, διότι σήμερα θα μιλήσει ο σοφός λαός με την ψήφο του και θα αποφασίσει για το μέλλον του. Ενα μέλλον αβέβαιο υπό τις σημερινές συνθήκες. Ουδείς δύναται να υποστηρίξει με βεβαιότητα ότι η σωτηρία είναι κοντά, διότι αυτοί που γνωρίζουν με ακρίβεια την πραγματική κατάσταση της οικονομίας, δεν αισιοδοξούν.

Οι εκλογές επιβλήθηκαν στους πολιτικούς των δύο μεγάλων κομμάτων, οι οποίοι -κακά τα ψέματα- αντιλήφθηκαν ορθώς ότι η οργή του λαού θα μεταφερόταν στους δρόμους και στις πλατείες. Πιστεύουν ότι μέσα από την εκλογική διαδικασία θα εκτονωθεί ο δικαιολογημένος θυμός των πολιτών και ότι θα εκτελέσουν «υπεύθυνα» το εκλογικό τους καθήκον και με τρόπο που δεν θα διακινδυνεύσει η πορεία της χώρας μέσω του προγράμματος του ΔΝΤ και της ΕΕ. Είναι, όμως, το πρόγραμμα ο καλύτερος δρόμος για την Ελλάδα; Το δύσκολο αυτό ερώτημα θα απαντηθεί σήμερα, και οι πάντες πρέπει να σεβαστούν το αποτέλεσμα, όποιο και να 'ναι αυτό.

Εάν οι πολίτες ψηφίσουν μαζικά τα λεγόμενα αντιμνη­μονιακά κόμματα, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ πρέπει να λάβουν το μήνυμα, να το αναλύσουν και να αναζητή­σουν το λάθος των ενεργειών τους. Εάν, όμως, ο λαός δώσει τη δυνατότητα στα δύο κόμματα που στηρίζουν σήμερα την κυβέρνηση Παπαδήμου, αυτό δεν σημαίνει αυτόματα και έγκριση των αποφάσεών τους, διότι -μέχρι στιγμής- η πολυπόθητη ανάπτυξη αγνοείται και η δυστυχία των πολιτών αυξάνεται καθημερινά.

Ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ δήλωσε την Πέμπτη ότι το Ταμείο αναμένει υλοποίηση του προγράμματος και μετά τη σημερινή εκλογική αναμέτρηση. Αναλύοντας τα λόγια του ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι για τους δανειστές, όποιος και αν εκλεγεί -ακόμα και οι «αντιμνημονιακοί»- προέχει το μνημόνιο και η εφαρμογή του. Δεν είναι ούτε απειλή ούτε εκβιασμός. Είναι η σκληρή πραγματικότητα, στην οποία οδήγησαν την Ελλάδα οι πολιτικοί της...




Δευτέρα, 14 Μαΐου 2012

Με ανοιχτά χαρτιά






Αλέξης Παπαχελάς

Δημοσιογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Καθημερινή" - 9/5/2012

Η ελληνική κοινωνία δεν θα βρει την ισορροπία της αν δεν δοκιμάσει στην πράξη τον... άλλο δρόμο. Καλώς ή κακώς, επείσθη τα τελευταία δύο χρόνια πως μπήκαμε στο Μνημόνιο επειδή κάποιοι «προδότες» ήθελαν να φέρουν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στην Ευρώπη και πως η χώρα έχει πέσει θύμα διεθνούς συνωμοσίας. Επείσθη ακόμη ότι αποκλείεται να μας πετάξουν έξω από το ευρώ και ότι αν πιέσουμε λίγο, θα μας σβήσουν όλο το χρέος και θα μας δώσουν χρήματα με τη μορφή αναπτυξιακού πακέτου. Δυστυχώς, στη διαμόρφωση αυτού του κλίματος συνέβαλε πολύ ο κ. Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος δεν έμεινε στην πολύ σωστή κριτική του μείγματος πολιτικής, αλλά καλλιέργησε μέσω social media και άλλων μέσων τη φιλολογία περί δωσιλόγων δαιμονοποιώντας κάθε τι «μνημονιακό». Το πλήρωσε ακριβά βεβαίως ο ίδιος, γιατί έτσι εξέθρεψε τον κ. Καμμένο και έχασε ένα μεγάλο κομμάτι της σοβαρής αστικής τάξης. Ο ίδιος έπραξε υπεύθυνα όταν στήριξε την κυβέρνηση Παπαδήμου, αλλά ανακάλυψε στην πράξη μέχρι πού μπορεί να επαναδιαπραγματευθεί οιοσδήποτε Ελληνας ηγέτης. Στις κάλπες, όμως, τιμωρήθηκε και εκείνος για την πλάνη που είχε αρχικώς δημιουργήσει.

Τώρα, λοιπόν, έρχεται η σειρά του κ. Τσίπρα. Θα ήταν καλό να πάρει την εντολή και να πάει να διαπραγματευθεί με τους δανειστές της χώρας. Οσοι γνωρίζουν την Ευρώπη καλά, πιστεύουν ότι αν προχωρήσει σε «επιλεκτική διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους», η χώρα θα βρεθεί σίγουρα εκτός Ευρωζώνης, ενδεχομένως και εκτός Ευρωπαϊκής Ενωσης. Δεν είναι κιτρινισμός ούτε κινδυνολογία αυτό το σενάριο. Σκεφθείτε την αντίδραση των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων όταν θα τους ανακοινώσει η Αθήνα ότι διαγράφει το μεγαλύτερο μέρος των χρεών της προς αυτές. Και επειδή η χώρα δεν μπορεί να δανεισθεί, ο κ. Τσίπρας και η κυβέρνησή του θα πρέπει από κάπου να βρουν πόρους για να χρηματοδοτήσουν το έλλειμμα της χώρας, να πληρώνουν δηλαδή μισθούς και συντάξεις. Ας αφήσουμε κατά μέρος το τι θα έχει συμβεί έως τότε στις καταθέσεις στις τράπεζες ή πώς θα πληρωθούν τα κρίσιμα εισαγόμενα είδη πρώτης ανάγκης.

Υπάρχει βεβαίως το σενάριο που θέλει τον κ. Τσίπρα σε ρόλο νέου Ανδρέα. Θα μπορούσε πράγματι, λοιπόν, να απειλήσει για όλα αυτά ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ και στο τέλος να πετύχει μια καλύτερη συμφωνία με μεγαλύτερο χρόνο προσαρμογής κ.λπ. Να πετύχει αυτά που θεωρούνται αυτονόητα εκτός Ελλάδος ως «δώρα» σε όποια φιλοευρωπαϊκή κυβέρνηση συνεργασίας προκύψει, δηλαδή περαιτέρω κούρεμα του επισήμου χρέους και την επιμήκυνση της δημοσιονομικής προσαρμογής.

Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι δεν θα ηρεμήσουμε αν δεν δοκιμάσουμε τον δρόμο του κ. Τσίπρα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι πως η δοκιμή υποκρύπτει τεράστιους κινδύνους για τη χώρα, οι οποίοι μπορεί να μην είναι αναστρέψιμοι. Γι’ αυτό πρέπει να μιλάμε πλέον με όσο πιο ανοιχτά χαρτιά γίνεται, ώστε κανείς να μη μπορεί να ισχυρισθεί ότι «δεν ήξερα, δεν άκουσα».


Παρασκευή, 11 Μαΐου 2012

Με τα κουβαδάκια (της Εντολής) στην παραλία της χρεοκοπίας




Σοφία Βούλτεψη

Δημοσιογράφος
Άρθρο της στο site "Ελεύθερη Ζώνη" - 9/5/2012


Αν κατάλαβα καλά, ο Αλέξης Τσίπρας χρησιμοποιεί την εντολή που έλαβε χθες από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για προεκλογικές ζυμώσεις ενόψει της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης.

Διαφορετικά, ποιος ο λόγος να την πηγαίνει από χθες… βόλτα σε κόμματα και πρόσωπα που δεν κατόρθωσαν να μπουν στη Βουλή;

Αν δεν κάνω λάθος, η εντολή σχηματισμού κυβέρνησης δίδεται προκειμένου να διερευνηθεί αν αυτή η κυβέρνηση (με τα πρόσωπα, τα προγράμματα και όλα τα σχετικά) μπορεί να λάβει ψήφο εμπιστοσύνης στη Βουλή.

Ο κ. Τσίπρας είδε μεν πρώτο τον πρόεδρο της ΔΗΜΑΡ Φ. Κουβέλη, αλλά μετά έφαγε ένα ολόκληρο απόγευμα για συναντήσεις με τους Οικολόγους Πράσινους και την πρόεδρο της Κοινωνικής Συμφωνίας, Λούκα Κατσέλη.

Επέλεξε δηλαδή να έλθει πρώτα σε επαφή με κάποιους που ΔΕΝ διαθέτουν έδρες στη Βουλή και επομένως ΔΕΝ μπορούν να τον βοηθήσουν με την ψήφο τους, όσον αφορά στην εξασφάλιση της Δεδηλωμένης.

Παίζοντας μικροπολιτικά παιχνίδια, αλλοίωσε από την πρώτη στιγμή και αυτό το νόημα της διερευνητικής εντολής - ουσιαστικά κατάργησε την έννοια της Δεδηλωμένης.

Μετά, κουρασμένος, πήγε για ύπνο και συνεχίζει σήμερα με συναντήσεις με την… ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλους… φορείς!

Η συμπεριφορά αυτή των καθυστερήσεων και της ολιγωρίας καταδεικνύει πως ο κ. Τσίπρας παίζει με τα κουβαδάκια του στην παραλία της άτακτης χρεοκοπίας.

Σε όλον τον κόσμο, οι σοβαροί και υπεύθυνοι ηγέτες φροντίζουν να κρατούν στα χέρια τους την εντολή όσο το δυνατόν λιγότερο.

Μόλις βλέπουν ότι δεν υπάρχει πεδίο συνεννόησης, την επιστρέφουν αμέσως – όπως έπραξε ο Σαμαράς – προκειμένου να προχωρήσουν οι διαδικασίες και να μειωθεί στο ελάχιστο ο χρόνος της ακυβερνησίας.

Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για μια χρεοκοπημένη χώρα.

Όσο δε για τους όρους που θέτει ο κ. Τσίπρας, είναι σαφές πως τίθενται για να τεθούν και να μην γίνουν δεκτοί.

Είναι δε απορίας άξιον πώς βρέθηκαν στελέχη της Ν.Δ. που έσπευσαν να δηλώσουν πως η Ν.Δ. θα έδινε ψήφο ανοχής στον κ. Τσίπρα, προκειμένου να εφαρμόσει την… πολιτική του για έξοδο από την κρίση, χωρίς προηγουμένως να ζητήσουν καν να πληροφορηθούν σε τι συνίσταται αυτή η πολιτική.

Ευτυχώς, ο ίδιος ο κ. Τσίπρας έσπευσε να… βγει από τη δύσκολη θέση – διότι άλλο είναι να πετάς γιαούρτια και άλλο να κυβερνάς – δηλώνοντας πως πρέπει να ακυρωθεί το μνημόνιο και να αποσταλούν οι σχετικές επιστολές στους δανειστές, που καταγγέλλουν την δανειακή σύμβαση.

Όλοι συμφωνούμε ότι πρέπει να ακυρωθεί το μνημόνιο. Αλλά είναι προφανές ότι δεν συμφωνούμε με τον τρόπο.

Ο «τρόπος» του κ. Τσίπρα είναι η στάση πληρωμών. Αυτό, όμως, θα μπορούσε να γίνει πριν μπούμε στο πρώτο μνημόνιο, (ελέω του διδύμου Παπανδρέου – Παπακωνσταντίνου, στους οποίους προστέθηκε μετά και ο Βενιζέλος).

Διότι στο μεταξύ, μετά δηλαδή την είσοδό μας στο πρώτο μνημόνιο, η Ελλάς, ως κράτος, έλαβε έξι δόσεις από ένα νέο δάνειο, αυτό του μηχανισμού στήριξης.

Κι’ αν πολλοί πιστεύουμε ότι μεγάλο μέρος των παλαιότερων δανείων είναι επαχθές, ουδείς αμφισβητεί ότι το νέο δάνειο το πήραμε μια χαρά και πληρώσαμε μ’ αυτό παλαιότερες υποχρεώσεις, τις οποίες – είτε μας αρέσει, είτε όχι – η Ελλάς ως χώρα δεν αμφισβήτησε.

Είναι σαφές πως στάση πληρωμών όσον αφορά στο δάνειο από τον μηχανισμό στήριξης θα οδηγήσει αμέσως σε έξοδο από το ευρώ και σε άτακτη χρεοκοπία.

Διότι – αυτό το καταλαβαίνουν και τα μικρά παιδιά – μόλις καταγγείλουμε την δανειακή σύμβαση, θα τεθούμε προ του διλήμματος: Είτε θα επιστρέψουμε πίσω τις έξι δόσεις, είτε θα βγούμε από το ευρώ και θα οδηγηθούμε στην χρεοκοπία.

Ο κίνδυνος ήταν σαφής. Κατέστη δηλαδή σαφές ότι η «συνταγή Τσίπρα» δεν διασφαλίζει την παραμονή της χώρας στο ευρώ, ούτε την προστατεύει από την χρεοκοπία.

Σε μια τέτοια προοπτική, ουδείς εχέφρων θα μπορούσε να δώσει ψήφο ανοχής, συμβάλλοντας στην απόλυτη καταστροφή της χώρας.

Οι σχετικές συζητήσεις έλαβαν ευτυχώς τέλος με την χθεσινή δήλωση του προέδρου της Ν.Δ.

Διαφορετικά, ακόμη θα ακούγαμε στα παράθυρα το καινούργιο ευφυολόγημα (δεν μπορώ να το χαρακτηρίσω διαφορετικά), που το είπε ένας και το πήραν σχοινί – κορδόνι όλοι:

«Ας κυβερνήσει ο κ. Τσίπρας να δούμε τι θα κάνει»!

Όπερ εστί μεθερμηνευόμενον, «ας καταστρέψει την Ελλάδα και μετά, κατόπιν χρεοκοπίας, όταν θα έχουν όλοι πάρει το μάθημά τους, θα κληθούμε πάλι ως σωτήρες».

Με τη διαφορά, ότι πολιτική είναι η τέχνη του προβλέπειν. Η εκ των υστέρων απόπειρα διάσωσης, απλώς οδηγεί σε μεγαλύτερες καταστροφές…



Τετάρτη, 9 Μαΐου 2012

Τα καλά και τα κακά νέα








Παύλος Τσίμας
Δημοσιογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Τα Νέα" - 28/4/2012


Αν ψάξει κανείς στα ράφια της βιβλιοθήκης του κακόφημου ΔΝΤ, θα βρει μια ενδιαφέρουσα μελέτη που συνέταξαν οι ερευνητές του το 2010 με θέμα τις επιπτώσεις των πολιτικών λιτότητας. Οι αναλυτές του Ταμείου εξέτασαν διεξοδικά τα οικονομικά δεδομένα 15 χωρών του αναπτυγμένου κόσμου που τα τελευταία 30 χρόνια εφάρμοσαν συσταλτικές πολιτικές δημοσιονομικής σταθεροποίησης. Μελέτησαν, δηλαδή, τις επιπτώσεις των πολιτικών λιτότητας σε ύφεση και ανεργία. Και κατέληξαν σε ένα μοντέλο, σύμφωνα με το οποίο σε κάθε μείωση του ελλείμματος κατά 1% του ΑΕΠ αντιστοιχεί μείωση του ΑΕΠ κατά 0,5% και αύξηση της ανεργίας κατά 0,3%.

Με βάση αυτό το μοντέλο, η Ελλάδα, η οποία μείωσε το έλλειμμά της κατά περίπου 6 ποσοστιαίες μονάδες, από 15% σε 9%, θα έπρεπε να υποστεί ύφεση 3% και αύξηση ανεργίας περίπου 2%. Ολοι ξέρουμε, όμως, από τις στατιστικές και την οδυνηρή μας εμπειρία ότι τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Σύμφωνα με τις μετριοπαθείς προβλέψεις του ίδιου του Ταμείου, η ύφεση στην Ελλάδα αποδείχθηκε πέντε φορές μεγαλύτερη από ό,τι το μοντέλο του προέβλεπε. Το ελληνικό ΑΕΠ θα έχει μειωθεί έως τα τέλη του 2012 κατά 16%-20% σε σχέση με τα προ κρίσης επίπεδα. Και η ανεργία, επισήμως, έχει ξεπεράσει το 20% - διπλάσια σχεδόν από τα προ κρίσης επίπεδα. Κάτι ανάλογο, αλλά όχι σε τέτοια τρομακτική έκταση, συμβαίνει και στις άλλες ομοιοπαθείς ευρωπαϊκές χώρες που εφαρμόζουν ανάλογα προγράμματα.
Αν μεταφερθούμε από τον κόσμο της ψυχρής στατιστικής στον κόσμο των ιατρικών παραβολών - σαν αυτή που χρησιμοποίησε ο Στρος-Καν για να μας καλωσορίσει στο θεραπευτήριό του προτού ο ίδιος το εγκαταλείψει βιαίως -, το απλό συμπέρασμα είναι ότι το φάρμακο που θα μας έσωζε από την κρίση όχι μόνον δεν απέδωσε τα αναμενόμενα θεραπευτικά αποτελέσματα αλλά, επιπλέον, είχε παρενέργειες πολύ σοβαρότερες από την αρρώστια που θα γιάτρευε.

Κάπως έτσι, μία εβδομάδα πριν από τις κάλπες βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα πρόβλημα απείρως μεγαλύτερο από εκείνο που είχαμε εμπρός μας πριν από δύο χρόνια. Εξακολουθούμε να χρειαζόμαστε μια θεραπεία για την κρίση χρέους και δανεισμού (που επιχειρήσαμε να λύσουμε διά του Μνημονίου). Χρειαζόμαστε, επιπλέον, και μια θεραπεία για τις καταστροφικές συνέπειες της θεραπείας (δηλαδή της εφαρμογής του Μνημονίου), τη συντριβή της παραγωγικής βάσης της οικονομίας και της κοινωνικής συνοχής. Αναζητούμε τρόπο να σπάσουμε αυτόν τον θανάσιμο φαύλο κύκλο, όπου τα δημοσιονομικά μέτρα προκαλούν μεγαλύτερη από την προβλεφθείσα ύφεση, η οποία ματαιώνει το δημοσιονομικό όφελος των μέτρων, οπότε χρειάζονται νέα μέτρα, που κάνουν ακόμη χειρότερη την ύφεση και ακόμη λιγότερο βιώσιμο το χρέος...

Τα καλά νέα είναι ότι δεν είμαστε μόνοι μας σε αυτή τη θανάσιμη παγίδα. Σε όλη την Ευρώπη βρίσκεται σε εξέλιξη μια «εξέγερση κατά της λιτότητας», σύμφωνα με τον τίτλο της ισπανικής εφημερίδας «El Pais». Ακόμη και στη Φρανκφούρτη οι θεματοφύλακες της ορθοδοξίας αρχίζουν δειλά να μιλούν για ανάπτυξη. Και η άποψη Κρούγκμαν, που προειδοποιούσε εγκαίρως ότι «η Ευρώπη αυτοκτονεί» επιβάλλοντας στον εαυτό της το δόγμα της λιτότητας, βρίσκει οπαδούς όχι μόνον μεταξύ των διαδηλωτών και των θυμωμένων ψηφοφόρων, αλλά και σε πρωθυπουργικά γραφεία σε πολλές πρωτεύουσες.

Τα κακά νέα είναι ότι ακόμη και αν η Ευρώπη αλλάξει πορεία, ακόμη και αν ο Ολάντ φέρει μαζί του «ανάπτυξη και θέσεις εργασίας» - που δεν είναι διόλου προφανές ότι θα συμβεί και μάλιστα γρήγορα -, αυτό θα μπορούσε να απαλύνει κάπως τα βάσανά μας, αλλά δεν θα μπορούσε να αλλάξει τη μοίρα μας. Για να αλλάξει η μοίρα μας χρειαζόμαστε ένα εθνικό σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης, κινητοποίησης πόρων και δυνάμεων, που θα αλλάξει το κακορίζικο «ελληνικό μοντέλο» και θα εξισορροπήσει τις συνέπειες της εσωτερικής υποτίμησης.

Και τα ακόμη χειρότερα νέα είναι ότι τίποτε από όσα ακούσαμε σε αυτή την αμήχανη, παραζαλισμένη και φοβική προεκλογική περίοδο δεν προσφέρει ούτε υποψία ελπίδας ότι ένα τέτοιο εθνικό σχέδιο υπάρχει κάπου στον πολιτικό ορίζοντα.


Δευτέρα, 7 Μαΐου 2012

ΕΑΜ α λα καρτ









Τάκης Θεοδωρόπουλος
Αρθρογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Τα Νέα" - 28/4/2012

Πριν από λίγο καιρό ο κ. Τσίπρας είχε εντυπωσιάσει με τις επιδόσεις του σε ζητήματα «ελληνομετρίας». Ορισμένοι δεν είναι και τόσο Ελληνες είχε πει, κατά τα πρότυπα της Φάρμας των Ζώων του Οργουελ όπου όλα τα ζώα ήσαν ίσα, αλλά ορισμένα ήσαν πιο ίσα από τα άλλα. Αναφερόταν, εννοείται, στις μνημονιακές δυνάμεις που έχουν καταλάβει τον τόπο, τον κυβερνούν και τον εξουσιάζουν. Εντάξει, του ξέφυγε του ανθρώπου, εν τη ρύμη του λόγου του ξέμεινε από στίχους του Σαββόπουλου, δεν θα κολλήσουμε εκεί τώρα.

Ακολούθησαν οι ημέρες του φλερτ με την κ. Παπαρήγα. Με τον αέρα της τρίτης θέσης που του έδιναν οι δημοσκοπήσεις είχε όλη την άνεση, και την υποχρέωση, να φανεί και γενναιόδωρος και γαλαντόμος. Τι ανθοδέσμες, τι προσκλήσεις σε δείπνο, άντε και για κάνα ποτάκι μετά, η χώρα έχει ανάγκη από τους δυο μας, να κάνουμε ένα μετωπάκι να δεις τι έχει να γίνει. «Να οργανωθούμε παιδιά, να οργανωθούμε», που έλεγε κι εκείνη η ταλαίπωρη στο ανέκδοτο που κανείς δεν δεχόταν να την αναλάβει εν μέσω ομαδικού οργίου.
Η γυναίκα του Καίσαρος όμως δεν αρκεί να είναι πιστή. Πρέπει να φαίνεται κιόλας. Οσο αφροδισιακή κι αν είναι η εξουσία, δεν συγκρίνεται με την κομμουνιστική λίμπιντο. Κι εκείνη, η ανάλγητη έβαλε κάποιον να του εξηγήσει δημοσία πως το ΚΚΕ δεν είναι Αριστερά. Το ΚΚΕ είναι κομμουνιστικό κόμμα, όπως το λέει και το όνομά του εξάλλου.

Ο Τσίπρας όμως είναι άνθρωπος του πάθους και δεν τα παρατάει έτσι. Την είπε «ανιστόρητη», έτσι για να την πειράξει λίγο. Πώς λες «μωρό μου έχεις τα χάλια σου απόψε» και η άλλη καταλαβαίνει ότι εννοείς πως είναι κούκλα; Και της έδωσε και την πρωθυπουργία, αν και πρόσθεσε με νόημα πως ξέρει ότι εκείνη δεν την ενδιαφέρουν οι πρωθυπουργίες, άλλα την ενδιαφέρουν. Εκείνη όμως τίποτε. Ασε που, εν τω μεταξύ, εκεί που περίμενε την Παπαρήγα, στο τηλέφωνο βγαίνει ο Δημαράς. Ελεος πια. «Λυπούμεθα πολύ, αλλά ο πρόεδρος είναι σε σύσκεψη. Αφήστε μας ένα τηλέφωνο να σας πάρουμε εμείς».

Κι ενώ σκεφτόταν πώς θα απαλλαγεί από τον ενοχλητικό και τι θα γίνει επιτέλους με την Παπαρήγα, την επομένη το πρωί μαθαίνει ότι τον Δημαρά τον πήρε ο Καμμένος. Και όχι μόνον αυτό, αλλά ο Καμμένος είπε πως έχει ορισμένες οικονομικές διαφορές με τον κ. Τσίπρα, αλλά αν είναι να κηρύξουν τον πόλεμο στο Μνημόνιο τότε τις ξεχνάει. Και τότε ο πρόεδρος μπήκε σε σκέψεις. «Μήπως το ζητούμενο των ιστορικών στιγμών δεν είναι ιδεολογικό; Μήπως είναι θέμα μεγέθους; Μήπως να αφήσω αυτά περί Αριστεράς, οπότε γλιτώνω και από τον Κουβέλη, και να οργανώσω μια συμμαχία των μικρών εναντίον των μεγάλων;».

Και έτσι είπε πως αν του δώσει πέντε ψήφους ο Καμμένος, αυτός δεν πρόκειται να τις αρνηθεί. Μπορεί να θυμήθηκε και την ελληνομετρία του. Αυτό το λέμε τακτική. Σε αντίθεση με τη στρατηγική που, όπως είπε ο κ. Τσίπρας, είναι η κατάληψη της εξουσίας, ο σχηματισμός κυβέρνησης με τον λαό στους δρόμους και τον έλεγχο τραπεζών, Στρατού και Αστυνομίας.

Παρασκευή, 4 Μαΐου 2012

Αλλαγή πολιτικής






Άννα Παναγιωταρέα

Δημοσιογράφος
Άρθρο της στην εφημερίδα "Ελεύθερος Τύπος" - 30/4/2012

Δεν είχε άδικο χθες το μεσημέρι ο Α. Σαμαράς που παρουσιάζοντας το πρόγραμμα της Ν.Δ. για θεσμούς, μετανάστευση, Δικαιοσύνη, δημόσια τάξη, Παιδεία είπε ότι πριν από μόλις δύο χρόνια κανείς Πολίτης δεν τολμούσε να αναφέρει τη λέξη «λαθρομετανάστης», χωρίς να σπεύσουν οι γνωστοί «συνοδοιπόροι» να τον καταγγείλουν ως ακραίο, αν και ο συχνότερος χαρακτηρισμός ήταν «φασίστας». Ακόμη και οι πνευματικοί άνθρωποι που πονούσαν για το κατάντημα της Ελλάδας -o «σκουπιδοτενεκές» της Ευρώπης-σιώπησαν για να μην εκτεθούν στα «πυρά» τους. Η αντίδραση αυτή ανάγεται στο πλαίσιο της ιδεολογικής τρομοκρατίας που ασκούν συστηματικά ένα μέρος της Αριστεράς και τα γκρουπούσκουλα του εξωκοινοβουλευτισμού, από τη Μεταπολίτευση και μετά, στο δημόσιο πολιτικό και πολιτιστικό βίο.

Με την εφαρμογή του νόμου Ραγκούση, αντί να μετριαστεί η ανεξέλεγκτη είσοδος των λαθρομεταναστών, κατέστη η Ελλάδα τόπος θελκτικός, αφού η ιθαγένεια εξασφαλίζεται για τα παιδιά τους -που γεννιούνται εδώ- και φυσικά μετά ακολουθούν και οι γονείς τους. Είναι τρομερό να αποδεικνύουν οι αριθμοί ότι από τον Ιανουάριο ως σήμερα έχουν περάσει, μόνον από τα σύνορά μας στον Εβρο, 12.000 λαθρομετανάστες. Και είναι τοις πάσι γνωστό ότι όλοι αυτοί οι απελπισμένοι άνθρωποι κατεβαίνουν στην Αθήνα είτε για να βρουν ένα πρόχειρο κατάλυμα είτε για να ανακαλύψουν τρόπους ώστε να περάσουν στην υπόλοιπη Ευρώπη, πράγμα μάλλον ακατόρθωτο αφού η συμφωνία «Δουβλίνο ΙΙ» επιτάσσει την άμεση επανέκδοση και επαναπροώθησή τους όχι στη χώρα τους αλλά στην… Ελλάδα!

Ο Α. Σαμαράς χθες υποσχέθηκε ότι η ροή λαθρομεταναστών που έχει καταστεί επικίνδυνη για τον Πολίτη, απέναντι σ’ ένα κράτος παραλυμένο, θα ανακοπεί από την 7η Μαΐου. Ο υπάρχων νόμος θα καταργηθεί για να αντικατασταθεί με νέο νομικό πλαίσιο, ανάλογο εκείνου που ισχύει στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Αλλά δεν φτάνει μόνον το νομικό καθεστώς ώστε τα σύνορα -κυρίως τα θαλάσσια- να πάψουν να είναι «ξέφραγο αμπέλι». Αν η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν εγγυηθεί τα σύνορα της Ελλάδας ως ευρωπαϊκά έναντι της Τουρκίας, τότε το πρόβλημα δεν πρόκειται να επιλυθεί. Η άοπλη εισβολή που υφίσταται η χώρα μας από τη γείτονα θα εξακολουθήσει, μεταβάλλοντας την Ελλάδα σε μια απέραντη αποθήκη λαθρομεταναστών της Ευρώπης.

Αλλά ούτε τα προηγούμενα μέτρα ούτε καν τα στρατόπεδα που θα λειτουργήσουν δεν θα αποτελέσουν σοβαρό εμπόδιο στην κάθοδο του λαθρομεταναστευτικού ρεύματος, αν δεν εξαφανιστούν το παρεμπόριο και η μαύρη εργασία. Είναι οι δυο προσφιλέστεροι τρόποι για να εξοικονομούν οι λαθρομετανάστες χρήματα για να επιβιώνουν, προκαλώντας ανήκεστο βλάβη στην ελληνική οικονομία.

Δεν θα ήθελε κανείς Ελληνας, λαθρομετανάστες από εμπόλεμες ζώνες ή κυνηγημένους για την ιδεολογία τους, η Ελλάδα να μην τους παρέχει πολιτικό άσυλο και ανάλογα ταξιδιωτικά έγγραφα. Ομως, αν σκεφτούμε ότι η λαθρομετανάστευση βρίσκεται στην ατζέντα των προβλημάτων που ταλανίζουν τον Ελληνα αμέσως μετά την οικονομία, αντιλαμβανόμαστε πόσο κρίσιμο ζήτημα αποτελεί η ριζική επίλυσή του, που υποσχέθηκε χθες ο Α. Σαμαράς.

Τετάρτη, 2 Μαΐου 2012

Η Μαφία στην εξουσία: Μερικά πολύ διδακτικά παραδείγματα







Σοφία Βούλτεψη
Δημοσιογράφος
Άρθρο της στο site "Ελεύθερη Ζώνη" - 30/4/2012

Δεν θέλω να υπονοήσω τίποτε, όπως ξέρετε δεν μιλώ ποτέ χωρίς στοιχεία.

Αλλά επειδή έχω επανειλημμένα υποστηρίξει πως καθήκον του πολιτικού είναι να προβλέπει ώστε να αποτρέπει τις καταστροφές και του δημοσιογράφου να δίνει μόνο τις χρήσιμες πληροφορίες ώστε να προειδοποιεί εγκαίρως και να προστατεύει τον λαό, λίγες ημέρες πριν από την κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση, αισθάνομαι την υποχρέωση να ανταποκριθώ σ’ αυτό το καθήκον.

Με αφορμή την χρεοκοπία της χώρας, εξαιτίας των πολιτικών που ακολούθησαν ΟΛΟΙ όσοι επί δεκαετίες με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο βρίσκονταν στο «σύστημα», το κατά τον Ανατόλ Φρανς «χέρι του αόρατου μηχανικού» (δηλαδή η προπαγάνδα), που διοικεί την Δημοκρατία, έχει τον τελευταίο καιρό επιβάλει το καθαρά προπαγανδιστικό σύνθημα «ψηφίζουμε μικρά κόμματα».

Έτσι, ακούμε συχνά να διατυπώνεται το ερώτημα: «Πέστε μου έναν λόγο για να δικαιολογήσω την ψήφο μου προς ένα από τα δύο παραδοσιακά μεγάλα κόμματα που μας κατέστρεψαν».

Σωστά – αν και δεν μας κατέστρεψαν μόνο αυτά, αλλά δεν είναι της στιγμής να το αναλύσω.

Φυσικά, το ερώτημα μπορεί να αντιστραφεί: «Πέστε μου έναν λόγο για να ψηφίσετε κάποιον από τους υπόλοιπους».

Επειδή «τα λέει ωραία»; Επειδή καταγγέλλει το μνημόνιο; Επειδή δεν έχει ξανακυβερνήσει, οπότε ας δοκιμάσουμε;

Κάτι απ’ όλα. Υπάρχουν πολλές απαντήσεις και σε όλα τα παραπάνω επιχειρήματα – δεν είναι καινούργιοι, δεν προέρχονται από παρθενογένεση, λειτούργησαν μέσα στο σύστημα και το υπηρέτησαν χωρίς να το αλλάξουν – αλλά και πάλι δεν είναι αυτό το θέμα μου.

Με το σημερινό σημείωμά μου, επιθυμώ να επιστήσω την προσοχή σε ένα πολύ σοβαρό θέμα, που σε άλλες χώρες, που γνώρισαν την κρίση (πολιτική ή οικονομική) πριν από εμάς, αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί συνήθη πρακτική.

Σε χώρες όπως η Ιταλία, όπου ανετράπη το πολιτικό σύστημα με αφορμή την Επιχείρηση «Καθαρά Χέρια» στις αρχές της δεκαετίας του 1990.

Σε χώρες όπως η Βουλγαρία, που αποδείχθηκε η πιο ευάλωτη από τις πρώην ανατολικές, όσον αφορά στη μετάβαση από το ένα οικονομικο-πολιτικό σύστημα στο άλλο.

Σε χώρες όπως οι δημοκρατίες της πρώην Γιουγκοσλαβίας, όπως το Κόσσοβο και το Μαυροβούνιο.

Σε χώρες όπως η Ρωσία, που μετά την πτώση του κομμουνισμού, βρέθηκαν στα χέρια διεφθαρμένων πολιτικών, οι οποίοι προβλήθηκαν ως σωτήρες.

Εισβολή στο κοινοβούλιο

Σε όλες αυτές τις χώρες – και σε κάμποσες ακόμη – η αμφισβήτηση του παλαιού καθεστώτος (όποιο κι’ αν ήταν αυτό) και οι βίαιες, αν και όχι πάντα αιματηρές, ανατροπές, οδήγησαν το οργανωμένο έγκλημα στο κοινοβούλιο και στην εξουσία.

Είτε επειδή οι ιδρυτές των νέων (μικρών αρχικά) κομμάτων δεν διέθεταν τον αναγκαίο μηχανισμό για να ξεχωρίσει η ήρα από το στάρι, είτε επειδή τα νέα κόμματα είχαν ανάγκη από χρηματοδότηση για να σταθούν στα πόδια τους, με αποτέλεσμα να μην ελέγχουν αυτές τις πηγές.

Στην Ιταλία, η Μαφία, η Καμόρρα και η Ντράγκεντα ήλεγχαν την πολιτική ζωή του τόπου και διατηρούσαν στενές σχέσεις με το (διεφθαρμένο) πολιτικό κατεστημένο.

Η ανατροπή, δεν οδήγησε μόνο στη διάλυση και στη μετονομασία όλων των παλαιών κομμάτων, αλλά και στη δημιουργία νέων, που, ανεξαρτήτως τοποθέτησής τους στο πολιτικό φάσμα, αποκαλύφθηκαν πιο διεφθαρμένα από τα προηγούμενα.

Δεν είναι τυχαίο ότι μόλις πριν από λίγα χρόνια, το 2008, η (νέα) ιταλική αριστερά… ξέμεινε από στελέχη, διότι συνελήφθησαν όλα για χρηματισμό μέσα σε έναν μήνα.

Ανάμεσά τους βουλευτές, δήμαρχοι (στη δήμαρχο της Νάπολης επιβλήθηκε κατ’ οίκον περιορισμός, αν και είχε εκλεγεί ως… νέα και αδιάφθορη), σε μια ολόκληρη επαρχία, τη Βασιλικάτα, το Δημοκρατικό Κόμμα (που εμφανίστηκε ως κόμμα νέων και αδιάφθορων) έμεινε ακέφαλο λόγω της σύλληψης όλων των στελεχών του, με την κατηγορία της διαπλοκής με τη Μαφία.

Τον Ιούνιο του 2009, οι Ιταλοί ευρωβουλευτές Τζιάκομο Μαντσίνι (κεντροδεξιός) και Ροζάριο Κροτσέτα (κεντροαριστερός) κατήγγειλαν ότι τους πλησίασαν εκπρόσωποι της μαφίας και τους πρότειναν να τους πουλήσουν ψηφοφόρους!

Αποκαλύφθηκε τότε πως όσο πιο βόρεια τόσο πιο ακριβή ήταν η ψήφος! Για παράδειγμα, το Μπάρι η ταρίφα κυμαινόταν από 2.000 ως 3.000 ευρώ το… κεφάλι και στη Σικελία από 400 ως 500 ευρώ.

«Μας νίκησε η Μαφία»!

Δεν είναι τυχαίο ότι ανάλογα προβλήματα εμφάνισε και το κόμμα που δημιούργησε ο «αδέκαστος» δικαστής Αντόνιο Ντι Πιέτρο, που για διαφθορά συνελήφθη ο… ίδιος ο γιος του!

Τότε ήταν που ο Ντι Πιέτρο έκανε την περίφημη δήλωση «Μας νίκησε η Μαφία!», υποστηρίζοντας σε συνέντευξή του πως τελικά όχι μόνο δεν πατάχθηκε η παράνομη δραστηριότητα των εγκληματικών οργανώσεων, όχι μόνο δεν καταπολεμήθηκαν τα οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα, αλλά αυτά έχουν γιγαντωθεί, ενώ η σχέση συμφερόντων και πολιτικής έχει ενισχυθεί επικίνδυνα.

Ως γνωστόν, στην αναμπουμπούλα χαίρεται ο λύκος.

Έτσι, σε όλες τις περιπτώσεις, τα μέλη του οργανωμένου εγκλήματος βρήκαν στέγη και καταφύγιο στη νέα κατάσταση και κατόρθωσαν, έστω και πρόσκαιρα, να αποκαθαρθούν μέσα από έναν άγνωστο (και επομένως άσπιλο και αμόλυντο) νέο κομματικό σχηματισμό.

Στη Ρωσία, μετά την πτώση του Γκορμπατσόφ και την άνοδο στην εξουσία του Γιέλτσιν, η ήδη λεηλατημένη χώρα πέρασε καθαρά στα χέρια του οργανωμένου εγκλήματος, με την ανοχή και την συμμετοχή του Γιέλτσιν – με δημοκρατικές διαδικασίες, φυσικά, και με τον μανδύα του «άσπιλου» καινούργιου.

Όλοι οι μαφιόζοι της χώρας έσπευσαν να προσφέρουν την υποστήριξή τους, ακόμη και να πολιτευτούν – με αποτέλεσμα ο εναπομείνας πλούτος της χώρας να περάσει ολόκληρος στα χέρια των ολιγαρχών, τους οποίους αργότερα πολέμησε και έβαλε στη φυλακή ο Πούτιν.

«Η Μαφία έχει τη χώρα»!

Αλλά το πιο χαρακτηριστικό από όλα είναι το παράδειγμα της Βουλγαρίας.

«Άλλες χώρες έχουν τη μαφία. Στη Βουλγαρία η Μαφία έχει τη χώρα», είχε πει στους Νιου Γιορκ Τάιμς ο βουλευτής Ατανάς Ατανάσοφ, προσθέτοντας: «Εκεί η ζωή των πολιτικών είναι φθηνή όσο οι σφαίρες».

Τι συνέβη; Μαφιόζοι και «περίεργοι» επιχειρηματίες ξεκίνησαν εξαγοράζοντας τους πολιτικούς για ένα διάστημα. Και μετά, διαπιστώνοντας πως αυτοί (οι πολιτικοί) τους κόστιζαν ακριβά, δημιούργησαν δικά τους (μικρά) κόμματα ή «χώθηκαν» σε (μικρά) κόμματα που μόλις είχαν δημιουργηθεί και αντιμετώπιζαν επιτακτική ανάγκη χρηματοδότησης.

Επιπλέον, δια της εκλογής τους, εξασφάλισαν την πολυπόθητη βουλευτική ασυλία.

Με λίγα λόγια, οι μαφιόζοι έγιναν οι ίδιοι πολιτικοί. Και όταν, το 2008, η ΕΕ πρόσφερε στη Βουλγαρία το ποσό των 11 δις ευρώ για να… καταπολεμηθεί η διαφθορά, στην εξουσία βρίσκονταν πια οι ίδιοι οι μαφιόζοι, που ξεκοκάλισαν και τα χρήματα που προορίζονταν για την μάχη κατά της διαφθοράς και του οργανωμένοι εγκλήματος!

Έτσι, πρωθυπουργός της χώρας κατέληξε να γίνει ένας πρώην σωματοφύλακας (υπενθυμίζω ότι και στην Ελλάδα υπάρχουν σήμερα υποψήφιοι που προέρχονται από το συγκεκριμένο επάγγελμα) του Ζίβκοφ και του τέως τσάρου Συμεών (που επίσης έγινε για ένα φεγγάρι πρωθυπουργός).

Αυτό που τελικά συνέβη, ήταν να μπουν οι πάντες στην πολιτική. Όπως έγινε γνωστό, στη Βουλγαρία η ψήφος εξαγοραζόταν με 15 ευρώ και με τον μεσάζοντα να λαμβάνει άλλα 15 – σύνολο 30 ευρώ η ψήφος.

Με τον τρόπο αυτό, σε ευρωεκλογές, ο ολιγάρχης Χρίστο Κοβάτσκι, ο πλουσιότερος άνθρωπος της χώρας, έλαβε ένα καθόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό της τάξης του 5,7%.

Και όπως έγραψε ο δημοσιογράφος Τεοντόρ Ντέτσεφ, «οι ολιγάρχες σκέφθηκαν αντί να αγοράζουν πολιτικούς και δημοσιογράφους να αγοράζουν ψήφους».

Την ίδια ώρα, εκατό περίπου πρώην πράκτορες του κομμουνιστικού καθεστώτος της Βουλγαρίας βρέθηκαν, σύμφωνα με έρευνα υπηρεσίας που ερευνά τα αρχεία πρώην μυστικών υπηρεσιών, να εργάζονται στα βουλγαρικά ΜΜΕ.

Η συγκεκριμένη υπηρεσία προχώρησε σε έλεγχο των βιογραφικών 2.366 ατόμων σε 373 ΜΜΕ.

Ένας από αυτούς, είναι ο Κρασιμίρ Ουσουνίβ, ιδρυτής και ιδιοκτήτης ενός εκ των μεγαλυτέρων τηλεοπτικών δικτύων της χώρας.

Στην ίδια λίστα (των πρώην πρακτόρων της μυστικής αστυνομίας) εντοπίστηκαν και τα ονόματα των ιδιοκτητών των τηλεοπτικών σταθμών ΒΒΤ, Msat, Evrokom.

Στο Κόσσοβο και στο Μαυροβούνιο

Υπάρχουν κι’ άλλες ανάλογες περιπτώσεις – ειδικά στην πρώην Γιουγκοσλαβία:

Το Κόσσοβο περιήλθε στην εξουσία των πρώην Ουτσεκάδων, που βαρύνονται με πολλά εγκλήματα, μεταξύ των οποίων δολοφονίες και εμπόριο όπλων και ναρκωτικών.

Στο Μαυροβούνιο, η ιταλική Καμόρρα πραγματοποίησε πραγματική απόβαση, μετατρέποντας ήδη από το 1992, μεσούσης της Επιχείρησης «Καθαρά Χέρια», τα δύο μεγάλα λιμάνια σε ορμητήριά τους.

Και κάτι ακόμη: Με το ξεκίνημα της καινούργιας «επιχείρησης», οι κάτοικοι του Μαυροβουνίου είδαν τους μαφιόζους ως… σωτήρες τους, αφού μόνο από το λεθρεμπόριο των τσιγάρων η Ποντγκόριτσα άρχισε να εισπράττει δύο εκ. δολάρια τον μήνα – ποσό που αντιπροσώπευε σχεδόν το 70% του προϋπολογισμού της χώρας και χάρη στο οποίο άρχισαν να πληρώνονται οι μισθοί και οι συντάξεις!

Φυσικά με την ανοχή και την επίνευση της πολιτικής τάξης της χώρας – δεν είναι λίγα αυτά που ακούστηκαν για τον ίδιο τον Πρόεδρο Μίλο Τζουγκάνοβιτς.

Αναφέρθηκα – δειγματοληπτικά – σε όλα αυτά, για να καταδείξω πως το οργανωμένο έγκλημα ευκολότερα παρεισφρέει σε ένα καινούργιο μικρό κόμμα, πολλές φορές ακόμη και εν αγνοία των ιδρυτών του, που όμως, ψάχνουν απεγνωσμένα για υποψηφίους και χρηματοδότηση.

Στις περιπτώσεις αυτές, το απόσπασμα ποινικού μητρώου είναι δώρον άδωρον, διότι στην πολιτική ανακατεύονται οι παράνομοι που δεν έχουν συλληφθεί – και επομένως έχουν «καθαρό» ποινικό μητρώο.

Δώρον άδωρον είναι και η γνώμη των τοπικών κοινωνιών, καθώς, ως γνωστόν, οι τοπικές κοινωνίες στηρίζουν, προστατεύουν και ηρωοποιούν τους μαφιόζους (που φτιάχνουν παιδικές χαρές, μαζεύουν τα σκουπίδια από τη Νάπολη και πληρώνουν τους λογαριασμούς του ηλεκτρικού ρεύματος των αναξιοπαθούντων που επισκέπτονται για βοήθεια τους διάφορους νονούς).

Και επειδή κάποιοι θα πουν: «Ε, και τι έγινε, μαφιόζοι μας κυβερνούσαν πάντα, ας κάνουμε μια αλλαγή», θα ρωτήσω:

Το θέμα μας είναι να αντικαταστήσουμε τους μαφιόζους με άλλους μαφιόζους; Έτσι, για… ποικιλία;

Η απάντηση κάθε εχέφρονος ανθρώπου είναι σίγουρα «όχι».

Οπότε, τι κάνουμε;

Την απάντηση θα την δώσει κάθε εχέφρων πολίτης που αγαπά την πατρίδα του, κρατά αυτή τη στιγμή την τύχη της στα χέρια του και την προσεχή Κυριακή θα κάνει τις επιλογές του, με δεδομένο ότι δεν υπάρχουν κόμματα αγγέλων και διαβόλων, αλλά πρόσωπα μέσα στα κόμματα.

Και με δεδομένο ότι τα καινούργια και μικρά κόμματα παρέχουν «νομική ασφάλεια» ανάλογη του μεγέθους τους – δηλαδή… μικρή!