Περίπτερα

Δημήτρης Δανίκας
Αρθρογράφος
Άρθρο του στο "Βήμα on line" - 21/1/2011

O διασυρμός του συνδικαλισμού. Ο θρίαμβος του εαυτουλισμού. Ποιος ο χειρότερος εχθρός του φαρμακοποιού; Ο φαρμακοποιός. Ετσι ακριβώς. Γιατί το λουκέτο των φαρμακείων στρέφεται εναντίον των φτωχών συνταξιούχων. Γιατί ο εύπορος και ο πλούσιος κανένα πρόβλημα ν΄ ανοίξει και να πληρώσει από την πορτοφόλα του. Γιατί αρνείται να καταθέσει κι αυτός το ελάχιστο που θέλοντας και μη έχει πληρώσει ο φτωχός λαός.

Γιατί με τα κεκτημένα του περιορίζει τις δυνατότητες κάθε νέου πτυχιούχου να ανοίξει δικό του φαρμακείο. Γιατί με την άρνησή του, μία η τελική επιθυμία του. Εγώ να ΄μαι καλά, οι άλλοι ας κόψουν τον λαιμό τους. Γιατί εξακολουθεί να λειτουργεί αναχρονιστικά. Σκεφτείτε το απλά. Αν αντί για φάρμακα πουλούσε παπούτσια, τρόφιμα, ρούχα, ηλεκτρονικά είδη, τότε όχι μόνο τα Σάββατα αλλά ακόμη και τις Κυριακές θα απαιτούσε το μαγαζί του να είναι ανοιχτό. Την ανάγκη μας εμπορεύεται.

Πάνω σ΄ αυτή την κρίσιμη, την αδιαπραγμάτευτη ανάγκη στηρίζει την επιμονή του. Οπλο του η υγεία μας. Θύμα του ο στερημένος, ο άρρωστος, ο δυστυχισμένος. Ο αγώνας του για τη βολή του. Επομένως κουρελόχαρτο το πτυχίο. Επομένως στάχτες ο ανθρωπισμός, Επομένως στα σκουπίδια η κοινωνική ευαισθησία. Επομένως στα γκρεμίδια ο Ιπποκράτης. Και επομένως κάθε φορά μεταμορφωνόμαστε ανάλογα με τα συμφέροντα της τσέπης μας. Οσο οχυρωμένοι από την κρατική προστασία, τόσο τσιμουδιά για την ασυδοσία.

Τώρα που η τρόικα τα αλλάζει όλα, τώρα ανακαλύψαμε την επέλαση των πολυεθνικών. Αν είναι δυνατόν. Μα όλα αυτά τα χρόνια λειτουργείς σαν ιμάντας των πολυεθνικών. Μα τι νομίζεις ότι είσαι; Ενα περίπτερο των φαρμακευτικών καρχαριών. Ενας ενδιάμεσος κρίκος. Ενας μικρός ταμίας. Ενας ασήμαντος πωλητής κάθε μεγάλης φαρμακευτικής εταιρείας. Αυτοί κάνουν κουμάντο. Αυτοί, μαζί με τις άλλες πολυεθνικές, είναι τα πραγματικά αφεντικά της τρόικας. Ο καπιταλιστικός εκσυγχρονισμός πορεύεται με το τέλος των συντεχνιών. Ο «θάνατος» του κάθε εμποράκου θα είναι ιλαροτραγικός!

Η προϋπόθεση του πανεπιστημίου

Πάσχος Μανδραβέλης
Αρθρογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Καθημερινή" - 21/1/2011

Eνας νεολογισμός γαλλικής κοπής κυκλοφορεί τα τελευταία χρόνια στην ελληνική πανεπιστημιακή κοινότητα. Είναι το «απροϋπόθετο πανεπιστήμιο», μια ποιητική ιδέα του Ζακ Ντεριντά, οποίος σε επαναλαμβανόμενες διαλέξεις του έλεγε: «Επειδή το πανεπιστήμιο είναι ξένο προς την εξουσία, επειδή είναι ετερογενές προς την αρχή της εξουσίας, είναι επίσης χωρίς προσίδια εξουσία. Γι' αυτό και μιλάμε εδώ για το πανεπιστήμιο άνευ όρων. [...] Και λέγω «άνευ όρων» καθώς και «απροϋπόθετο», για να αφήσω να ακουστεί-εννοηθεί η συνδήλωση του «χωρίς εξουσία» ή «χωρίς άμυνα»: επειδή είναι απολύτως ανεξάρτητο, το πανεπιστήμιο είναι επίσης ένα εκτεθειμένο προπύργιο. [...] Επειδή δεν δέχεται να του θέτουν όρους, ενίοτε αναγκάζεται -αναιμικό, αφηρημένο- να παραδοθεί επίσης άνευ όρων».

Ο καθηγητής κ. Γιώργος Βέλτσος (που κατανοεί τον Ντεριντά) εξειδίκευσε προ ημερών «Το απροϋπόθετο του Πανεπιστημίου» («Το Βήμα» 16.1.2011) και στον βαθμό που εμείς μπορούμε να κατανοήσουμε τον κ. Βέλτσο διαπιστώνουμε ότι το «απροϋπόθετο πανεπιστήμιο» είναι το βολικό για τους πανεπιστημιακούς πανεπιστήμιο.

Από τις αντιρρήσεις του κ. Βέλτσου στο Κείμενο Διαβούλευσης για την Ανώτατη Παιδεία συνάγουμε, λοιπόν, ότι:

Πρώτον, το απροϋπόθετο πανεπιστήμιο δεν «οφείλει να παράγει ποσότητες πληροφόρησης με τη μορφή της σχέσης που αναπτύσσουν οι παραγωγοί με τους καταναλωτές». Αρα τι οφείλει να κάνει; Μάλλον να συνεχίσει να παράγει την αερολογία των ελληνικών πανεπιστημίων.

Δεύτερον, δεν πρέπει να έχει δείκτες αποτελεσματικότητας και τη συνακόλουθη και «αξιολόγηση» των πανεπιστημιακών δασκάλων διότι «επιβραβεύουν την τυποποιημένη γνώση των διαφημιστών, αφήνοντας εκ των πραγμάτων αναξιολόγητη τη χρήση της γνώσης για την κριτική σκέψη - απαραίτητη προϋπόθεση όχι μόνο για τις κοινωνικές σπουδές αλλά και για τις θετικές επιστήμες...». Πάει και η αξιολόγηση. Είπαμε: είναι πολύ βολικό το απροϋπόθετο πανεπιστήμιο. Για τους πανεπιστημιακούς...

Τρίτον, δεν έχει συμβούλια διοίκησης «διότι εάν μεν τα μέλη του εκλέγονται από πανεπιστημιακούς εν ενεργεία, τότε ποιος ο λόγος υπάρξεώς του; Αν πάλι, έστω και λίγοι, ορίζονται από την Πολιτεία, τότε σε τι συνίσταται το «απροϋπόθετο»;».

Ολα αυτά ακούγονται ωραία. Μόνο που για τα πραγματικά πανεπιστήμια υπάρχει μια προϋπόθεση. Κάποιος πρέπει να τα πληρώνει. Η ελληνική κοινωνία ξοδεύει δισεκατομμύρια κάθε χρόνο για τα ΑΕΙ. Πρέπει να ξέρει αν τα λεφτά (που δεν της περισσεύουν) πιάνουν τόπο. Μέχρι τώρα ο έλεγχος γινόταν -ομολογουμένως στραβά- από το υπουργείο Παιδείας. Αυτό το μοντέλο απέτυχε και γι' αυτό πρέπει να δοκιμάσουμε άλλο. Μια καλή ιδέα είναι η διοίκηση των πανεπιστημίων να περάσει σε κοινωνικούς φορείς. Οπως γίνεται στον υπόλοιπο κόσμο. Η λογική του «απροϋπόθετου», δηλαδή «δώστε εσείς τα λεφτά και μη ρωτάτε τι τα κάνουμε» δεν είναι παρά μια φαντασίωση που και ο ίδιος ο Ντεριντά δεν πίστευε ότι μπορεί να υλοποιηθεί.

Ο ελληνικός λαός, δηλαδή εμείς οι φορολογούμενοι, είμαστε οι μέτοχοι των δημοσίων ΑΕΙ. Πρέπει να έχουμε τον πρώτο λόγο στη διοίκησή τους, σεβόμενοι φυσικά τις ακαδημαϊκές ελευθερίες. Σ' όποιους δεν αρέσει αυτό, μπορούν να κάνουν το δικό τους «απροϋπόθετο πανεπιστήμιο». Με τα δικά τους λεφτά.

Ο βαθύς ύπνος των χειραγωγημένων

Ανδρέας Ρουμελιώτης
Αρθρογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Ελευθεροτυπία" - 21/1/2011


ΕΠΕΙΔΗ είναι επίκαιρο και σκέφτηκα πως θα σ' ενδιαφέρει, δημοσιεύω σήμερα αποσπάσματα από τις δέκα σημειολογικές επισημάνσεις για τις «στρατηγικές της χειραγώγησης και το βαθύ ύπνο των χειραγωγημένων» του Γάλλου Σιλβέν Τιμσίτ, που βρήκαμε στο site του swti.net. Πάμε;

Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ της απόσπασης της προσοχής: έγκειται στην εκτροπή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και τις αποφασισμένες από τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ αλλαγές μέσω της τεχνικής του κατακλυσμού συνεχόμενων αντιπερισπασμών και ασήμαντων πληροφοριών. (...)

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ προβλημάτων και μετά προσφορά λύσεων: για να υπάρξει μια κάποια αντίδραση από τον κόσμο, με σκοπό αυτός ο ίδιος να ορίσει τα μέτρα που η εξουσία θέλει να τον κάνει να δεχτεί. Για παράδειγμα: αφήνεται να ξεδιπλωθεί και να ενταθεί η αστική βία ή οργανώνονται αιματηρές επιθέσεις που αποσκοπούν στο να απαιτήσει ο κόσμος νόμους ασφαλείας και πολιτικές εις βάρος της ελευθερίας. (...)

Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ της σταδιακής εφαρμογής: για να γίνουν αποδεκτά τα διάφορα απαράδεκτα μέτρα, αρκεί η σταδιακή εφαρμογή τους, λίγο λίγο, επί συναπτά έτη. (...) Αλλαγές που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση, αν είχαν εφαρμοστεί μονομιάς.

Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ της αναμονής: είναι πιο εύκολο να γίνει αποδεκτή μια μελλοντική θυσία απ' ό,τι μία άμεση. Η μάζα πάντα έχει την τάση να ελπίζει αφελώς ότι «τα πράγματα θα φτιάξουν στο μέλλον» και ότι οι απαιτούμενες θυσίες θα αποφευχθούν. (...)

ΑΠΕΥΘΥΝΟΝΤΑΣ το λόγο στο κοινό σαν αυτό να είναι στην παιδική ηλικία: η πλειονότητα των διαφημίσεων που απευθύνονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν λόγο, επιχειρήματα, προσωπικότητες και τόνο της φωνής, όλα ιδιαίτερα παιδικά, πολλές φορές στα όρια της αδυναμίας, σαν ο θεατής να ήταν μικρό παιδάκι ή διανοητικά καθυστερημένος. Οσο περισσότερο θέλουν να εξαπατήσουν το θεατή τόσο πιο πολύ υιοθετούν έναν παιδικό τόνο. Γιατί; Αν κάποιος απευθύνεται σε ένα άτομο σαν αυτό να ήταν 12 χρόνων ή και μικρότερο, αυτό λόγω της υποβολής είναι πολύ πιθανό να τείνει σε μια απάντηση ή αντίδραση απογυμνωμένη από κάθε κριτική σκέψη, όπως αυτή ενός μικρού παιδιού.

ΠΟΛΥ περισσότερη χρήση του συναισθήματος παρά της λογικής: είναι μια κλασική τεχνική προκειμένου να επιτευχθεί βραχυκύκλωμα στη λογική ανάλυση και στην κριτική σκέψη των ατόμων. Από την άλλη, η χρήση των συναισθημάτων ανοίγει την πόρτα για την πρόσβαση στο ασυνείδητο και την εμφύτευση ιδεών, επιθυμιών, φόβων, καταναγκασμών ή την προτροπή για ορισμένες συμπεριφορές.

Η ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ του κοινού στην άγνοια και στη μετριότητα: η ποιότητα της εκπαίδευσης που δίνεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι η φτωχότερη και μετριότερη δυνατή, έτσι ώστε το χάσμα της άγνοιας μεταξύ των κατώτερων και των ανώτερων κοινωνικών τάξεων να είναι και να παραμένει αδύνατον να γεφυρωθεί.

ΕΝΘΑΡΡΥΝΣΗ του κοινού να είναι ικανοποιημένο με τη μετριότητα: προωθήστε στο κοινό την ιδέα ότι είναι της μόδας να είσαι ηλίθιος, χυδαίος και αμόρφωτος.

ΕΝΙΣΧΥΣΗ της αυτοενοχής: κάντε τα άτομα να πιστέψουν ότι αυτά και μόνο αυτά είναι ένοχα για την κακοτυχία τους, εξαιτίας της ανεπάρκειας της νοημοσύνης τους, των ικανοτήτων ή των προσπαθειών τους. Ετσι, αντί να εξεγείρονται ενάντια στο οικονομικό σύστημα, υποτιμούν τους εαυτούς τους, νιώθουν ενοχές, κάτι που δημιουργεί μια γενικευμένη κατάσταση κατάθλιψης. (...)

ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ γνωρίζει τα άτομα καλύτερα απ' ό,τι αυτά τους εαυτούς τους: χάρη στη βιολογία, τη νευροβιολογία και την εφαρμοσμένη ψυχολογία, το σύστημα έχει επιτύχει μια εξελιγμένη κατανόηση των ανθρώπων τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Το σύστημα έχει καταφέρει να γνωρίζει καλύτερα τον «μέσο άνθρωπο» απ' ό,τι αυτός γνωρίζει τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις το σύστημα ασκεί μεγαλύτερο έλεγχο και μεγάλη εξουσία πάνω στα άτομα, μεγαλύτερη από αυτήν που τα ίδια ασκούν στους εαυτούς τους.

Το Ερζερούμ, το Δίστομο και οι εκλογές

Γιώργος Κουβαράς
Δημοσιογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Ελεύθερος Τύπος" - 14/1/2011


ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ να είναι κανείς μετρ της πολιτικής ανάλυσης για να αντιληφθεί, ακούγοντας τον Γιώργο Παπανδρέου να μιλά πότε για τις παραβιάσεις στο Αιγαίο και πότε για το Δίστομο, ότι… τον έχουν ζώσει τα φίδια. Ο πρωθυπουργός, αφού διήνυσε ενάμιση χρόνο στην κυβέρνηση ταυτιζόμενος με την τρόικα και το μνημόνιο, ανακαλύπτει τώρα ότι το πολιτικό του κεφάλαιο εντός Ελλάδος εξαντλείται με ταχείς ρυθμούς και προσπαθεί να αμβλύνει το προσωπικό πολιτικό κόστος που πληρώνει από τις επιλογές του, καταφεύγοντας σε μια ρητορεία που θα ταίριαζε περισσότερο στον πατέρα του και λιγότερο στον ίδιον.

ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΕΓΙΝΕ στο Ερζερούμ όπου ο Γιώργος είπε δημοσίως στον Ερντογάν τα αυτονόητα που λέει κάθε Ελληνας πολίτης, τα οποία όμως όταν εκφράσει ένας Ελληνας πολιτικός κάποιοι σπεύδουν να τον κατατάξουν στους «Τουρκοφάγους». Η επίθεση στην τουρκική προκλητικότητα ήταν η πρώτη παρέμβαση που έδειξε ότι ο πρωθυπουργός έχει αρχίσει να ανησυχεί για τη δημοτικότητά του και προσπαθεί να ξαναβρεί την επαφή του με το μέσα Ελληνα και το μέσο ψηφοφόρο του
ΠΑΣΟΚ.

ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ήρθε η απόφαση της κυβέρνησης να παρέμβει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για την υπόθεση των αποζημιώσεων που διεκδικούν οι συγγενείς των θυμάτων του Διστόμου. Ο Γιώργος Παπανδρέου περνάει τον Ρουβίκωνα αποφασίζοντας να παρέμβει στη συγκεκριμένη δίκη το ελληνικό κράτος και δρομολογεί μία σύγκρουση με την Ανγκελα Μέρκελ, της οποίας την έκβαση δύσκολα μπορεί να προβλέψει κανείς. Μια σύγκρουση πάντως με θετική απήχηση στην ελληνική κοινή γνώμη. Η πολιτική, διπλωματική πίεση στο γερμανικό παράγοντα θα είχε ίσως ουσιαστική σημασία και ενδιαφέρον αν ο Παπανδρέου την έκανε στην ώρα της, τη στιγμή δηλαδή που η Ελλάδα βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο και εκλήθη να υπογράψει ένα μνημόνιο απελπισίας με τα γνωστά αποτελέσματα. Τότε θα μπορούσε πράγματι να ασκηθεί πίεση προς το Βερολίνο και με τις αποζημιώσεις και με το θέμα της Siemens, ο Παπανδρέου όμως επέλεξε να μείνει σιωπηλός και να μας ανακοινώσει από το Καστελλόριζο την εκχώρηση μέρους της εθνικής μας κυριαρχίας και εν συνεχεία να συλλέγει βραβεία από τους Γερμανούς. Τώρα είναι πια μάλλον αργά για την προάσπιση των συμφερόντων μας, ο πρωθυπουργός όμως θεωρεί ότι δεν είναι αργά και για την προάσπιση της δικής του δημόσιας εικόνας και της υστεροφημίας του.

ΑΥΤΟ ΤΟ ΞΑΦΝΙΚΟ ΑΓΧΟΣ αναστήλωσης της εικόνας του «εθνικού ηγέτη» οδηγεί κάποιους στο συμπέρασμα ότι ο Παπανδρέου ετοιμάζεται για πρόωρες εκλογές την άνοιξη, το αργότερο μέχρι την πρώτη Κυριακή του Απρίλη, έτσι ώστε να προλάβει τη λίστα που θα του επιτρέψει τον έλεγχο της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας. Αν συμβεί αυτό, θα αποδειχθεί ότι Ερζερούμ και Δίστομο είναι ένα ακόμη αναξιόπιστο επικοινωνιακό τέχνασμα με προφανή εκλογική, κομματική σκοπιμότητα. Κάτι δηλαδή σαν το «λεφτά υπάρχουν» των περασμένων εκλογών...

Πολιτικές επιλογές και πολιτικά αποτελέσματα

Νίκος Κοτζιάς
Άρθρο του στο περιοδικό "Επίκαιρα" - 5/1/2011


H κυβέρνηση εμφάνισε την πολιτική που ακολουθεί, δηλαδή τα μέτρα που συμφώνησε με τον ξένο παράγοντα, ως μονόδρομο. Σε αυτό το επιχείρημα πρόσθεσε και ένα δεύτερο: Υποστήριξε, και υποστηρίζει, ότι ο μονόδρομος, εφόσον εφαρμοστεί με συνέπεια, δηλαδή χωρίς τις αντιστάσεις των εργαζόμενων και τις κινητοποιήσεις των πολιτών, θα βγάλει τη χώρα από την κρίση. Συνολικά, η κυβέρνηση στηρίζει την πολιτική της επιβίωση στο τρίπτυχο «Μονόδρομος - Αποδοχή του με τα χέρια κάτω - Έξοδος από την κρίση». Σε αυτό το τρίπτυχο θεμελιώνεται η λάθος και άδικη πολιτική της και δημιουργούνται τα αδιέξοδα για την Ελλάδα.

Ως προς αυτό το τρίπτυχο αποδείχτηκε ότι τα χρονοδιαγράμματα του Μνημονίου δεν ήταν απαραίτητο να είναι τόσο σφιχτά και μονόπλευρα. Κάθε άλλο. Πολύ περισσότερο, αυτό το μονοδρομικό χρονοδιάγραμμα δεν έβγαζε και δεν βγάζει τη χώρα πουθενά. Η πώληση από την Πορτογαλία ομολόγων της στην Κίνα απέδειξε, επίσης, ότι το ΔΝΤ δεν ήταν μονόδρομος ούτε βέβαια «Η λύση». Ακόμα, κάθε σκεπτόμενος πολίτης που γνωρίζει τι συμβαίνει σε άλλες χώρες, ακόμα και στις ΗΠΑ, έχει αντιληφθεί ότι από την κρίση δεν μπορεί κανείς να βγει με τη σημερινή κυβερνητική πολιτική της ύφεσης, αλλά μόνο με στήριξη της ζήτησης, των δημόσιων επενδύσεων και την ενίσχυση της αγοράς. Έχει, επίσης, καταγράψει το πώς οι ιδιοκτήτες των μεγάλων τραπεζών σε ΗΠΑ και Ηνωμένο Βασίλειο, ακόμα και σε Ελβετία, είτε έβαλαν από τη δική τους τσέπη κεφάλαια προκειμένου να σώσουν την ιδιοκτησία τους είτε προσέφυγαν στο κράτος. Σε αυτή την τελευταία περίπτωση, το Δημόσιο απέκτησε προνομιακές μετοχές και θέση στη διοίκηση των τραπεζών σε συνθήκες κρίσης.

Μόνο στην Ελλάδα οι ιδιοκτήτες τραπεζών δεν βάζουν τσακιστό σεντ στις ιδιόκτητές τους τράπεζες. Μόνο στην Ελλάδα το κράτος τούς στηρίζει, χωρίς να έχει αποκτήσει ουσιαστικά δικαιώματα στο ιδιωτικό τραπεζικό σύστημα ή, αν τα έχει αποκτήσει, δεν τα εξασκεί. Μπορούσα να φέρω δεκάδες ακόμα παραδείγματα που να κινούνται σε μια τέτοια κατεύθυνση. Η ουσία είναι ότι η πολιτική της κυβέρνησης ούτε μονόδρομος λύσης είναι, το δε χειρότερο, θα αποδειχτεί ότι δεν είναι καν λύση για τη χώρα. Οι επιλογές της σημερινής κυβέρνησης είναι μονόδρομος μόνο ως προς τα συμφέροντα των ντόπιων και ξένων τραπεζών. Ήταν «ο μόνος δρόμος» διασφάλισης των κερδών και του πλούτου τους σε περίοδο μεγάλης κρίσης, για την οποία φέρουν και την πρώτη ευθύνη.

Πιο λανθασμένη κατασκευή από τη θεωρία του δήθεν «μονόδρομου» είναι η θέση ότι, μέσα από αυτόν και χάρη σε αυτόν, θα εξέλθει η χώρα της κρίσης. Και αυτό, παρά το γεγονός ότι οι αριθμοί, αν τους σκεφτεί κανείς μέχρι το τέλος, δεν βγαίνουν. Κατά συνέπεια, είτε το γνωρίζει αυτό η κυβέρνηση και μας δουλεύει είτε είναι ανίκανη και δεν τολμά να σκεφτεί μέχρι τέλους τις συνέπειες της πολιτικής της. Εκτός αν όλα αυτά είναι για ορισμένους κύκλους στο εσωτερικό της αδιά φορα και το μόνο στο οποίο αποβλέπουν είναι να πουλήσουν σε φτηνές τιμές τον ελληνικό δημόσιο πλούτο. Να τον ξεπουλήσουν, μάλιστα, σε εκείνους που μας οδήγησαν με την πολιτική και την τοκογλυφία τους στη σημερινή κρίση.

Προϋπόθεση επιβολής του μονόδρομου, και προκειμένου να υλοποιηθούν οι μονοδρομικές λύσεις, είναι να κάτσουν οι πολίτες «στα αβγά τους», παραδομένοι, με τα χέρια κάτω. Στην πραγματικότητα, εκείνο που σίγουρα χρειάζεται είναι η αντίσταση των πολιτών σε μονοδρομικές μη λύσεις· η επεξεργασία και η προβολή των εναλλακτικών δυνατοτήτων και η υπεράσπιση του δημόσιου πλούτου από εκείνους που θέλουν να τον λεηλατήσουν, αντιμετωπίζοντάς τον ως δώρο του κυβερνητικού μονόδρομου και της τρόικας.

Αϊβαλί ή Κυδωνίες;

Άννα Παναγιωταρέα
Δημοσιογράφος
Άρθρο της στην εφημερίδα "Ελεύθερος Τύπος" - 15/1/2011


Ο διάλογος που διημείφθη χτες το πρωί, στη Βουλή, ανάμεσα στον πρωθυπουργό της χώρας και τη γραμματέα του ΚΚΕ, είναι από εκείνους που κάνουν τους Τούρκους να ενθουσιάζονται. Το να ανταλλάσσονται χαρακτηρισμοί, που είμαι βέβαιη ότι κανείς δεν πιστεύει ότι ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα αλλά προκαλούνται από την ένταση της στιγμής, δίνουν την αφορμή στους Τούρκους να μιλούν για την ελληνική εξωτερική πολιτική με υπεροψία.

ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ όμως η Ελλάδα, σε αυτή την κρίσιμη περίοδο, εντάσεις για τα εθνικά θέματα, όταν έχει λεχθεί, από τα πιο επίσημα χείλη, ότι η εθνική μας κυριαρχία έχει υποστεί πλήγμα. Νομίζω ότι όλοι οι πολιτικοί θέλουν να είναι η χώρα σεβαστή από φίλους και κυρίως από εχθρούς. Το ταξίδι του πρωθυπουργού στο Ερζερούμ που έδωσε την αφορμή για διθυραμβικά σχόλια από τα συμπολιτευόμενα ΜΜΕ έπρεπε να είναι η συνήθης ελληνική πρακτική στις επαναλαμβανόμενες, καθ’ εκάστην, προκλήσεις των γειτόνων μας. Από πού προέκυψε τόσος θαυμασμός συσσωρευμένος; Από το γεγονός ότι, ως τώρα, ο πρωθυπουργός δεν είχε ανοίξει, τουλάχιστον δημόσια, για να μην τον αδικούμε, το στόμα του να απαντήσει στην τουρκική πολύχρονη στρατηγική αμφισβήτησης της ελληνικής επικράτειας.

Δεν είναι, ούτε ήταν, η πρώτη φορά που αεροσκάφη της πολεμικής τουρκικής αεροπορίας υπερίπτανται του Αιγαίου οπλισμένα. Δεν ήταν ούτε και θα είναι η πρώτη φορά που οι Τούρκοι αεροπόροι προκαλούν τους Ελληνες που απαντούν εμπλεκόμενοι σε αερομαχίες που ποτέ κανείς δεν μπορεί να προδικάσει πώς μπορούν να καταλήξουν.

Ηταν όμως η πρώτη φορά που ενώπιον του συνόλου της τουρκικής διπλωματίας και της τουρκικής ηγεσίας ο Ελληνας πρωθυπουργός είπε αυτά που αποτελούν την πάγια ελληνική πολιτική, όποιος κι αν κάθεται στην πρωθυπουργική πολυθρόνα: «Οι καθημερινές υπερπτήσεις δεν κατοχυρώνουν και δικαιώματα πάνω από το Αιγαίο».

Αν ήταν έτσι θα μπορούσαμε να εγκαταστήσουμε κι εμείς μία μοίρα πολεμικών αεροσκαφών στη Μυτιλήνη που θα έκανε τη βόλτα της απέναντι, στο Αϊβαλί, που αποτελούσε, ως τον διωγμό του 1922, μία λαμπρή ελληνική πόλη στα μικρασιατικά παράλια. Οι υπερπτήσεις μας θα μετέβαλαν το Αϊβαλί σε ελληνικές Κυδωνίες;

ΟΤΑΝ Η ΕΛΛΑΔΑ έχει να αντιμετωπίσει μία ολομέτωπη οικονομική επίθεση από τα πιράνχας της αγοράς, δεν είναι ανάγκη να βρίσκεται σε οξεία φάση με τους γείτονές της. Ο διάλογος είναι χρήσιμος. Οι διαπραγματεύσεις πρέπει να συνεχίζονται. Οι ελληνικές θέσεις είναι καθαρές. Δεν επιδέχονται παρερμηνειών. Δεν έχουν υποστεί αλλοιώσεις από τον παρερχόμενο χρόνο. Αν δεν θέλουν να το εννοήσουν οι Τούρκοι, δικό τους το πρόβλημα.

Τα κόμματα, ο νόμος και η τάξη

Αλέξης Παπαχελάς
Δημοσιογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Καθημερινή" - 6/1/2011


Πώς αλλάζουν τα πράγματα... Κάποτε, «ο νόμος και η τάξη» ήταν παραδοσιακά και, σχεδόν, αποκλειστικά, θέματα της ελληνικής Δεξιάς. Σήμερα όμως, αλλά και την τελευταία δεκαετία, αποδεικνύεται ότι και αυτός ο κανόνας της πολιτικής ανετράπη. Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον να ακούς έναν πρώην πρόεδρο της ΕΦΕΕ με την ιστορία του Χρήστου Παπουτσή να μιλάει για την ανάγκη κατασκευής φράχτη στα ελληνοτουρκικά σύνορα και να αναδεικνύει σε κορυφαία προτεραιότητα την πάταξη της λαθρομετανάστευσης. Ο,τι σημαντικό εξάλλου έγινε στη δημόσια τάξη, από την εξάρθρωση της «17 Νοέμβρη» έως τη δημιουργία της ομάδας ΔΙΑΣ, επετεύχθη όσο αρμόδιος υπουργός ήταν ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης. Είχε προηγηθεί βεβαίως μία δεκαετία του ΠΑΣΟΚ, κατά την οποία είχαν διαλυθεί το κράτος και οι υπηρεσίες ασφαλείας. Τα χρόνια της Ν.Δ. σημαδεύτηκαν από την επιπολαιότητα και τη χαλαρότητα, την έλλειψη προετοιμασίας στις μεγάλες πυρκαγιές και, βεβαίως, τα τρομακτικά γεγονότα του Δεκέμβρη του 2008.

Τίποτα δεν προκαλούσε περισσότερο τρόμο στην κυβέρνηση Καραμανλή από την ιδέα ενός θανάτου κατά τη διάρκεια κάποιων επεισοδίων. Στο όνομα αυτού του φόβου επήλθε η παράλυση και αδρανοποιήθηκαν κρίσιμα κομμάτια του κρατικού μηχανισμού.

Η Ν.Δ. μοιάζει όμως να φοβάται καν να μιλήσει για «νόμο και τάξη». Δεν ξέρω αν την τρομάζει η ιδέα της αναβίωσης ενός στερεότυπου μιας παλιάς... κακής Δεξιάς ή αν απλώς δεν αντιλαμβάνεται πόσο κρίσιμο είναι το ζήτημα για τους Ελληνες πολίτες. Ακόμη και οι αντιδράσεις της για τον συνοριακό φράχτη είναι αμήχανες, άνευρες και με μηδενικό αντίκτυπο. Αντιθέτως, η κυβέρνηση μοιάζει να έχει καταλάβει ότι πρόκειται για μείζον πολιτικό θέμα και να πιστεύει ότι με μια σκληρή πολιτική μπορεί να εξισορροπήσει ένα μέρος της δυσαρέσκειας για την οικονομική της πολιτική.

Γεγονός, πάντως, είναι πως όποιο κόμμα και να διεκδικήσει την ψήφο μας στο μέλλον θα πρέπει να πείσει ότι μπορεί να χειριστεί τα θέματα δημόσιας τάξης, λαθρομετανάστευσης και ασφάλειας με επάρκεια. Και δεν μιλάμε μόνο για συνθήματα ή εύκολα πυροτεχνήματα, αλλά και για σοβαρή προεργασία και εξεύρεση στελεχών που να γνωρίζουν σε βάθος τα θέματα. Η Ν.Δ. έχει, λοιπόν, πολύ δρόμο να καλύψει για να κλείσει την ψαλίδα της αξιοπιστίας της σε αυτόν τον ζωτικό τομέα. Γιατί, όπως είχε πει κορυφαίος υπουργός της κυβέρνησης Καραμανλή την περίοδο των Δεκεμβριανών, «το πρόβλημα δεν είναι πια αν η Δεξιά θα βγάλει τα τανκς στους δρόμους, αλλά και να τα βγάλει, θα τρακάρουν μεταξύ τους»...