Τα παράσιτα να αλλάξουν χώρα κατοικίας

Σοφία Βούλτεψη
Δημοσιογράφος
Άρθρο της στο site "Ελεύθερη Ζώνη" - 11/9/2012

Μπορεί το συνολικό ποσό που υπολογίζεται ότι πήρε την άγουσα για το εξωτερικό από το 2009 ως το 2011 να προσδιορίζεται γύρω στα 20 δις ευρώ, όλοι γνωρίζουμε όμως, είμαστε βέβαιοι, ότι τα χρήματα που έκαναν φτερά είναι πολύ περισσότερα, ίσως και δεκαπλάσια.

Και σίγουρα αυτοί που «έδιωξαν» τεράστια ποσά είναι πολύ περισσότεροι από τους 54.000, τα ονόματα των οποίων περιλαμβάνονται στη λίστα που η Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων έστειλε στο ΣΔΟΕ.

Οι άνθρωποι αυτοί κέρδισαν χρήματα σ’ αυτή τη χώρα (όπου ακόμη κι’ αν δεν υπήρχαν λεφτά, αυτοί κατάφερναν με παντοίους τρόπους να τα ξετρυπώσουν), δεν πλήρωναν φόρους, επιδίωκαν τα περίφημα φακελάκια, ζούσαν πολυτελώς και συγχρόνως απολάμβαναν και αυτοί όλες τις παροχές και τις υπηρεσίες που το ελληνικό Δημόσιο παρέχει στους πολίτες του.

Αν ήσαν τρίτεκνοι, ελάμβαναν το σχετικό επίδομα – διότι ως γνωστόν επρόκειτο για επίδομα αντιμετώπισης του δημογραφικού προβλήματος και όχι επίδομα πρόνοιας για τους αδυνάτους.

Χρησιμοποιούσαν το οδικό δίκτυο, μεταφέρονταν με ασθενοφόρα, αισθάνονταν ασφαλείς (διότι η χώρα δεν σταμάτησε να εξοπλίζεται με έξοδα των φορολογουμένων), επισκέπτονταν τις δημόσιες υπηρεσίες για διάφορες υποθέσεις τους, απαιτούσαν την προστασία της αστυνομίας.

Γενικά, είχαν τις ίδιες παροχές – να μην πω και καλύτερες, καθότι ως έχοντες έβρισκαν καλύτερες «άκρες» - με όλους τους άλλους Έλληνες που πλήρωναν κανονικά τους φόρους τους.

Δεν γνωρίζω αν ορθώς χρησιμοποιώ παρελθόντα χρόνο. Φαντάζομαι πως είναι τόσο θρασείς και τόσο σίγουροι για την ιδιότυπη προστασία που απολαμβάνουν, ώστε αρκετοί να συνεχίζουν την εθνοκτόνο δράση τους, πιστεύοντας ότι τελικά δεν θα τους ανακαλύψει κανείς.

Δεν ξέρω επίσης αν τα είκοσι ή τα διακόσια δις ευρώ που «διέσωσαν» θα κατευθύνονταν προς τον σωστό σκοπό – πιθανόν να είχαν πέσει κι’ αυτά σ’ εκείνο το δίχως πάτο βαρέλι του πιο ανίκανου και αναποτελεσματικού δημόσιου τομέα επί του πλανήτου.

Αυτό για το οποίο είμαι σίγουρη, είναι πως αν οι κύριοι αυτοί δεν συνέχιζαν να κλέβουν και να φυγαδεύουν το προϊόν των εγκληματικών τους πράξεων στο εξωτερικό, τότε δεν θα δινόταν μάχη για να μην χάσουν οι πραγματικά χρήσιμοι αυτής της χώρας από πενήντα ή εκατό ευρώ.

Αυτή η παρασιτική κατάσταση πρέπει να τελειώσει με τον πιο αποφασιστικό τρόπο.

Αυτά τα παράσιτα δεν μπορούν πλέον να χρησιμοποιούν αυτή τη χώρα ως τόπο αέναων διακοπών.

Και πρέπει να κληθούν εδώ και τώρα είτε να επιστρέψουν τα κλεμμένα, είτε να αλλάξουν χώρα κατοικίας – αφού δημευθούν όλα τους τα υπάρχοντα.

Σκληρότερος ο εντός Ελλάδας αγώνας

Άννα Παναγιωταρέα
Δημοσιογράφος
Άρθρο της στην εφημερίδα "Ελεύθερος Τύπος" - 31/8/2012

Αν ο Αντώνης Σαμαράς είχε να αντιμετωπίσει την αποκατάσταση της αξιοπιστίας της Ελλάδας στη διεθνή πολιτική σκηνή και ιδιαίτατα στην ευρωζώνη, θα έλεγα ότι είναι ζήτημα μόνον χρόνου, να αναστρέψει το άθλιο κλίμα της πολιτικής ανικανότητας του ΓΑΠ. Είναι ζήτημα λίγου χρόνου να κερδίσει την εμπιστοσύνη των ομολόγων του και της ευρωπαϊκής ηγεσίας με την ευθύτητα και την εντιμότητα που τον διακρίνει. Γιατί δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα τιμήσει όσα συζήτησε σε Βερολίνο-Παρίσι, όντας αποφασισμένος να βάλει την Ελλάδα σε μια καινούργια τροχιά, όπου το εθνικό είναι το πρέπον.

Θα έλεγα ότι σκληρότερος είναι ο αγώνας του για την επανάκτηση της αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος εντός της Ελλάδας. Οι Πολίτες επί δυόμισι χρόνια έζησαν τον απόλυτο παραλογισμό: Σε κάθε ταξίδι του στις Βρυξέλλες ο ΓΑΠ έφερνε πίσω και μία «σωτηρία» με περιεχόμενο τις περικοπές των συντάξεων, τις αφαιμάξεις των μισθών. Γιατί δεν ήταν ικανός να δουλέψει έναν πραγματικό σχεδιασμό εξόδου από την κρίση, ούτε νοιαζόταν για τα δισεκατομμύρια της φοροδιαφυγής και τη σπατάλη του κράτους. Αν ανακαλύψετε στους λόγους που εκφώνησε στη Βουλή ή σε συνεντεύξεις του τη λέξη «ανάκαμψη» θα είναι σαν να βρήκατε βελόνα σε αχυρώνα. Ετσι σπατάλησε το πολύτιμο κεφάλαιο της αξιοπιστίας του Πολίτη προς το πολιτικό σύστημα, τους θεσμούς, τους νόμους.

Διάγοντας τον πέμπτο χρόνο ύφεσης, όπου η ανεργία τσακίζει την κοινωνία και δεν αφήνει περιθώριο για όνειρα, προσδοκίες και στόχους, ο Πολίτης δεν αντέχει άλλη σύνθλιψη στο ήδη γλίσχρο εισόδημά του, παρά μόνον για έναν λόγο: Οτι η Ελλάδα βρίσκεται εν κινδύνω. Το έχει συνειδητοποιήσει. Γι’ αυτό υπομένει ως τώρα. Ομως, με τα νέα «μέτρα» που σημαίνουν ακόμη μεγαλύτερη φτώχεια, ακόμη σκληρότερη ανέχεια, ακόμη λιγότερη ποιότητα στην καθημερινότητά του, θα φτάσει στα όριά του. Φυσικό φαίνεται να στραφεί εναντίον της κυβέρνησης, άσχετο αν αυτή λειτουργεί ως πυροσβέστης στον εμπρησμό που έβαλαν στην Οικονομία οι προηγούμενες κυβερνήσεις.

Σε ποια περίπτωση θα αποφευχθεί η κοινωνική αναταραχή; Αν ο Αντώνης Σαμαράς μπορεί να εγγυηθεί στους Πολίτες ότι αυτή είναι και η τελευταία θυσία που απαιτείται για να μην ξεπέσει η Ελλάδα στην τριτοκοσμική ζώνη. Αν δεσμευτεί στους Πολίτες ότι επιτέλους, «μπήκε πάτος στο βαρέλι». Αν υποσχεθεί ότι από δω και πέρα σιγά και σταθερά θα αρχίσει η απογείωση. Ωστόσο, για να δώσει αυτή την υπόσχεση, πρέπει να έχει τη βεβαιότητα ότι οι εταίροι μας θα στηρίξουν τον αγώνα του. Οχι με λόγια, ευχολόγια, υπεκφυγές ή απειλές αλλά με πράξεις. Ετσι, θα επανακτήσει την αξιοπιστία του Πολίτη έναντι ενός ηττημένου πολιτικού συστήματος.

Μια κρίση χαμένη

Παύλος Τσίμας
Δημοσιογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Τα Νέα" - 1/9/2012

Εχουν περάσει τέσσερα χρόνια από την τελευταία φορά που είχα βρεθεί στη Γουόλ Στριτ. Ηταν Σεπτέμβριος 2008, λίγες ώρες μετά τον σεισμό που είχε προκαλέσει η χρεοκοπία της επενδυτικής τράπεζας Λίμαν Μπράδερς. Ο αέρας μύριζε πανικό. Στα βλέμματα ανθρώπων που ως πρόσφατα απέπνεαν υπεροψία και μέθη, κατοικούσε ο φόβος. Οι βωμοί των θεών της απληστίας ήταν άδειοι και ένας από τους αρχιερείς τους ομολογούσε δημόσια ότι είχε ανακαλύψει ένα λάθος στο θρησκευτικό του δόγμα.

Ηταν ημέρες μεγάλης αγωνίας, καθώς ουδείς μπορούσε να προβλέψει το βάθος, τη διάρκεια, την έκβαση της κρίσης. Αλλά ήταν και ημέρες μεγάλων ελπίδων. Πως μια εποχή τελειώνει και μια νέα, καλύτερη θα ανατείλει.

«Η πτώχευση της Λίμαν μπορεί να αποδειχθεί για τον δυτικό καπιταλισμό ό,τι η πτώση του τείχους του Βερολίνου για τον ανατολικό σοσιαλισμό», ήταν το χαρακτηριστικό απόφθεγμα του νομπελίστα Τζόζεφ Στίγκλιτς. Και όταν είχα ρωτήσει έναν άλλο νομπελίστα, τον Πολ Κρούγκμαν, πώς θα μοιάζει η νέα εποχή που ευαγγελίζεται, μου είχε απαντήσει: «Το μέλλον θα μοιάζει, ελπίζω, με το παρελθόν», με την εποχή στην οποία κυριαρχούσε η ιδέα πως πρέπει να τιθασεύεται ο καπιταλισμός με δημόσιες ρυθμίσεις και να αμβλύνονται οι κοινωνικές ανισότητες, με πολιτικές αναδιανομής εισοδήματος.

Ηταν επίσης οι πρώτες ημέρες μιας προεκλογικής εκστρατείας σημαδιακής, που θα έφερνε στον Λευκό Οίκο έναν άνθρωπο που η βιογραφία του και το χρώμα του δέρματός του και μόνο, συμβόλιζαν αλλαγή.

Επέστρεψα πριν από λίγες ημέρες στη Γουόλ Στριτ, τέσσερα χρόνια αργότερα. Σύμπτωση, αλλά ένα αυτοκίνητο που περνά μπροστά μου καθώς βγαίνω από τον υπόγειο έχει μια μεγάλη αυτοκόλλητη επιγραφή: «Διώξτε με τις κλωτσιές τον Ομπάμα». Η ατμόσφαιρα δεν θυμίζει παλιές εποχές τριζάτης αυτοπεποίθησης και αλαζονείας. Η κρίση έχει αφήσει τραύματα ακόμη ανοιχτά, ορατά. Αλλά η ατμόσφαιρα δεν θυμίζει σε τίποτε και τις ημέρες του Κραχ. Ούτε η υπαρξιακή αγωνία εκείνων των ημερών ούτε η ελπίδα της αλλαγής επιβιώνουν. Κάτι έχει αλλάξει, φυσικά, αλλά οι βασικοί κανόνες του παιχνιδιού παραμένουν οι ίδιοι. Και στην προεκλογική καμπάνια που αρχίζει, αντίπαλος του Ομπάμα είναι κάποιος που το προεκλογικό πρόγραμμά του θα μπορούσε να συνοψιστεί στο απλούστατο σλόγκαν: «Λιγότεροι φόροι στους πλούσιους, λιγότερες κοινωνικές δαπάνες για τους φτωχούς». Οπως τον παλιό καλό καιρό, τότε που ο κινηματογραφικός Γκόρντον Γκέκο έλεγε: greed is good. Ή, όπως ακόμη παλιότερα, στα roaring twenties…

Τριγυρνώντας στον κόσμο της Αγοράς, δεν έγινα σοφότερος. Επιβεβαίωσα όμως την αίσθηση που είχα, πως τα βασικά ερωτήματα που έθεσε η κρίση παραμένουν δίχως απάντηση. Και πως τη μάχη των ιδεών φαίνεται να τη δίνουν πιο μαχητικά οι εκπρόσωποι του κόσμου που (πιστεύαμε ότι) κατέρρευσε με τη μεγάλη πτώση του 2008.

Ο Ραμ Εμάνουελ, προσωπάρχης του Λευκού Οίκου στις πρώτες ημέρες του Ομπάμα, είχε πει τότε: «Δεν πρέπει να αφήνεις ποτέ μια καλή κρίση να πάει χαμένη». Εννοώντας ότι η κρίση δίνει την ευκαιρία να γίνουν αλλαγές που στους κανονικούς καιρούς θα ήταν αδύνατον να αποτολμήσει κανείς. Τέσσερα χρόνια αργότερα μοιάζει σαν να αφήνουμε, ακριβώς, μια καλή κρίση να πάει χαμένη.

Ισχύει στο επίπεδο της Γουόλ Στριτ, της παγκόσμιας αγοράς και μιας αντίστοιχα παγκόσμιας διακυβέρνησης.

Ισχύει στο επίπεδο της Ευρώπης, οι ηγέτες της οποίας στην αρχή πίστεψαν πως η κρίση είναι μια αγγλοσαξονική ασθένεια και δεν θα χτυπήσει την πόρτα τους, ύστερα έκαναν πως πιστεύουν ότι η κρίση χρέους στην ευρωζώνη είναι μια ελληνική ασθένεια, ή μια ασθένεια των νότιων θαλασσών, και τώρα ακόμη αμφιταλαντεύονται και μιλούν με δύο γλώσσες.

Ισχύει, φυσικά, και για εμάς, στη μικρή ελληνική κλίμακα. Η κρίση προσέφερε την ευκαιρία να απαλλαγούμε από τις πιο ακραίες εκδοχές κομματοκρατικής δημοκρατίας και παρασιτικού καπιταλισμού. Μα νιώθουμε να πηγαίνει, πέντε χρόνια τώρα, από το καλοκαίρι του 2007 που η κρίση μάς χτύπησε την πόρτα, εντελώς χαμένη.

Η Δικαιοσύνη του «ντόρου»

Πάσχος Μανδραβέλης

Αρθρογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Καθημερινή" - 2/9/2012

Μια απορία υπάρχει: γιατί οι δύο οικονομικοί εισαγγελείς δεν καλούν τον κ. Ντομινίκ Στρος-Καν, να καταθέσει για το Μνημόνιο και αρκούνται στις δηλώσεις του κ. Παναγιώτη Ρουμελιώτη; Ο πρώην επικεφαλής του ΔΝΤ πιθανότατα θα αρνηθεί, αλλά ο «ντόρος» στα ΜΜΕ είναι εξασφαλισμένος. Συνωμοσιολόγοι θα γράφουν επί μέρες για τους «δύο ηρωικούς εισαγγελείς που αψήφησαν τη Νέα Τάξη», για «το αφεντικό του ΔΝΤ που περιφρόνησε την ελληνική Δικαιοσύνη» και άλλα εθνικοτερπνά μέχρι και αυτή η υπόθεση να βασιλέψει στη λήθη. Μην ξεχνάμε ότι οι οικονομικοί εισαγγελείς σκάλισαν πολλές υποθέσεις που είχαν ισχυρές πιθανότητες να δημιουργηθεί ντόρος: τις καταγγελίες του κ. Καμμένου για τα CDS, τις καταγγελίες του κ. Γλέζου για φοροδιαφυγή στην Πάρο, τους μισθούς των ΔΕΚΟ, τη μετάδοση του Champions League από την ΕΡΤ κ.ά. Για ό,τι έκανε θόρυβο στα ΜΜΕ οι δύο εισαγγελείς λειτούργησαν σαν αντηχείο. Αποτελέσματα δεν είδαμε, αλλά σε μια κοινωνία που μετρούν οι εντυπώσεις, ισχύει το παλιό ρητό: «Ντόρος να γίνεται». Μόνο μία υπόθεση που είδε το φως της δημοσιότητας δεν άγγιξαν οι δύο εισαγγελείς: τα τεκμηριωμένα ρεπορτάζ του Reuters για την Τράπεζα Πειραιώς. Αλλά, πάλι, αυτή η υπόθεση έκανε ντόρο μόνο διεθνώς. Τα ελληνικά ΜΜΕ απλώς την προσπέρασαν.

Ικανοποιώντας, λοιπόν, το λαϊκό αίσθημα, οι δύο εισαγγελείς αποφάσισαν να καλέσουν τον πρώην εκπρόσωπο της Ελλάδος στο ΔΝΤ (και παλιό γνώριμο της Δικαιοσύνης από την υπόθεση Κοσκωτά) για να διευκρινίσει τη δήλωσή του για το Μνημόνιο. «Γνωρίζαμε στο Ταμείο από την αρχή πως αυτό το πρόγραμμα ήταν αδύνατο να εφαρμοσθεί, καθώς δεν είχαμε ούτε ένα επιτυχές παράδειγμα», είπε ο κ. Ρουμελιώτης. Ο ισχυρισμός του διαψεύστηκε από το ΔΝΤ: «Ο κ. Ρουμελιώτης, ως εκπρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ, ουδέποτε διαφοροποιήθηκε ή εξέφρασε αντίρρηση ως προς το περιεχόμενο των πολιτικών που προβλέπονται στο δημοσιονομικό πρόγραμμα για τη χώρα σας όταν αυτό εγκρίθηκε από το Διοικητικό Συμβούλιο του Ταμείου, αντιθέτως τις υποστήριξε», σημείωσε στέλεχος του ΔΝΤ στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ. Διαψεύδεται από παλαιότερες δηλώσεις του ιδίου του κ. Ρουμελιώτη. Τον Νοέμβριο του 2010 έλεγε ότι από την εφαρμογή του Μνημονίου «δικαιώνομαι σιγά σιγά». Διαψεύδεται, όμως, και από τη λογική. Αν το ΔΝΤ είχε αντίρρηση, το πρόγραμμα απλώς δεν θα περνούσε, διότι ο οργανισμός είναι ο μεγαλύτερος μέτοχος του Μνημονίου. Ο κ. Στρος-Καν είχε ένα σοβαρότατο επιχείρημα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων: 34 δισ. ευρώ, ποσό μεγαλύτερο και από τη συνεισφορά της Γερμανίας. Εκτός αν η ηγεσία του ΔΝΤ διέπραξε το αδίκημα της «απιστίας» με τα λεφτά των φορολογουμένων 180 χωρών. Ενώ «ήξερε» ότι «το πρόγραμμα δεν βγαίνει», έριξε 34 δισεκατομμύρια στον βρόντο. Ιδού πεδίον δόξης για νέες εισαγγελικές έρευνες και διεθνή ντόρο.

Σε μια εποχή που η ελληνική κοινωνία ματώνει και η κυβέρνηση προσπαθεί να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα του κράτους, οι δύο εισαγγελείς προσεγγίζουν με εξαιρετική ελαφρότητα κρίσιμα πολιτικά ζητήματα. Πώς αλλιώς εξηγείται ότι εκλήθη ο κ. Γεράσιμος Αρσένης να καταθέσει; Να συμφωνήσουμε ότι ο πρώην υπουργός Οικονομίας ξέρει από οικονομικές καταστροφές, αλλά η εμπειρία του περιορίζεται στο να τις δημιουργεί και όχι να τις θεραπεύει· γνωρίζει τη δημιουργία ελλειμμάτων και όχι πώς περιορίζονται. Εκτός αν τον φώναξαν για γενική κουβεντούλα, όπως είχαν καλέσει παλαιότερα τον βουλευτή των Ανεξάρτητων Ελλήνων κ. Νότη Μαριά να «καταθέσει» για την ΕΛΣΤΑΤ...

Γεωπολιτικός ρεαλισμός

Αλέξης Παπαχελάς
Δημοσιογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Καθημερινή" - 2/9/2012


Πού «ακουμπάει» η χώρα μας γεωπολιτικά αυτήν την ώρα; Αυτό το ερώτημα δεν έχει εύκολη απάντηση, αλλά καλό είναι να αρχίσουν να το συζητούν μερικά από τα «καλά» μυαλά της χώρας, χωρίς μάλιστα να θεωρούν τίποτα δεδομένο. Τα πράγματα στην περιοχή μας αλλάζουν και ενδεχομένως να αλλάξουν κι άλλο, κατά τρόπο θεαματικό.

Μια επίθεση του Ισραήλ στο Ιράν πριν από τις αμερικανικές εκλογές, ώστε να «παγιδευθεί» ο πρόεδρος Ομπάμα στην επιχειρησιακή και πολιτική στήριξη του εγχειρήματος, δεν θα πρέπει να αποκλείεται.

Αυτήν τη στιγμή ένα από πιο στρατηγικά στηρίγματα της Ελλάδος είναι το Ισραήλ και τα λόμπι που επηρεάζει. Οι Ισραηλινοί δίνουν πολύτιμη βοήθεια στο ελληνικό κράτος και τούμπαλιν, έστω και αν πρόκειται για βοήθεια που δεν μπορεί ή δεν πρέπει να βλέπει πάντοτε το φως της δημοσιότητας. Είναι, πάντως, δείγμα ωριμότητας πως το πολιτικό κατεστημένο έχει παίξει αυτό το παιχνίδι έξυπνα και αποφασιστικά, απογαλακτιζόμενο από τις ιδεοληψίες και αγκυλώσεις του παρελθόντος. Το εθνικό συμφέρον απαιτεί, άλλωστε, ρεαλισμό.

Στήριγμά μας είναι και οι ΗΠΑ, που δεν θέλουν την Ελλάδα αποτυχημένο κράτος (failed state) και προσπαθούν απελπισμένα να πείσουν τους Γερμανούς πως πέρα από τα νούμερα υπάρχει και το γεωπολιτικό παιχνίδι. Οι Αμερικανοί δεν έχουν, όμως, χρήματα να βάλουν στη χώρα. Πιέζουν το Βερολίνο, συγκρατούν κάπως τις αγορές, αλλά τα περιθώρια χειρισμών είναι στενά. Μπορούν, βεβαίως, να βοηθήσουν στη συντήρηση και αντικατάσταση του πολεμικού υλικού, που πέφτει θύμα κανιβαλισμού λόγω της έλλειψης κονδυλίων για τα στοιχειώδη. Οι ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις ζουν οριακές καταστάσεις και οι Αμερικανοί θα μπορούσαν να «βάλουν πλάτη», με την πολιτική στήριξη των αρμοδίων λόμπι στην Ουάσιγκτον.

Οι Γερμανοί πάλι έχουν, για πρώτη φορά, αρχίσει να συνειδητοποιούν πόσο επικίνδυνη θα ήταν μια διαλυμένη Ελλάδα, που θα έπεφτε στα χέρια Ρώσων ολιγαρχών και θα έφευγε από την παραδοσιακή ευρωπαϊκή τροχιά. Το επιχείρημα κυκλοφορεί στο γερμανικό κατεστημένο και το κόμμα της κ. Μέρκελ και ίσως να επηρεάσει τις τελικές αποφάσεις, αν βεβαίως η Ελλάδα δεν εμπλακεί σε ανεξέλεγκτη πολιτική περιπέτεια το φθινόπωρο.

Ενα κρίσιμο ερώτημα είναι, και πρέπει να είναι, τι κάνουμε ως χώρα αν όλα πάνε στραβά και βρεθούμε εκτός Ευρωζώνης και ουσιαστικά εκτός ευρωπαϊκής ομπρέλας. Η αμερικανική «αγκαλιά» είναι πολύ μακρινή και απομακρύνεται συνεχώς. Η ρωσική δεν ξέρει κανείς τι σημαίνει, αν είναι πραγματική ή ένα καλοκατασκευασμένο παραμύθι και, εν πάση περιπτώσει, η προσφυγή σε αυτήν αλλάζει το ελληνικό στρατήγημα πολλών δεκαετιών. Η Κίνα είναι η μεγάλη ανερχόμενη δύναμη, αλλά έχει πολλάκις απογοητευθεί από την ανικανότητα της Ελλάδας να βάλει τάξη στα του οίκου της και να διαχειρισθεί τις διεθνείς υποχρεώσεις της.

Πιο ρεαλιστικό, προς το παρόν, μοιάζει το δοκιμασμένο επί δεκαετίες δόγμα που λέει πως «η Ελλάδα ανήκει στη Δύση», αλλά παίζει με όλους τους διεθνείς παίκτες.

Το παρήγορο, πάντως, είναι πως η Τουρκία έχει σήμερα πολλούς και μεγάλους πονοκεφάλους και προτεραιότητες, που δεν αφήνουν χώρο για ελληνοτουρκικές περιπέτειες. Την ίδια, όμως, στιγμή θα πρέπει να δούμε με ψυχραιμία, αλλά και διορατικότητα, αν και πόσο θα ανοίξει η μεταξύ μας στρατηγική ασυμμετρία τα επόμενα 20-30 χρόνια και τι θα σημαίνει αυτό. Εχουμε, με άλλα λόγια, πολλά να σκεφθούμε και να αποφασίσουμε ως έθνος. Αλλά πρώτα απ’ όλα προέχει να σταθούμε στα πόδια μας και να κερδίσουμε την κυριαρχία και την αξιοπιστία μας. Χωρίς αυτήν δεν πάμε πουθενά...

Να μην πάει χαμένη η αλλαγή κλίματος

Σοφία Βούλτεψη
Δημοσιογράφος
Άρθρο της στο site "Ελεύθερη Ζώνη" - 3/9/2012


Όλο και πιο συχνά και όλο και περισσότεροι ξένοι αξιωματούχοι συνειδητοποιούν (και ομολογούν) τον τελευταίο καιρό τους κινδύνους που εγκυμονεί μια έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ.

Πολιτικοί και οικονομολόγοι από χώρες όπως η Γερμανία και η Αυστρία κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τις επιπτώσεις που θα είχε κάτι τέτοιο τόσο στην οικονομία των χωρών τους (θα έχαναν περίπου το 10% του ΑΕΠ τους λόγω απωλειών από τις εξαγωγές), όσο και στη σταθερότητα στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου.

Μια δήλωση που έγινε την προηγούμενη Δευτέρα από τον αντιπρόεδρο των Γερμανών Χριστιανοδημοκρατών Μίκαελ Μάιστερ, από το βήμα της Μπούντεσταγκ, πέρασε σχεδόν απαρατήρητη, ακόμη και στην Ελλάδα.

Σύμφωνα με τον Μάιστερ, αποπομπή της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα αποσταθεροποιούσε ακόμα περισσότερο την ήδη ταραγμένη περιοχή της ανατολικής Μεσογείου.

«Απλά ρίξτε μια ματιά στον χάρτη και δείτε πού βρίσκεται η Ελλάδα», είπε, επισημαίνοντας την εγγύτητα της χώρας με τη Μέση Ανατολή, όπου εκτυλίσσεται εμφύλιος πόλεμος στην Συρία, αλλά και στις ακόμα ευάλωτες χώρες των Βαλκανίων.

Για να υπογραμμίσει πως «πρέπει να διευρύνουμε τον διάλογο για την Ελλάδα πέρα από τις καθαρά χρηματοοικονομικές και οικονομικές διαστάσεις του θέματος».

Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και ο Άρμιν Λάσετ, από το ίδιο κόμμα, που δήλωσε στο Reuters ότι ενδεχόμενη έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα μπορούσε να πυροδοτήσει ακόμη και ανεπιθύμητες αναταραχές στην νότια Ευρώπη.

«Μια έξοδος ίσως οδηγήσει σε αποσταθεροποίηση χώρας-μέλους του ΝΑΤΟ. Η Ρωσία είναι έτοιμη να βοηθήσει την Ελλάδα με δισεκατομμύρια σε ένα τέτοιο σενάριο» είπε. «Διακυβεύονται πολύ περισσότερα εδώ από το αν η Ελλάδα θα τηρήσει τις δεσμεύσεις του μνημονίου».

Και οι δύο, βέβαια, επανέλαβαν ότι η Ελλάδα οφείλει να εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις που προβλέπονται στις συμφωνίες οικονομικής στήριξης που έχει υπογράψει.

Αυτό σημαίνει πως μπορεί Ρέσλερ και Βεστερβέλε να επιμένουν (για τους γνωστούς εσωτερικούς κομματικούς λόγους) στη σκληρή γραμμή, αλλά στη Γερμανία το κλίμα έχει αλλάξει.

Το ίδιο και στην Αυστρία, όπου η υπουργός Οικονομικών Μαρία Φέκτερ, μιλώντας στην εφημερίδα Die Presse, υποστήριξε ξεκάθαρα πως «η αποπομπή της Ελλάδας από την Ευρωζώνη θα απέβαινε σε βάρος των Αυστριακών φορολογούμενων», υπογραμμίζοντας πως η ενότητα της Ευρωζώνης αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση ευημερίας, από κοινού με την τήρηση των δεσμεύσεων των μελών της για μεταρρυθμίσεις.

Δεν είναι τυχαία και η αλλαγή πλεύσης των γερμανικών μέσων ενημέρωσης. Στη Süddeutsche Zeitung δημοσιεύθηκε άρθρο υπό τον τίτλο «Η λάθος διάγνωση του δρος Ρέσλερ», όσον αφορά στην άποψη του αντικαγκελαρίου, σύμφωνα με την οποία μια έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα ήταν διαχειρίσιμη.

Σύμφωνα με την εφημερίδα, ο Ρέσλερ συνιστά μια θεραπεία χωρίς να είναι σε θέση να κρίνει, εάν είναι σωστή. «Όπως κάθε άλλος πολιτικός, ο υπουργός Οικονομίας δεν γνωρίζει εάν οι εκτιμήσεις του αντιστοιχούν στην πραγματικότητα ή απλά στη γνώμη του τελευταίου οικονομολόγου με τον οποίο μίλησε», σχολίασε χαρακτηριστικά ο Γερμανός αρθρογράφος.

Από την πλευρά του, το περιοδικό Σπήγκελ, αναφερόμενο στα στοιχεία της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας που μόλις είδαν το φως της δημοσιότητας, εκτιμά πως «αν η Ελλάδα εγκατέλειπε την ευρωζώνη, η ανεργία θα αυξανόταν δραματικά στις δεκαεπτά χώρες μέλη. Ειδικά στη Γερμανία η ανεργία θα εκτινασσόταν στο 9%».

Ο ίδιος ο Γάλλος Πρόεδρος Ολάντ, προειδοποίησε πως μετά από μια κρίση που διαρκεί ήδη τέσσερα χρόνια, καμιά από τις μεγάλες οικονομικές δυνάμεις δεν μπορεί να γλιτώσει.

Από την πλευρά του, και το ΔΝΤ επανέλαβε ότι στηρίζει την Ελλάδα, λέγοντας πως η τρόικα θα επικεντρωθεί στη μείωση του ελλείμματος, στα διαρθρωτικά μέτρα για την τόνωση της απασχόλησης, καθώς και για την εξασφάλιση μόνιμης και υψηλότερης ανάπτυξης.

Ο δε Αυστριακός καγκελάριος Φάιμαν, δήλωσε στην εφημερίδα «Αυστρία» πως η Ελλάδα θα τηρήσει τα συμφωνηθέντα και σε αντάλλαγμα θα της δοθεί περισσότερος χρόνος για την αποπληρωμή των χρεών της.

Ο Φάιμαν υπογράμμισε πως η κρίση στην Ελλάδα είναι τόσο βαθιά και η ανεργία τόσο υψηλή, ώστε, χωρίς μια παράταση του χρόνου αποπληρωμής, η χώρα μας δεν θα μπορέσει να τα καταφέρει.

Κατηγόρησε μάλιστα όσους διατυπώνουν την άποψη ότι μια αποπομπή των Ελλήνων από το ευρώ θα στοίχιζε φθηνότερα από μια επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής, ότι ψεύδονται, καθώς με δραχμές οι Έλληνες δεν θα μπορούσαν καθόλου να πληρώσουν τα χρέη τους, η χώρα θα οδηγείτο σε φτωχοποίηση και η Ευρώπη θα έπρεπε να βοηθήσει με δισεκατομμύρια ευρώ. Όλα αυτά, είπε, θα ήταν πάρα πολύ ακριβότερα από ό, τι μια παράταση χρόνου.

Ανάλογες δηλώσεις σχετικά με τους κινδύνους που συνεπάγεται μια έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη έκανε το Σάββατο και το μέλος του Δ.Σ. της ΕΚΤ, ο Γερμανός Γιόργκ Ασμουσεν.

Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Allgemeine, προειδοποιεί ότι «τα πράγματα δεν θα εξελίσσονταν τόσο συντεταγμένα όσο φαντάζονται μερικοί» και ότι απώλειες ως προς την ευημερία δεν θα υποστεί μόνον η Ελλάδα, αλλά ολόκληρη η Ευρώπη και η Γερμανία.

Την ίδια ώρα και σε ευρωπαϊκό επίπεδο υπάρχουν ενδείξεις ανάκαμψης. Ο επικεφαλής του μελλοντικού Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM), Κλάους Ρέγκλινγκ, είπε το Σάββατο πως η Ευρώπη βρίσκεται κοντά στην επίλυση της κρίσης, καθώς, όπως λέει, η ανταγωνιστικότητα ενισχύεται, βελτιώνεται ο συντονισμός της οικονομικής πολιτικής των χωρών-μελών, ο ESM θα αποτελέσει δίχτυ ασφάλειας και συζητούνται οι δυνατότητες για την επίτευξη ανάπτυξης.

Επομένως, όλα δείχνουν πως υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες να γίνει δεκτό το ελληνικό αίτημα για παράταση του χρόνου δημοσιονομικής προσαρμογής.

Πριν από τρεις μήνες κάτι τέτοιο υπήρχε μόνο στα προεκλογικά προγράμματα των κομμάτων.

Παρ’ όλα αυτά, οι εξελίξεις δεν λαμβάνονται υπ’ όψιν από την αντιπολίτευση, που συνεχίζει να υποστηρίζει πως οι στόχοι της επαναδιαπραγμάτευσης και της επιμήκυνσης έχουν εγκαταλειφθεί.

Όπως αποδεικνύεται, η αλήθεια είναι πως δεν έχουν εγκαταλειφθεί.

Αυτό, όμως, που η κυβέρνηση υποχρεούται να πράξει άμεσα, είναι να επωφεληθεί του καλού κλίματος για να λάβει άμεσα πρωτοβουλίες ανάκαμψης της οικονομίας.

Διαφορετικά, θα μιλούμε και πάλι για μέτρα που πέφτουν σε πηγάδι χωρίς πάτο.

Αλλά περιθώρια δεν υπάρχουν…

«Ταμείο ανεργίας» το Δημόσιο για βουλευτές και υπουργούς

Άννα Παναγιωταρέα
Δημοσιογράφος
Άρθρο της στην εφημερίδα "Ελεύθερος Τύπος" - 28/8/2012

Εχουν άδικο οι Πολίτες που εξοργίζονται, όταν ανακαλύπτουν ότι οι βουλευτές έχουν εξασφαλίσει για τον εαυτό τους προνόμια τα οποία κανείς άλλος Ελληνας δεν έχει; Oταν μιλάμε για «ισοπολιτεία» μάλλον δεν συμπεριλαμβάνουμε στους «συνηθισμένους» Πολίτες τους βουλευτές, ακόμη και εκείνους που εξελέγησαν για μία θητεία.

Το ζήτημα είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον τη στιγμή που έχει ψηφιστεί νόμος από το σύνολο -ίσως πλην ΚΚΕ, αν θυμάμαι καλά- των κομμάτων ότι ο βουλευτής που δεν επανεκλέγεται στο αξίωμα επιστρέφει αυτοδικαίως στην προηγούμενη θέση του, αν υπηρετούσε στο Δημόσιο. Ετσι, εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων -ακόμη κι αν υπηρέτησαν ως υπουργοί- επιστρέφουν, απρόσκοπτα, στο διδακτικό τους έργο. Υπάλληλοι του δημόσιου ή και του ευρύτερου δημόσιου τομέα, ανεξάρτητα από το χρόνο που απουσίασαν από την υπηρεσία τους, επανατοποθετούνται ως υπάλληλοι στα υπουργεία, ακόμη κι όταν, προηγουμένως, προΐσταντο σε αυτά ως… υπουργοί.

Μπορεί να φαίνεται τέλειος παραλογισμός αλλά αυτή είναι η ισχύουσα νομοθεσία. Για τους δημόσιους υπαλλήλους η απομάκρυνση από την υπηρεσία προς άσκηση αλλότριου επιτηδεύματος συνεπάγεται οριστική παύση της υπαλληλικής ιδιότητας. Αυτό δεν ισχύει για τους τέως βουλευτές. Μπορεί να εγείρονται ηθικά ζητήματα από τις προβλέψεις των επαγγελματικών «διευθετήσεων» των πρώην βουλευτών αλλά «το νόμιμο είναι και σωστό», κατά τη γνωστή ρήση τέως πολιτικού. Αυτό που προκαλεί την αναστάτωση είναι ότι όχι μόνον έχουν νομοθετήσει να επιστρέφουν οι τέως στη θέση τους, σαν να μην έλειψαν μια ημέρα, αλλά να διεκδικούν προαγωγές και θέσεις που απαιτούν χρονική ωρίμανση. Μετρούν το βουλευτιλίκι ως ωρίμανση και λαμβάνουν διπλή συνταξιοδότηση -βουλευτική και επαγγελματική- με τη συμπλήρωση των εξήντα πέντε χρόνων.

Είναι εξίσου σαφές ότι ένας τέως βουλευτής, προηγουμένως ιδιωτικός υπάλληλος, δεν μπορεί να απαιτήσει την επιστροφή του στην ιδιωτική επιχείρηση όπου εργαζόταν, διεκδικώντας οποιαδήποτε προνόμια. Είναι μία ακόμη παράμετρος κατάργησης της ισοπολιτείας.
Το θέμα της επιστροφής των τέως βουλευτών στο Δημόσιο έρχεται στην επικαιρότητα από την ένταση που προκαλεί στη διπλωματική ιεραρχία του υπουργείου Εξωτερικών η επιστροφή του κ. Μπεγλίτη, που επειδή δεν επανεξελέγη στην Κόρινθο, με το ΠΑΣΟΚ, στις πρόσφατες εκλογές, απαιτεί τώρα την ένταξή του στο υπουργείο Εξωτερικών από όπου είχε αποχωρήσει το 2004, ως εκπρόσωπος Τύπου, για να πολιτευθεί.

Φίλοι από το υπουργείο μού λένε ότι το θέμα δεν είναι προσωπικό. Αλλά θεωρούν αδιανόητο ο τέως υπουργός Εθνικής Αμυνας να μεταβληθεί σε υπηρεσιακό παράγοντα μετά από οκτώ χρόνια απουσίας. Και ακόμη, πώς είναι δυνατόν να απαιτεί την εξέλιξή του σε πρέσβη όταν δεν διαθέτει τον ανάλογο χρόνο προϋπηρεσίας. «Γιατί όχι και ο κ. Αβραμόπουλος; », προσθέτουν.