Αρχισυντάκτες και εκδότες του εαυτού μας

Αγγελική Μπούμπουκα
Αρθρογράφος
Άρθρο της στην εφημερίδα "Ελευθεροτυπία" - 13/3/2011

Οσο οι επαφές μας αυξάνονται στο Διαδίκτυο και δυσκολευόμαστε να παρακολουθήσουμε αναρτήσεις και ειδήσεις, νέα εργαλεία προσφέρονται να τις οργανώσουν.

Υπάρχει μια μάλλον αναμενόμενη εξέλιξη στη σχέση του χρήστη του Διαδικτύου με τα εργαλεία που αυτό του προσφέρει.

Αφού αντιληφθεί ότι δεν γράφει πια με τόση συνέπεια στο μπλογκ του, ότι ύστερα από μερικές χιλιάδες «like» βαρέθηκε το Facebook και ότι καλή είναι η κουβεντούλα σε πραγματικό χρόνο στο Twitter αλλά κάτι χάνει από αυτό όταν δεν είναι online, έρχεται η ώρα του «curation».

Η «επιμέλεια» περιεχομένου είναι το φιλτράρισμα που μπορεί να κάνει είτε ο ίδιος ο χρήστης είτε μια μηχανή για λογαριασμό του, ξεσκαρτάροντας αμέτρητες ειδήσεις, αναρτήσεις, φωτογραφίες, βίντεο και κάθε είδους περιεχόμενο που μοιράζεται μέσω των κοινωνικών δικτύων, και στη συνέχεια η παρουσίασή τους σε διαμορφωμένες πλατφόρμες. Τις πιο γνωστές πλατφόρμες της δεύτερης κατηγορίας, όπου η επιλογή γίνεται πιο μηχανικά, παρουσιάζουμε σήμερα.

Καθεμία τους ταξινομεί τις ειδήσεις/αναρτήσεις σε μια διάταξη φύλλου διαδικτυακής εφημερίδας ή περιοδικού, διευκολύνοντας την ανάγνωση και το σερφάρισμα ανάμεσά τους.

Εξ αυτών, το Paper.li και το Tweetedtimes.com είναι εκείνες που παράγουν ένα διαδικτυακό προϊόν που μοιάζει να αντανακλά περισσότερο τα προσωπικά ενδιαφέροντα του κάθε χρήστη.

Ακόμη κι αν πολλά από τα links που μοιράζονται οι επαφές του δεν τον εκφράζουν και δεν θα τα αναμετέδιδε ο ίδιος, είναι μάλλον ενδεικτικά των θεματικών που παρακολουθεί και του είδους των «φίλων» που έχει επιλέξει.

Και οι τρεις πλατφόρμες ενθαρρύνουν την αλληλοπαρακολούθηση (follow) και τη διαμοίραση (sharing) των φύλλων άλλων χρηστών. Ολες τους πειραματίζονται με νέες εφαρμογές.

Είναι μάλλον η δημοφιλέστερη σχετική υπηρεσία και είναι ανεξάρτητη. Οργανώνει αυτόματα μια διαδικτυακή έκδοση με διάταξη σελίδας εφημερίδας, βασισμένη στα links που μοιράστηκαν το τελευταίο 24ωρο στο Twitter είτε οι επαφές ενός χρήστη είτε μια συγκεκριμένη λίστα επαφών του ή το σύνολο των χρηστών του δικτύου που χρησιμοποίησε ένα συγκεκριμένο tag.

Μια διαδικτυακή εφημερίδα διαμορφώνεται ανά λίγες ώρες και περιλαμβάνει τα links που μοιράστηκαν πρόσφατα οι επαφές ενός χρήστη στο Twitter ή αναρτήσεις επί μιας συγκεκριμένης αναζήτησης. Υποδεικνύεται, όμως, και πόσοι «φίλοι» (άλλοι χρήστες που ακολουθούνται) ή «φίλοι φίλων» έχουν μοιραστεί κάθε link, δείχνοντας τη δυναμική του κάθε συνδέσμου.

Οπως και στο Paper.li, εδώ ο χρήστης διαμορφώνει μια προσωπική έκδοση, σαν περιοδικό. Δεν προεπιλέγει, όμως, τους χρήστες που θα παρακολουθεί αλλά τη θεματική που τον ενδιαφέρει. Ορίζει τη γλώσσα που προτιμά για το περιεχόμενο (π.χ. ελληνικά) και τις λέξεις-κλειδιά που θα καθορίσουν τι είδους περιεχόμενο θα λαμβάνει αυτομάτως από το Web.

Απροβλέπτως θα επιζήσουµε

Θανάσης Νιάρχος
Αρθρογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Τα Νέα" - 4/3/2011


Στη γωνία της Χαριλάου Τρικούπη µε τη Ναυαρίνου, τις εργάσιµες ηµέρες και ώρες, είναι εγκατεστηµένη µια ζητιάνα, µε ένα µωρό στην αγκαλιά της που κλαυθµυρίζει µόλις συµβεί να περάσει κάποιος από µπροστά της. Ο κλαυθµυρισµός που όταν φαίνεται να έχει κουραστεί µεταβάλλεται σε σκέτη συνοφρύωση γίνεται µόνιµος όταν η διαδοχή των περαστικών είναι συνεχής. Τις προάλλες γύρω στις 11 το πρωί, ένας νεαρός άνδρας µε σκληρό πρόσωπο που µε τίποτε στον κόσµο δεν θα τον έλεγες ελεήµονα, σκύβει και χώνει ένα νόµισµα στη χούφτα της ζητιάνας. Το κοµψό «της επαίτιδος» θα ακουγόταν πιο ανθρώπινο, δεν µας βοηθάει όµως εκφραστικά, χώρια που µας δικαιολογεί για τη λέξη «ζητιάνα» ο σπουδαίος Ανδρέας Καρκαβίτσας.

Ενας άλλος περαστικός σε αυτό ακριβώς το σηµείο του δρόµου, αντί να νιώσει αιφνιδιασµένος µε την ύπαρξη της ζητιάνας, νιώθει απέραντα πιο κατάπληκτος µε τη χειρονοµία του ελεήµονα νέου άνδρα. Ενώ ο ελεήµονας αποµακρύνεται τάχιστα, ο δεύτερος περαστικός κοντοστέκεται παρατηρώντας τον καλά καλά και ρίχνοντας µια σύντοµη µατιά στη ζητιάνα µε το µωρό της. Το θέµα της επιφυλλίδας είχε ήδη σχηµατιστεί χωρίς να χρειαστεί να κουνήσει κανείς το µικρό του δαχτυλάκι. Απλά µόνο να διασχίσει έναν δρόµο που αναπόφευκτα θα τον περνούσε.

Θυµήθηκα µια φίλη αρχιτεκτόνισσα που ωρυόταν πριν από έναν χρόνο για το τι πρόκειται να πάθουµε µε την κρίση και όταν της είπα πως, ό,τι και να γίνει, δεν θα πεθάνουµε και ότι ένα κοµµάτι ψωµί θα έχουµε να το φάµε, την άκουσα να µου λέει χαιρέκακα σχεδόν: «Οχι λοιπόν, δεν θα το έχουµε ούτε αυτό». Για να γράψουµε πλήρως την αλήθεια, δεν θα έπρεπε να της δώσει κανείς ιδιαίτερη σηµασία µόνο και µόνο γιατί όταν σχεδίαζε το άµεσο µέλλον της στο σπίτι που θα έφτιαχνε το πρώτο που φιγουράριζε ως προοπτική της ήταν η πισίνα.

Τι σηµαίνουν όλα αυτά; Σηµαίνουν ότι αν ο τρόµος είναι για το πώς θα καταφέρουµε να επιβιώσουµε, δεν υπάρχει καµιά αµφιβολία ότι θα επιβιώσουµε και µάλιστα µια χαρά. Αν βέβαια πιάσουµε το χαρτί και το µολύβι και τόσο τα έξοδα για τα σχολεία των παιδιών, τόσο για τα ρούχα, το φαγητό, τη διασκέδαση, τις διακοπές, σίγουρα θα τρελαθούµε. Οσον αφορά όµως στο απολύτως αναγκαίο, αυτό που µας χρειάζεται πραγµατικά για να ζήσουµε (το επαναλαµβάνουµε, αν ο τρόµος δεν είναι για τα καταχρηστικώς αποκαλούµενα απαραίτητα, αλλά για τα αναγκαίως αναγκαία), θα υπάρξει πάντα ο απρόβλεπτος παράγοντας που δεν θα µας αφήσει να πεθάνουµε.

Η ζητιάνα όταν ξεκίνησε τοπρωί από το σπίτι της δεν είχε υπολογίσει στον γενναιόδωρο περαστικό που, αν αιφνίδια σχηµατιζόταν η εικόνα του µπροστά της, δεν θα φανταζόταν ή δεν θα έλπιζε µε τίποτε ότι θα τη βοηθήσει. Μα, θα αναρωτηθεί κανείς, µπορεί να αφήσουµετην τύχη µας στην τύχη καινα ζούµε µε την αβεβαιότητα αν θα υπάρξει ή δεν θα υπάρξει αυτό που επιθυµούµε; Μα όταν ζούµε µε την αβεβαιότητα όσον αφοράτην αρρώστια καιτον θάνατο, τι µας πιάνει σε µικρότερης σηµασίας θέµατα να θέλουµε να στεγανοποιήσουµετη ζωή µας απ’ όλες τηςτις µπάντες; Γιατί οφείλει η ίδια η ζωή να µας σεβαστεί στους υπολογισµούς µας, όταν εµείς δεν τη σεβόµαστε µε το να αδιαφορούµε εγκληµατικά για τουςάλλους; Ενώ η ζωή έχει αποδείξει περίτρανα ότι είναι ένα κοινό δοχείο µε όλους µας µέσα της και δεν είναι µια εταζέρα µε ψηλότερα και χαµηλότερα ράφια.

Μα θα πείτε ότι η κρίση είναι θέµα πρώτιστα πολιτικό, γι’ αυτό αγανακτούµε και εξοργιζόµαστε. Λάθος τεράστιο, είναι εντελώς πρώτιστα θέµα ηθικό και στη συνέχειά του γίνεται πολιτικό. Αν δεν συνέλθουµε και δεν καταλάβουµε ότι η φράση του Τενεσί Ουίλιαµς «Είχα πάντα εµπιστοσύνη στην καλοσύνη των ξένων», που τόσο µας συγκινεί, δεν µας κάνει τους ίδιους εµάς καλοσυνάτους ξένους για τους ανθρώπους που δεν γνωρίζουµε, τίποτα δεν πρόκειται να διορθωθεί στα πράγµατα που µας ταλανίζουν. Η ζωή είναι µια σοφή δασκάλα, αλλά δεν εννοούµε να καταλάβουµε ότι µια ανήµπορη ζητιάνα µπορεί να µας βοηθήσει περισσότερο από µια πανίσχυρη Μέρκελ.

Η Λιβύη σχίζεται στα δύο

Γιώργος Δελαστίκ
Αρθρογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Έθνος" - 4/3/2011


Η κατάσταση στη Λιβύη δεν εξελίσσεται σύμφωνα με τα σχέδια και τις προσδοκίες του λιβυκού κέντρου που οργάνωσε την ένοπλη εξέγερση εναντίον του καθεστώτος του Μουαμάρ Καντάφι, σε επαφή και συνεννόηση με εξωτερικούς προς τη χώρα παράγοντες. Ο Λίβυος ηγέτης έχει ήδη χάσει τη μισή χώρα, την ανατολική περιοχή της Κυρηναϊκής με επίκεντρο τη Βεγγάζη. Απορρόφησε όμως το αρχικό σοκ από τον αιφνιδιασμό της οργανωμένης εξέγερσης και έχει αρχίσει να οργανώνει την άμυνά του στο δυτικό τμήμα της Λιβύης, την Τριπολίτιδα.

Προπύργιό του φυσικά η Τρίπολη, με κομβικά σημεία της περιοχής που ελέγχει, τη Σύρτη, η οποία κόβει στη μέση τα λιβυκά παράλια, και τη Σέμπχα, στα βάθη της Σαχάρας, η οποία διασφαλίζει τις πετρελαιοπηγές που βρίσκονται στη δυτική Λιβύη και ταυτόχρονα επιτρέπει την ενίσχυση του καθεστώτος με μαχητές από τις φυλές της Σαχάρας, την Αλγερία, τον Νίγηρα και το Τσαντ, καθώς και από οποιαδήποτε άλλη αφρικανική χώρα.

Το καθεστώς του Καντάφι δεν κατέρρευσε όσο διαρκούσε ο αιφνιδιασμός και τώρα η ένοπλη ανατροπή του είναι σαφώς πιο δύσκολη. Ο οργανωμένος χαρακτήρας της ένοπλης εξέγερσης στη Λιβύη, η φύση της οποίας δεν έχει σχέση με τις αυθόρμητες λαϊκές εξεγέρσεις άοπλων μαζών στην Τυνησία, την Αίγυπτο, το Μπαχρέιν, το Ομάν, την Ιορδανία κ.λπ., συμπεριλάμβανε και σχέδιο ψυχολογικού πολέμου, το οποίο παραπλάνησε τη διεθνή κοινή γνώμη αναφορικά με τα πραγματικά γεγονότα στα πεδία των συγκρούσεων, εμφανίζοντας τις αντικανταφικές δυνάμεις πολύ ισχυρότερες από όσο αποδεικνύονται στην πράξη.

Πρέπει να περιμένουμε να δούμε αν η διαφαινόμενη το τελευταίο διήμερο έναρξη της στρατιωτικής ανασυγκρότησης του καθεστώτος στη Δυτική Λιβύη και η εκδήλωση επιθέσεων των κανταφικών δυνάμεων εναντίον πόλεων της Κυρηναϊκής που βρίσκονται υπό τον έλεγχο των αντικανταφικών αποτελεί το στρατιωτικό κύκνειο άσμα του καθεστώτος ή αντιθέτως αν σηματοδοτεί σταδιακή ανάκτηση τμήματος της ισχύος του στον στρατιωτικό τομέα, οπότε είναι αυξημένες οι πιθανότητες να οδηγηθούμε σε παρατεταμένο εμφύλιο πόλεμο. Μέχρι προ τριών - τεσσάρων ημερών οι αντικανταφικές δυνάμεις τάσσονταν αποφασιστικά εναντίον της ανάληψης στρατιωτικής δράσης από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ εναντίον του Καντάφι. Οι λόγοι ήταν προφανείς: αφενός επειδή δεν ήθελαν να εμφανιστούν ως ανδρείκελα των Αμερικανών και των Ευρωπαίων, οι οποίοι θα τους εγκαθιστούσαν με τα όπλα ως κυβερνήτες της Λιβύης όπως έκαναν με τον Καρζαΐ στο Αφγανιστάν και αφετέρου επειδή είχαν εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους και πίστευαν ότι θα μπορούσαν μόνες τους οι αντικανταφικές δυνάμεις να ανατρέψουν τον Καντάφι χωρίς ξένη στρατιωτική βοήθεια.

Από προχθές παρουσιάστηκε μια εντυπωσιακή αλλαγή. Οι ΗΠΑ και η Βρετανία έκαναν θεαματική στροφή, υποβαθμίζοντας δραστικά τις πιθανότητες ανάληψης πολεμικής δράσης εναντίον του Καντάφι, διαπιστώνοντας ενδεχομένως ότι η μερική ανασυγκρότηση της στρατιωτικής ισχύος του καθεστώτος θα την καθιστούσε αισθητά πιο πολυαίμακτη από όσο εκτιμούσαν αρχικά.

Αντιθέτως, το Εθνικό Συμβούλιο αντιπροσώπων των αντικανταφικών δυνάμεων της Κυρηναϊκής έκανε και αυτό στροφή 180 μοιρών και ζήτησε δημοσίως οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ να... βομβαρδίσουν τον στρατό του Καντάφι! Οπως είναι ευνόητο, η έκκληση αυτή ερμηνεύθηκε ως ομολογία των αντικανταφικών δυνάμεων ότι αμφιβάλλουν πλέον αν μπορούν μόνες τους να τον ανατρέψουν.

Σε πολιτικό επίπεδο, αυτή η ριζική στροφή του Εθνικού Συμβουλίου συνέπεσε με το γεγονός ότι επικεφαλής του ανέλαβε ο μέχρι προ δεκαημέρου υπουργός Δικαιοσύνης του καθεστώτος, Μουσταφά Αμπντέλ Τζαλίλ, για τον οποίο υπάρχουν βαρύτατες υποψίες ότι βρισκόταν σε επαφή με τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και την Αίγυπτο πολύ πριν εκδηλωθεί η ένοπλη αντικανταφική εξέγερση.

Είναι πολύ νωρίς ακόμη για να κριθεί αν η τάση χωρισμού της Λιβύης σε δύο κομμάτια θα παγιωθεί ή αν οι Αμερικανοί και το ΝΑΤΟ, με τη μυστική βοήθεια και του Ισραήλ, θα κατορθώσουν με κάποια μυστική επιχείρηση να δολοφονήσουν τον Καντάφι ή να τον ανατρέψουν με παλατιανό πραξικόπημα, εξαγοράζοντας το στενό του περιβάλλον και τους πραιτωριανούς του.

Ούτως ή άλλως τις ΗΠΑ και την ΕΕ μόνο το πετρέλαιο της Λιβύης τους ενδιαφέρει, για τη χώρα και τον λαό της αδιαφορούν παντελώς - άρα μπορούν άνετα να αποδεχθούν και έναν παρατεταμένο αιματηρό εμφύλιο, αν σε αυτόν δεν επικρατεί ο Καντάφι.

Η εχθροπάθεια στην ελευθερία

Πάσχος Μανδραβέλης
Αρθρογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Καθημερινή" - 4/3/2011

Δηλαδή, τι θέλει να μάς πει ο κ. Καστανίδης; Οτι από τούδε και στο εξής, όποιος καίει την αμερικανική σημαία στη Βασιλίσσης Σοφίας θα διώκεται και ποινικά; Ή μήπως θα αποκτήσουμε ένα ακόμη νόμο, από εκείνους που τους βλέπουμε και τους χαιρόμαστε; Το ανεφάρμοστο του σχεδίου νόμου «Για την καταπολέμηση ορισμένων μορφών και εκδηλώσεων ρατσισμού και ξενοφοβίας μέσω του Ποινικού Δικαίου», που έδωσε για δημόσια διαβούλευση το υπουργείο Δικαιοσύνης είναι το μικρότερο από τα αμαρτήματά του. Το μεγαλύτερο είναι ότι εμπεριέχει επικίνδυνες για την ελευθερία διατάξεις. Είναι από εκείνους τους νόμους που κάνουν μεγάλη φιγούρα, αλλά συνήθως δεν εφαρμόζονται και όταν εφαρμόζονται είναι λάθος.

Για παράδειγμα άρθρο 3 αυτού του νομικού τερατουργήματος προβλέπει ότι «όποιος δημόσια προφορικά ή διά του Τύπου ή μέσω του Διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, εγκωμιάζει ή αρνείται ή εκμηδενίζει τη σημασία εγκλημάτων γενοκτονίας, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας και εγκλημάτων πολέμου... και η πράξη αυτή στρέφεται κατά ομάδας προσώπων που προσδιορίζεται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή ή το γενετήσιο προσανατολισμό, κατά τρόπο που μπορεί να προκαλέσει ή διεγείρει σε βιαιοπραγίες ή εχθροπάθεια κατά μιας τέτοιας ομάδας, ή μέλους της, τιμωρείται με φυλάκιση έως δύο (2) έτη και χρηματική ποινή χιλίων έως τριών χιλιάδων (1.000 - 3.000) ευρώ». Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν αν αυτό το κατασκεύασμα γίνει νόμος του κράτους; Θα λογοκρίνουμε τον Εθνικό Υμνο που αναφέρει «Ολιγότευαν οι σκύλοι,/ Και Αλλά εφώναζαν, Αλλά\, /Και των Χριστιανών τα χείλη /Φωτιά εφώναζαν, φωτιά... /Και οι μιαροί κατασκορπιούντο /Πάντα εσκούζωντας Αλλά.» (όπου «σκύλοι» και «μιαροί» είναι οι Τούρκοι); Ή μήπως αυτοί οι στίχοι δεν μπορούν να διεγείρουν «εχθροπάθεια» σε κάποιους διαταραγμένους που θα πάρουν τοις μετρητοίς τους στίχους «Λίγα μάτια, λίγα στόματα / θα σας μείνουν ανοιχτά / για να κλαύσετε τα σώματα / που θε νάβρη η συμφορά»;

Γράφαμε και παλαιότερα («Καθημερινή» 15/3/2009) ότι «υπάρχει μια κοινή προβληματική πίσω από τη λογοκρισία ή την απόπειρα λογοκρισίας. Και στην περίπτωση του ρατσιστικού λόγου, και στην άρνηση του Ολοκαυτώματος... το επιχείρημα είναι οι ψυχολογικές επιπτώσεις που έχει ο λόγος σε κάποιους ανθρώπους, οι οποίες μπορεί να μετατραπούν σε πράξεις βαναυσότητας κατά ατόμων. Μόνο που η ψυχολογία δεν είναι ακριβής επιστήμη. Μεταξύ ενός κειμένου, μιας ταινίας ή ενός σκίτσου και της αποτρόπαιας (ρατσιστικής ή μισαλλόδοξης) πράξης, παρεμβάλλεται κάποιος άνθρωπος, η ψυχολογία του οποίου μπορεί να επηρεαστεί αρνητικά απ’ οτιδήποτε, ενώ το εύρος των αντιδράσεών του είναι άπειρο. Υπό την έννοια αυτή μπορεί και η περιγραφή ενός αγώνα να θεωρηθεί “πύρινος λόγος”, και έτσι έγινε. Κάποιοι χούλιγκαν θεωρούν Θεό την ομάδα τους και τιμώρησαν διά προπηλακισμών δημοσιογράφους που “την αδίκησαν”. Η λογική αυτή οδηγεί μαθηματικά στη σιωπή όλων. Ακόμη και ο πολιτικός λόγος δεν είναι ασφαλής, διότι αφενός υπάρχουν φανατικοί (όσο και... ευαίσθητοι) οπαδοί κομμάτων ή πολιτικών, και αφετέρου λίγα πογκρόμ και σφαγές έγιναν λόγω πολιτικών παθών;».

Στον πάγο μέχρι νεωτέρας

Κύρα Αδάμ
Αρθρογράφος
Άρθρο της στην εφημερίδα "Ελευθεροτυπία" - 3/3/2011


Στις 24 Φεβρουαρίου η Ε.Ε. ενέκρινε ομοφώνως το κείμενο Συμφωνίας Ε.Ε.-Τουρκίας για την επανεισδοχή λαθρομεταναστών από ευρωπαϊκές χώρες στην Τουρκία.

Και όμως, μία μόλις ημέρα μετά την επίσημη ανακοίνωση της συμφωνίας, η τουρκική κυβέρνηση διά του υπουργού Εξωτερικών ανακοίνωσε επισήμως ότι δεν της αρέσει η συμφωνία που μόλις είχε επιτευχθεί, διότι δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες της Τουρκίας (!), εφ'όσον δεν έχει ικανοποιηθεί το αίτημα της Αγκυρας να καταργηθεί το καθεστώς βίζας στις μετακινήσεις των Τούρκων πολιτών στις ευρωπαϊκές χώρες.

ΕΤΣΙ η Συμφωνία Ε.Ε.-Τουρκίας έμεινε και αυτή κενό γράμμα, αφού δεν θα υπογραφεί έως ότου η Αγκυρα βρει τον κατάλληλο χρόνο και τις αρμόζουσες συνθήκες να «επανεκκινήσει» τη διαδικασία.

ΦΥΣΙΚΑ δεν είναι η πρώτη φορά που η τουρκική κυβέρνηση παγώνει και διαστρεβλώνει μονομερώς συμφωνίες-υποχρεώσεις της απέναντι στην Ε.Ε., συναρτώντας την εφαρμογή τους με την ικανοποίηση μονομερών απαιτήσεών της. Υπάρχει το προηγούμενο της μη εφαρμογής εκ μέρους της Αγκυρας του σχετικού πρωτοκόλλου για την έμμεση αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας ως πλήρους μέρους της Ε.Ε., παρά μόνον αν ξεκινήσει το παράνομο απ' ευθείας εμπόριο της Ε.Ε. με τα κατεχόμενα.

Ο ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ του διαβόλου μπορεί κάλλιστα να ισχυριστεί ότι, αφού αρκετοί Ευρωπαίοι εταίροι κάνουν τα στραβά μάτια ή προωθούν τις μονομερείς απαιτήσεις της Αγκυρας απέναντι στην Ε.Ε., γιατί να μην το επαναλάβει και τώρα η Αγκυρα.

ΤΟ ιδιαίτερο σημείο όμως σ' αυτή την «πρωτότυπη» διεθνή συμπεριφορά της Αγκυρας είναι ότι σχετίζεται πάντα με ελληνικά ή κυπριακά συμφέροντα.

ΣΤΗΝ παρούσα περίπτωση, η συμφωνία για την επαναπροώθηση των λαθρομεταναστών στην Τουρκία έχει άμεση σχέση με το οξύτατο πρόβλημα λαθρομετανάστευσης που αντιμετωπίζει η Ελλάδα, καθώς η Τουρκία ουδέποτε εφάρμοσε και τη σχετική ελληνοτουρκική συμφωνία.

ΤΟ «παράξενο» (;) είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση, που γνωρίζει από πρώτο χέρι την αναξιοπιστία της Αγκυρας, δεν εμφανίστηκε στα ευρωπαϊκά όργανα με θέσεις και προτάσεις που θα μπορούσαν τουλάχιστον να την απαλλάξουν από μέρος του μεγάλου προβλήματος της αντιμετώπισης της λαθρομετανάστευσης.

Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ δύναμη Frontex για τις περιπολίες στα χερσαία σύνορα, και κυρίως στα ελληνοτουρκικά θαλάσσια όρια και σύνορα (εκεί που αυτά υπάρχουν), ασκούν έναν κάποιο έλεγχο, αλλά δεν διευκολύνουν την Ελλάδα στην επαναπροώθηση των λαθρομεταναστών στην Τουρκία, από όπου προέρχονται.

ΚΑΙ τούτο γιατί η Frontex περιπολεί μόνον εντός του ελληνικού, δηλαδή ευρωπαϊκού χώρου, και επομένως δεν γίνεται η επαναπροώθηση προς την Τουρκία, αφού αυτή στην ουσία την αποτρέπει.

ΣΤΟ παρελθόν όμως έχει συζητηθεί ανιχνευτικώς στην Αγκυρα ελληνική πρόταση για περιπολίες της Frontex εντός των τουρκικών χωρικών υδάτων, με συμμετοχή και Τούρκων αξιωματούχων, ώστε να σταματά ουσιαστικώς η προώθηση λαθρομεταναστών προς την Ελλάδα και την Ε.Ε.

Η ΠΑΡΟΥΣΑ κυβέρνηση δεν προώθησε την πρόταση αυτή.

ΙΣΩΣ δεν είναι το ίδιο τολμηρή με την Αγκυρα...

Να τα μαζέψουμε και να φύγουμε ;

Korinthius Maximus
Περιοδικό MyPress - Τεύχος 25 - Ιανουάριος/Φεβρουάριος 2011

Μόλις πριν από μερικές ημέρες έγινε γνωστό ότι στην πλέον διαδεδομένη ευρωπαϊκή πύλη αναζήτησης εργασίας στο διαδίκτυο, Europass, για το έτος 2010 κατατέθηκαν 48.811 συμπληρωμένα βιογραφικά από ελληνόπουλα. Ο συνολικός όγκος των βιογραφικών που έχουν κατατεθεί στην ιστοσελίδα αναφέρεται κατά 70 % σε χρήστες κάτω των 30 ετών. Ο αριθμός των ελληνικών βιογραφικών για το 2010 αποτελεί ρεκόρ αν σκεφτούμε ότι αναλογικά προηγούνται οι εξής χώρες : η Ιταλία, η Ισπανία, η Γερμανία, η Γαλλία και η Πολωνία. Χώρες με πολλαπλάσιο αριθμό κατοίκων από την Ελλάδα.

Το «καμπανάκι» για την ελληνική κοινωνία ηχεί πλέον σαν πολεμικός συναγερμός. Η χώρα δέχεται αδιάκοπα ορδές εξαθλιωμένων παράνομων μεταναστών, που όπως είναι λογικό, έχουν αρχίσει πια να οργανώνονται και … συνδικαλιστικά ! Ο αναβρασμός που επικρατεί στα ευρύτερα πέριξ της Ελλάδος προμηνύει νέα καραβάνια απεγνωσμένων λαθρομεταναστών. Είναι γνωστό ότι αποτελούμε την πιο μεγάλη πύλη εισόδου προς την υπόλοιπη Ευρώπη, είμαστε απόλυτα εκτεθειμένοι στις οργανωμένες επιχειρήσεις μεταφοράς ανθρώπων που λειτουργούν αδίστακτα και παράνομα. Είμαστε, επίσης, μόνοι μας. Η κεντρική Ευρώπη μας χρησιμοποιεί ως ασπίδα, αφού είναι πολύ δύσκολο οι άνθρωποι αυτοί να κινηθούν προς το εσωτερικό της γηραιάς ηπείρου.

Δημοφιλής προορισμός μετά από εμάς είναι η Ιταλία, που εφαρμόζει σκληρά μέτρα και κυρίως πιέζει και εγκαλεί συνεχώς την Ελλάδα για τους ελέγχους που κάνει στα λιμάνια και στα σύνορά της γενικότερα. Το εκρηκτικό μείγμα συμπληρώνεται από τις ειδικές συνθήκες που δημιουργεί η γειτνίασή μας με την Τουρκία, μιας χώρας που απολαμβάνει διαχρονικά ένα περίεργο είδος ασυλίας από τις μεγάλες δυνάμεις. Αυτή η ασυλία επιτρέπει στην Τουρκία, υπό την κραυγαλέα ανοχή της, να λειτουργεί ως ιμάντας μεταφοράς λαθρομεταναστών προς την Ελλάδα με κάθε μέσο και κυρίως με τις περίφημες «καραβιές» που καθημερινά εναποθέτουν ανθρώπους σε ελληνικά εδάφη.

Δεν υπάρχει ούτε μια διεθνής συνθήκη που να μην έχει παραβιαστεί από πλευράς Τουρκίας σε αυτή την υπόθεση, με αποτέλεσμα αντί οι λαθρομετανάστες να αποτελούν δικό της εθνικό πρόβλημα, παραδόξως, έχουν γίνει μείζον πρόβλημα της Ελλάδος, αυτής της Ελλάδος που συνεχίζει φιλότιμα να φέρεται αλληλέγγυα, να προσπαθεί να τα φέρει βόλτα με όλους αυτούς τους ανθρώπους, χωρίς βέβαια να έχει έστω και στο ελάχιστο μια στοιχειώδη συνολική μεταναστευτική πολιτική που θα μπορούσε τουλάχιστον να βάλει μια τάξη στο φαινόμενο. Όταν λέμε τάξη εννοούμε τα αυτονόητα. Να ξέρουμε δηλαδή πόσοι είναι αυτοί οι λαθρομετανάστες, να ξέρουμε ποιοι είναι, από πού έρχονται και να έχουμε στοιχειωδώς μπορέσει να τους εμβολιάσουμε ενάντια σε όσα οργανικώς κουβαλάνε μαζί τους.

Είμαστε δε τόσο αλληλέγγυοι σε εθνικό επίπεδο, που οι λαθρομετανάστες έχουν αναπτύξει σχέσεις με ελληνικές και αλλοδαπές Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις εντός της ελληνικής επικράτειας, έχουν αποκτήσει τηλεοπτικούς υπερασπιστές που δείχνουν υπερβάλλοντα ζήλο απέναντί τους, εν αντιθέσει με τον αντίστοιχο ζήλο που δείχνουν οι ίδιοι για τους συμπατριώτες τους. Έχουν αποκτήσει και πολιτικό βήμα. Πολιτικούς που δίνουν μάχες υπέρ τους στα δελτία ειδήσεων, πολιτικούς που δεν διστάζουν μέσα από τη ρητορική τους να εμφανίζουν αυτή τη μικρή χώρα, την Ελλάδα, σαν ένα δυνάστη των λαθρομεταναστών, που τους εκμεταλλεύεται και τους φέρεται άσχημα !

Η ίδια η κυβέρνηση της Ελλάδας έκανε ένα μοιραίο – όπως αποδείχθηκε – λάθος. Στην προσπάθειά της να πείσει (ποιους δεν έχω καταλάβει) ότι σέβεται και φέρεται καλά στους μετανάστες, θέσπισε λιγότερα έτη για την παροχή της ιθαγένειας και έδωσε δικαίωμα ψήφου στους μετανάστες. Την ίδια στιγμή, χιλιάδες Έλληνες καλοθελητές σε όλη την Ελλάδα, αυτό υπάρχει πολύ έντονα και στην Κορινθία, κυρίως πολιτικοί της αυτοδιοίκησης, χρησιμοποιούν τις άδειες παραμονής ως ρουσφέτι για να δημιουργήσουν προσωπικούς στρατούς ψηφοφόρων.

Αυτοδιοικητικοί παράγοντες – και της Κορινθίας – λειτουργούν ως μεταναστευτικά γραφεία, πιέζουν τις υπηρεσίες να παραχωρούν άδειες παραμονής, ετοιμάζουν τα χαρτιά των μεταναστών, τους διευκολύνουν με κάθε τρόπο και ζητούν από αυτούς … μια καλή κουβέντα και τον αγώνα τους για την επόμενη προεκλογική περίοδο που θα λάβουν μέρος.

Δεν έχω καμία διάθεση – και ας μη βιαστεί κανείς – να μπερδέψω τον μετανάστη με τον λαθρομετανάστη, όμως στη χώρα που ζούμε, η μετάβαση από τη μια ιδιότητα στην άλλη αποτελεί μια καλοκουρδισμένη μπίζνα την οποία νέμονται Έλληνες, την έχουν οργανώσει Έλληνες και Έλληνες τη διαφημίζουν. Η όλη διαδικασία αποτελεί κάτι το καταπληκτικό στο μυαλό των λαθρομεταναστών. Η φήμη ότι στην Ελλάδα θα βρεθεί κάποιος τρόπος για να «βγούνε χαρτιά», φαντάζει ως γη της επαγγελίας για τους εξαθλιωμένους αυτούς ανθρώπους.

Στα χωριά του Αφγανιστάν, του Πακιστάν, της Σομαλίας και αλλού, δεν φτάνει ποτέ ολοκληρωμένη η πληροφορία. Τα «νέα» λένε ότι στην Ελλάδα βρέχει χαρτιά, άδειες παραμονής, λιμάνια που βγάζουν στην Ιταλία, εύκολη ιθαγένεια και δικαίωμα ψήφου ! Τίποτα από όλα αυτά δεν είναι αυτονόητο για τους ανθρώπους αυτούς στις ίδιες τις χώρες καταγωγής τους.

Μέχρι τώρα δεν ανέφερα πουθενά τις ιδιαίτερες συνθήκες που υπάρχουν στην Ελλάδα. Μια χώρα υπερχρεωμένη, που έχει διαβεί τα πρόθυρα της χρεοκοπίας, παραδομένη στην οικονομική διακυβέρνηση του ΔΝΤ, με πραγματικά ποσοστά ανεργίας που αγγίζουν το 20 %, με συνεχή πτώση του βιοτικού επιπέδου, χωρίς βαριά βιομηχανία, χωρίς επενδυτές. Μια χώρα, που οι έμπειροι αναλυτές λένε ότι θα χρειαστεί τουλάχιστον μια 15ετία για να ξανασταθεί στα πόδια της, περιγράφοντας χωρίς πολλές λεπτομέρειες τα όσα θα συμβούν σε αυτό το χρονικό διάστημα.

Λίγο πριν ξεσπάσει ο τυφώνας «ΔΝΤ» στην Ελλάδα και μπει στην καθημερινότητά μας το «μνημόνιο», μια αιθέρια κυβερνητική δύναμη φρόντισε να «ενημερώσει» τους Έλληνες μεγαλοκαταθέτες των τραπεζών για όσα θα επακολουθούσαν και εκείνοι σε μια απίστευτη επίδειξη πατριωτισμού και ανάτασης του εθνικού τους φρονήματος, απέσυραν όλες τις καταθέσεις τους προς τράπεζες του εξωτερικού, κυρίως στην Ελβετία και την Κύπρο. Έχω πληροφορίες ότι εκείνη την εποχή στην Κύπρο διαφημίζονταν ευκολίες τραπεζικών μεταφορών, όπως διαφημίζουν στα σουπερ μάρκετ τις προσφορές – κράχτες της εβδομάδας.

Η Ελλάδα λοιπόν έμεινε με 20 – 30 βαθύπλουτες οικογένειες, τους μικρομεσαίους της, τους μικροεπιχειρηματίες της, τον πληθυσμό της που ζει κάτω από το όριο της φτώχειας και φυσικά τους αλλοδαπούς μετανάστες και λαθρομετανάστες, μόνη, να ξαναφτιάξει όλα όσα, όσοι έφυγαν απομύζησαν, από την αναγέννησή της, μετά τον εμφύλιο, μέχρι σήμερα. Πόσο τραγική και εξωφρενική διαπίστωση !

Έμεινε μόνη, με ένα δεμένο χειροπόδαρα κοινοβούλιο και μια κυβέρνηση που προσπαθεί να λειτουργήσει ως εκπρόσωπος τύπου του ΔΝΤ και να διαχειρίζεται με πολιτικά ορθό τρόπο τις ανακοινώσεις των μέτρων που ίδια επιλέγει να πάρει για να ικανοποιήσει τους δείκτες που τις ορίζουν … αρμοδίως.

Πως λοιπόν οι νέοι Έλληνες να μην αναζητούν το μέλλον τους στο εξωτερικό ; Πώς να μην επιθυμούν να ακολουθήσουν το δρόμο του χρήματος ; Μόνο που το χρήμα έφυγε νωρίς και εγκαίρως.

Μήπως να ετοιμαζόμαστε και εμείς σιγά σιγά ;

Τι άλλο ν' ακούσουμε;

Γιάννης Παντελάκης
Αρθρογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Ελευθεροτυπία" - 23/2/2011


Το βράδυ της περασμένης Δευτέρας, ο πρωθυπουργός απαντούσε σε ομάδα Ελλήνων φοιτητών του Βερολίνου που τον αποδοκίμαζαν σε αίθουσα Πανεπιστημίου του Βερολίνου: «Ακούστε με και μετά διαμαρτύρεστε».

Παρ' ότι ο Γ. Παπανδρέου έδειξε μια αξιοσημείωτη ψυχραιμία απέναντι στους διαδηλωτές, η απάντησή του ήταν τουλάχιστον ατυχής. Ζήτησε να τον ακούσουν. Παραβλέπει προφανώς πως και οι συγκεκριμένοι διαδηλωτές, αλλά και το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας, τον ακούει εδώ και περίπου ενάμιση χρόνο. Και δεν τον ακούει μόνο. Εισπράττει την πολιτική του και τις προθέσεις του. Και μάλλον δεν διαθέτει άλλο χρόνο και υπομονή για ν' ακούσει περισσότερα. Δεν βλέπει επαρκείς λόγους.

Αλλά αν επιχειρούσαμε να το αντιστρέψουμε το ζήτημα. Και υποθέταμε πως οι φοιτητές του Βερολίνου κάθονταν υπομονετικά ν' ακούσουν αυτό που είχε να τους πει ο Ελληνας πρωθυπουργός.

Τι άραγε θα τους έλεγε, που θ' άλλαζε την άποψή τους για την πολιτική του; Θ' αναφερόταν στις δυσκολίες της οικονομίας; Είναι προφανείς, όλοι τις βλέπουν. Θα τους έλεγε για αναγκαίες θυσίες και βάρη; Με τα ίδια υποζύγια να τα σηκώνουν; Θα τους έλεγε πως έστω ένας συμμέτοχος σε μεγάλα σκάνδαλα έχει οδηγηθεί στις φυλακές; Δεν υπάρχει τέτοιος. Θα τους καθησύχαζε ότι η φοροδιαφυγή των μεγάλων παραγόντων έχει πάψει; Δεν έχει γίνει τίποτα τέτοιο.

Είναι αλήθεια πως η κυβέρνηση έχει καταφέρει να τρομοκρατήσει την κοινωνία με τη δραματοποίηση του κινδύνου χρεοκοπίας. Εκείνο που δεν είναι αλήθεια, είναι και πως έχει πείσει την κοινωνία αυτή ότι διαθέτει βούληση και ικανότητα για να διαχειριστεί το πρόβλημα...