Διαχρονική αξία

Λώρη Κέζα
Αρθρογράφος
Άρθρο της στην εφημερίδα "Το Βήμα" - 6/10/2010

Το «παλαιόν» ΠαΣοΚ έχει το προσωνύμιο «πασοκαρία» που κάνει ρίμα με πολλές ακατάλληλες λέξεις. Ο κ. Τηλέμαχος Χυτήρης έχει σχέση με τις ρίμες αλλά δεν έχει καμία σχέση με τα κουσούρια του παλαιοκομματισμού. Ο ποιητής του Κινήματος είναι ένα από τα στελέχη για τα οποία μπορεί να καμαρώνει ο πολιτικός κόσμος. Η τελευταία του παραίνεση προς τους συναδέλφους του Υπουργικού Συμβουλίου ήταν διπλή. Αφενός πρότεινε μια επιθετική επικοινωνιακή πολιτική, δηλαδή να κυκλοφορούν στα μέσα ενημέρωσης και να επιχειρηματολογούν, αφετέρου συνέστησε προσοχή στις δηλώσεις σχετικά με απεργίες και κινητοποιήσεις. Εν ολίγοις έχει συναίσθηση της πραγματικότητας. Επίσης έχει την οξυδέρκεια να αξιολογεί τα πεπραγμένα των κυβερνήσεων στις οποίες συμμετείχε.

Ο κ. Χυτήρης ανήκει σε εκείνους που επιμερίζουν τις ευθύνες για το χάλι της οικονομίας. Είπε: «Είναι αλήθεια ότι περάσαμε χρόνια ευημερίας αλλά και σπατάλης.

Η κατάσταση ξέφυγε. Οι πολιτικές ηγεσίες έχασαν το νήμα με την πραγματικότητα. Δεν θέλησαν ή δίστασαν να πουν την αλήθεια στους πολίτες και να ενεργήσουν αναλόγως. Ολοι έχουμε τις ευθύνες μας και δικαίως οι πολίτες διαμαρτύρονται». Είναι λοιπόν χρήσιμος στην κυβέρνηση κάποιος που αποδέχεται ευθέως τη συμμετοχή του στο «έγκλημα»; Σε μια εποχή όπου ως μοναδικό προσόν των πολιτευτών παρουσιάζεται το νεαρόν της ηλικίας, σε μια εποχή όπου όλοι έχουν το αλάθητο, η εμπειρία ανθρώπων όπως ο κ. Χυτήρης έχει την αξία της.

Η τοποθέτηση του κ. Χυτήρη στο υπουργείο Πολιτισμού δημιούργησε μια σύντομη παρανόηση για τα καθήκοντά του. Είναι συστηματικός θεατής παραστάσεων και συναυλιών που δεν έχουν ούτε κοσμικό χαρακτήρα ούτε φλας. Πλην όμως δεν ανέλαβε τα των γραμμάτων και των τεχνών. Ας μην παραπονιόμαστε, η κουλτούρα δεν πάει ποτέ χαμένη, ακόμη και αν υπηρετεί τον τομέα της ενημέρωσης. Ο αναπληρωτής υπουργός Πολιτισμού πήρε υπό την επίβλεψή του μια κρατική τηλεόραση που ολίσθαινε στη φτήνια.

Κακά τα ψέματα, το πιο εύκολο στην ΕΡΤ είναι να γίνουν περικοπές, το πιο δύσκολο αφορά τον προσδιορισμό μιας νέας αισθητικής. Υπάρχουν βέβαια και τα πρακτικά ζητήματα. Οσον καιρό βρισκόταν εκτός κυβέρνησης ο κ. Χυτήρης εργάστηκε στην επιτροπή θεσμών και διαφάνειας για τη χάρτα της ενημέρωσης. Οι προτάσεις αφορούν τις άδειες λειτουργίας της ψηφιακής τηλεόρασης, την κατανομή της κρατικής διαφήμισης, τις ρυθμίσεις για την ενημέρωση στο Διαδίκτυο, την αξιοπιστία στις μετρήσεις θεαματικότητας.

Η θητεία του κ. Χυτήρη στα μέσα ενημέρωσης είναι ομήλικη της ιδιωτικής τηλεόρασης. Οταν άρχισαν να εκπέμπουν τα πρώτα κανάλια το 1989, διοριζόταν εκπρόσωπος Τύπου του Ανδρέα Παπανδρέου.

Διετέλεσε σε διάφορες φάσεις υφυπουργός, υπουργός Τύπου ή κυβερνητικός εκπρόσωπος.

Γνωρίζει τα μέσα ενημέρωσης σαν την τσέπη του - και φαίνεται ότι η τσέπη του δεν είναι παραγεμισμένη. Δύο διαμερίσματα στην Αθήνα, εξοχικό 48 τ.μ. στην Κέρκυρα, οικόπεδο 4 στρεμμάτων στη Μεσσηνία, οικία 121 τ.μ. στο Ναύπλιο. Ακούγονται πολλά αυτά τα ακίνητα αλλά οφείλουμε να υπολογίσουμε ότι μαζί με τη βουλευτική αποζημίωση (98.000 ετησίως) υπάρχουν και τα εισοδήματα της συζύγου. Η Μαρία Φαραντούρη, αν κάνει «ααα» γεμίζει ένα στάδιο θαυμαστές.

Ο κ. Χυτήρης αναλαμβάνοντας εκ νέου το χαρτοφυλάκιο της ενημέρωσης μπαίνει σε μια νέα οδύσσεια. Δύσκολη πορεία, σαφής στόχος. Υποθέτουμε ότι δεν θα χάσει το χιούμορ του, όπως το εκφράζει μέσα από τους στίχους του:

Δεμένος τρυφερός αλλιώτικος Δεμένος στο κατάρτι μου.

Τόσα νερά στο δωμάτιό μου!

Ας έρθουν οι σύντροφοι Ας έρθουν οι σειρήνες Ας έρθει- έστω- ένας υδραυλικός.

Οι αθλητικές επιπτώσεις της προπαγάνδας του ΟΠΑΠ

Φίλιππος Συρίγος
Αθλητικογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Ελευθεροτυπία" - 10/10/2010


Το «super deal» της Superleague με τη NOVA (176 εκατ. ευρώ για τα τέσσερα επόμενα χρόνια), από τη μία γέμισε με σιγουριά τους παράγοντες του ποδοσφαίρου, αλλά, από την άλλη, άνοιξε τα μάτια των ανθρώπων των υπόλοιπων (κυρίως των ομαδικών) αθλημάτων, που ξαφνικά διαπίστωσαν ότι είναι οι φτωχοί συγγενείς του ελληνικού αθλητισμού -αν και σταθεροί τροφοδότες του με μεγάλες διεθνείς διακρίσεις, τόσο σε εθνικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο...

Φυσικά, τα παράπονά τους δεν στρέφονται προς τη συνδρομητική τηλεόραση αλλά προς τον ΟΠΑΠ, ο οποίος, με την ασταμάτητη προπαγάνδα του υπέρ του ποδοσφαίρου, εκτίναξε στα ύψη τις μετοχές ενός αναξιόπιστου πρωταθλήματος, καταδικάζοντας όλα τα άλλα (μπάσκετ, βόλεϊ, πόλο, χάντμπολ) σε πλήρη αφάνεια ή και αδυναμία διεξαγωγής.

Οι ισορροπίες διασαλεύθηκαν από τη χρονιά που καθιερώθηκε το «Πάμε Στοίχημα», χάριν του οποίου ο ΟΠΑΠ άρχισε να μοιράζει απλόχερα τεράστια ποσά για να ενισχύσει και να προωθήσει το ποδόσφαιρο, το οποίο του εξασφαλίζει περίπου το 95% του τζίρου αυτού του χρυσοφόρου... προϊόντος.

Η πολιτική αυτή επί της ουσίας υπερίσχυσε της κυβερνητικής πολιτικής στον αθλητισμό, γιατί εκτός από τις χρηματικές επιχορηγήσεις εκφράζεται και με μια φοβερή προπαγάνδα υπέρ του ποδοσφαίρου, η οποία αποδείχθηκε ισοπεδωτική για τα άλλα αθλήματα.

Κλασικότερο παράδειγμα, η χορηγούμενη από το «Στοίχημα» «Αθλητική Κυριακή», της κρατικής τηλεόρασης, που επί σειρά ετών δεν ανέφερε ούτε λέξη για άλλο άθλημα πριν από τις 2.30 μετά τα μεσάνυχτα! Κάπως έτσι ο κόσμος άρχισε σιγά σιγά να πιστεύει ότι αθλητισμός ίσον ποδόσφαιρο και ότι τα υπόλοιπα σπορ χρησιμεύουν σε κάποιους γραφικούς για να περνάνε την ώρα τους...

Οπως ήταν αναπόφευκτο πάντως, η συνεχής πριμοδότηση του ποδοσφαίρου και η εκτίναξη των τηλεοπτικών του εσόδων σε δυσθεώρητα ύψη προκάλεσε την αναμενόμενη απώλεια... στήριξης των αφεντικών του, που τώρα επιχειρούν να μπουν περίπου ως συνέταιροι στον ΟΠΑΠ και στα ταμεία του κράτους! Και όλ' αυτά, παρ' ότι το αφελληνισμένο πρωτάθλημά τους προσελκύει στα γήπεδα ελάχιστους πιστούς, πέραν των συμμοριών οργανωμένων οπαδών, που το έχουν υπό την κατοχή τους!

Θα μπορέσει, άραγε, το κράτος να διαπιστώσει την εφιαλτική πραγματικότητα και να κάνει κάτι πριν να είναι πολύ αργά; Τα τελευταία γεγονότα έδειξαν να αφυπνίζουν τις θιγόμενες αθλητικές ομοσπονδίες, που εμφανίζονται αποφασισμένες να διαδηλώσουν το δίκιο τους και να ασκήσουν πιέσεις στα κέντρα λήψεως αποφάσεων.

Πάμε καλά, γιατί μέχρι σήμερα εκινούντο μεταξύ ψευτοπαλικαρισμών και επαιτείας, με τον ΟΠΑΠ να τους δίνει ψίχουλα και να εισπράττει θερμές ευχαριστίες, μετά θεαματικών υποκλίσεων... Γιατί δεν είχαν καταλάβει (και ίσως δεν το έχουν συνειδητοποιήσει ούτε και τώρα) ότι σημαντικότερες από τις όποιες μικρές ή μεγάλες οικονομικές επιχορηγήσεις δίνει ο ΟΠΑΠ είναι η τρομερή προπαγάνδα που ασκεί υπέρ του ποδοσφαίρου.

Αυτή έχει διαλύσει τα άλλα ομαδικά σπορ και αυτή απειλεί να τσακίσει, εν τέλει, το σύνολο του ελληνικού αθλητισμού.

Η «ηθική» των απ-όντων;

Γιάννης Πανούσης
Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών
Άρθρο του στην εφημερίδα "Ελευθεροτυπία" - 4/10/2010


Ο λύκος είναι εδώ

Ο λύκος είναι πάντα εδώ

Στ. Λουκάς, Να πάθεις θάλασσα

Το δίλημμα κρίσιμο. Μικρές φυλακές για «μεγάλους» παραβάτες ή μεγάλες φυλακές για «μικρούς» παραβάτες;

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ δεν έχει δοθεί ακόμα ούτε από την Πολιτεία αλλά ούτε και από τους politically correct εγκληματολόγους.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ υποστηρικτές της μηδενικής ανοχής η πλέον βέβαιη πηγή προέλευσης του εγκλήματος είναι ο ίδιος ο εγκληματίας, κι όχι το οικονομικό, κοινωνικό, πολιτισμικό του περιβάλλον.

ΑΦΟΥ η κοινωνία εκσυγχρονίστηκε και η επιστήμη προόδευσε, πού αλλού μπορούμε να ζητήσουμε τη ρίζα του εγκλήματος εκτός από τον ίδιο τον εγκληματία, αυτόν τον εκ γενετής (;) βίαιο και ανήθικο;

ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ αν τελική η ηθική του εγκληματία ή η μοίρα του είναι αυτή που καθορίζει την έννοια και το πλαίσιο της ελευθερίας; Η ποινή συνιστά μια κρίση ηθικής φύσης και η φυλάκιση πρέπει να στοχεύει στην «επαναηθικοποίηση» των κρατουμένων; Η ηθική του ενός εναντίον της ηθικής των πολλών; Η ανάληψη ευθύνης από την κοινωνία; Συνήθως μηδενική. Είναι βέβαιο ότι η οικονομική κρίση (και οι διαχειριστές της) έχει ήδη επιλέξει τα θύματά της. Και δεν εννοώ μόνο τα μεσαία και κατώτερα στρώματα. Εννοώ και τους «άλλους», τους ήδη αποκλεισμένους.

ΑΥΞΑΝΕΙ γεωμετρικά ο σωφρονιστικός πληθυσμός, καθώς η μηδενική ανοχή συλλαμβάνει όλη την παραβατικότητα του αποκλεισμού. Πρόκειται για κατασταλτική πολιτική που δεν αποτελεί όμως αποτελεσματικό μέσο για τη μείωση της εγκληματικότητας.

ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ μας είναι γεμάτες από ανεπιθύμητους ξένους, από εγκληματοποιημένους εξαθλιωμένους ανθρώπους.

ΑΠΟ ΤΗ φυλακή-κάτεργο με φθηνά εργατικά χέρια, φτάσαμε στη σωφρονιστική διαχείριση της (έξω) φτώχειας ή ακόμα και της ψυχασθένειας. Οι φυλακές μοιάζει να συνδέουν τον «πάνω κόσμο» με τον «κάτω». Οι εκτός τις θεωρούν φρούριο και οι εντός τάφο. Ομως σιγά σιγά και οι εκτός αρχίζουν να κατασκευάζουν οχυρωμένα σπίτια, με συνέπεια η αρχιτεκτονική της φυλακής να επηρεάζει την ίδια την πόλη. Οι φυλακές ως κτήρια του φόβου και ο φόβος του εγκλήματος που σκεπάζει την πόλη δεν φαίνεται ν' απασχολούν τους διανοούμενους της γνωστής πλατείας. Σιγά το πράμα αν μειωθεί το συσσίτιο των φυλακισμένων λόγω κρίσης. Σιγά το πράμα αν οι χρήστες και οι ψυχικά πάσχοντες «μπουντρουμιαστούν» σ' ανήλιαγα κελιά λόγω κρίσης. Σιγά το πράμα αν οι μικροδιάβολοι της φτώχειας κυνηγιούνται στις πλατείες για ένα μεροκάματος λόγω κρίσης. Σιγά το πράμα αν οι φυλακές χτίζονται σε «αετοφωλιές» (λόγω ακρισίας).

ΤΟ FREDDO, οι κοσμικές εμφανίσεις και τα περισπούδαστα άρθρα περί της μετα-νεοτερικότητας τους αρκούν για έναν ήσυχο ύπνο.

ΕΜΕΙΣ έτσι σκεφτόμαστε;

Κατώτεροι των συνθηκών

Αλέξης Παπαχελάς
Δημοσιογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Καθημερινή" - 3/10/2010


Το μεγάλο πρόβλημα με τους πολιτικούς μας είναι πως σε κρίσιμες στιγμές υπερτερεί ο κομματικός τους εαυτός. Μία από τις κρισιμότερες μεταπολιτευτικές μας στιγμές ήταν η συζήτηση και ψήφιση του Μνημονίου από τη Βουλή. Θα περίμενε κανείς πως εκείνη την ημέρα οι βασικοί μας ηγέτες θα στέκονταν στο ύψος των περιστάσεων, τουλάχιστον ως προς τις τοποθετήσεις τους στο βήμα της Βουλής. Αντ’ αυτού ακούσαμε τον κ. Παπανδρέου να μιλάει για τις ακριβές κουρτίνες του γραφείου του υπουργού Τουρισμού της Ν.Δ., τον κ. Σαμαρά να αναφέρεται στο «δωράκι των 500.000.000 δραχμών» που είχε λάβει κάποιο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ προ εικοσαετίας και την εκκωφαντική σιωπή του κ. Καραμανλή, ο οποίος ούτε μίλησε ούτε υπερψήφισε εκείνα που είχε ο ίδιος προτείνει στη ΔΕΘ λίγους μήνες πριν. Θυμάμαι ακόμη την απογοήτευση που μου προξένησε το επίπεδο της συζήτησης σε μια ώρα δύσκολη αλλά και κρίσιμη για τον τόπο.

Εκείνη όμως την ώρα που το έθνος αναζητά ηγεσία, οι πολιτικοί σκέπτονται πρώτα τι θέλει να ακούσει το κομματικό τους ακροατήριο. Ο κ. Παπανδρέου πίστευε ότι με τις «κουρτίνες» και τα δήθεν «golden boys» θα θόλωνε τη σημασία της ημέρας για το κομμάτι του ΠΑΣΟΚ που δεν μπορούσε να χωνέψει το πώς πήγαμε από τα «λεφτά που υπάρχουν» στο Μνημόνιο. Εχανε όμως την ίδια στιγμή μια τεράστια ιστορική ευκαιρία να δημιουργήσει ένα κλίμα εθνικής συναίνεσης. Ο κ. Σαμαράς επέλεξε τον δρόμο της άρνησης, που μπορεί ενδεχομένως να του βγει υπό το πρίσμα του κομματικού συμφέροντος, αν καταφέρει κάποια στιγμή να εκμεταλλευθεί τη βέβαιη φθορά του κ. Παπανδρέου έπειτα από μια περίοδο ύφεσης και επώδυνων αλλαγών.

Εδώ που φτάσαμε, όμως, είναι δυνατόν να λειτουργούν έτσι οι πολιτικοί μας; Δεν καταλαβαίνουν πως, αν βάλουν πλάτη σε μερικές βασικές μεταρρυθμίσεις και διευκολύνουν τον όποιο αντίπαλο έχει την εξουσία να καθαρίσει λίγο το ελληνικό «μπάχαλο», η ζωή τους θα γίνει πολύ πιο εύκολη; Είναι καθυστερημένος ο αρχηγός της αντιπολίτευσης στην Πορτογαλία, ο οποίος δήλωσε ότι «θα με συνέφερε να αντιδράσω σε όλα τα σκληρά μέτρα, αλλά ξέρω ότι μετά δεν θα μπορούσα να κυβερνήσω ο ίδιος»; Ή μήπως η Πορτογαλία έχει απλώς ένα άλλο επίπεδο πολιτικής ωριμότητας;

Σήμερα, πάντως, βλέπουμε ότι ο κ. Παπανδρέου επιλέγει συνεχώς την πόλωση έναντι της συναίνεσης, ακόμη και έναντι των προκατόχων του στο ΠΑΣΟΚ. Ο κ. Σαμαράς, πάλι, λειτουργεί με κομματικό εγωισμό και δεν βάζει πλάτη παρά σε ελάχιστες εξαιρέσεις. Ο κίνδυνος και για τους δύο είναι προφανής, καθώς είναι μαθηματικώς βέβαιο ότι αν δεν τα καταφέρει η σημερινή κυβέρνηση στην αποστολή της, ο επόμενος που θα παραλάβει την εξουσία θα βρεθεί σε ακόμη πιο απελπιστική θέση. Με άλλα λόγια, ο κ. Σαμαράς θα έπρεπε να ανάβει κανένα κεράκι υπέρ της επιτυχίας του κ. Παπανδρέου... Τι έχει άλλωστε να χάσει; Η δυναμική μεσαία τάξη είναι έτοιμη να αγκαλιάσει έναν πολιτικό που θα στήριζε δύσκολες αποφάσεις του αντιπάλου του. Ο κ. Παπανδρέου, ακόμη και αν καταφέρει να βάλει τάξη στο χάος και να ξαναβάλει μπρος την οικονομία, κάποια στιγμή θα ακολουθήσει τους νόμους της πολιτικής βαρύτητας, οι οποίοι καθιστούν τη φθορά αναπόφευκτη και εν τέλει μοιραία.

Σκέπτομαι καμιά φορά τι θα είχε συμβεί αν εκείνη τη μέρα που συζητείτο το Μνημόνιο, σηκωνόταν ο κ. Παπανδρέου και έλεγε: «Αντώνη, τα ξανασκέφθηκα τα πράγματα και δεν είναι η ώρα για εξεταστικές επιτροπές, αλλά για να δουλέψουμε μαζί για το καλό του τόπου», και του απαντούσε ο κ. Σαμαράς: «Δέχομαι, Γιώργο, την πρόκληση, θα ψηφίσω παρά τις φοβερές μου ενστάσεις το Μνημόνιο και θα βάλω πλάτη στα δύσκολα που πρέπει να κάνεις». Φαντάζομαι, βεβαίως, τα μούτρα των κομματικών παραγόντων· σκέπτομαι, όμως, μήπως τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα για τη χώρα...

Τα ντεπόν και οι νταλίκες

Παντελής Καψής
Δημοσιογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Το Βήμα" - 3/10/2010


ΠΡΙΝ από λίγους μήνες οι οικονομολόγοι του ΙΟΒΕ- του κέντρου μελετών των βιομηχάνων- υπολόγισαν πως αν η Ελλάδα προχωρούσε σε πλήρη απελευθέρωση των αγορών και των επαγγελμάτων, το εθνικό μας εισόδημα θα αυξανόταν κατά 17%.

ΧΑΡΑΣ ευαγγέλια δηλαδή. Ποια ύφεση; Μέσα σε λίγα χρόνια θα μπορούσαμε να αντισταθμίσουμε όλη την απώλεια από το πρόγραμμα της τρόικας και να βγούμε και κερδισμένοι. Δυστυχώς η εκτίμηση του ΙΟΒΕ δεν μοιάζει να έχει μεγάλη σχέση με την πραγματικότητα.

ΠΡΟΫΠΟΘΕΤΕΙ, βλέπετε, ότι οι τιμές στην Ελλάδα ουσιαστικά θα εναρμονιστούν με τις ευρωπαϊκές- πράγμα πρακτικά αδύνατο, καθώς πέρα από την (διοικητική) απελευθέρωση υπάρχουν και τα καρτέλ. ΑΥΤΟ ωστόσο δεν πρέπει να μας εμποδίζει να δούμε το αυτονόητο. Οτι δηλαδή τα λογής λογής προνόμια επαγγελματικών ομάδων καταλήγουν τελικώς να επιβαρύνουν την τσέπη του καταναλωτή.

ΕΝΑ καλό παράδειγμα έδωσαν πριν από λίγες ημέρες οι φαρμακοποιοί με ανακοίνωσή τους που δημοσιεύθηκε σε όλον τον Τύπο. Πρόθεσή τους να απαντήσουν στις κατηγορίες της κυβέρνησης ότι λειτουργούν με κέρδος 35%, ενώ η αλήθεια είναι- και έχουν δίκιο- ότι το κέρδος τους είναι «μόνο» 22%.

ΕΚΕΙΝΟπου βέβαια δεν λένε, είναι πως αν από την απελευθέρωση το ποσοστό κέρδους πέσει σε ένα αξιοπρεπέστατο 15%αν για παράδειγμα δοθεί άδεια σε μεγάλα καταστήματα να έχουν και φαρμακεία, όπως συμβαίνει σε πολλές χώρες της Ευρώπης και στις ΗΠΑ-, τότε το όφελος για τους καταναλωτές θα είναι περίπου 300 εκατομμύρια ευρώ, καθώς η δαπάνη για φάρμακα στην Ελλάδα πλησιάζει τα 5 δισεκατομμύρια ευρώ!

ΑΝΑΛΟΓΗ επιχειρηματολογία φυσικά μπορεί να αναπτυχθεί και για το καρτέλ των μεταφορών. Εχει μάλιστα σημασία να καταλάβουμε ότι τα ακριβά κόμιστρα είναι η μία μόνο όψη του νομίσματος. Ηάλλη είναι το κόστος των αδειών, για το οποίο φωνάζουν οι ιδιοκτήτες ζητώντας να αποζημιωθούν. Αυτοί που το πληρώνουν όμως είναι και πάλι οι καταναλωτές.

ΟΙ άδειες για τα 30.000 φορτηγά αντιπροσωπεύουν ένα συνολικό κεφάλαιο που ενδεχομένως να ξεπερνούσε- πριν από την απελευθέρωση- τα 5 δισεκατομμύρια ευρώ. Με ετήσια απόσβεση 5% αυτό αντιπροσωπεύει ένα καπέλο της τάξεως των 250 εκατομμυρίων. Πολύ μεγαλύτερο, διπλάσιο και τριπλάσιο, αν αναλογιστούμε ότι την απόσβεση την έκαναν μέσα σε λίγα μόνο χρόνια.

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για το κόστος μιας μαύρης αγοράς με τη συνενοχή του κράτους. Γιατί βέβαια στους ιδιοκτήτες δεν εκχωρήθηκε κάποιο περιουσιακό στοιχείο αλλά το δικαίωμα να επιτελούν ένα συγκεκριμένο έργο. Τόσο κερδοφόρο που γρήγορα απέκτησε χρηματιστηριακή αξία.

ΕΙΝΑΙ αυτά τα κρυμμένα κόστη που κάνουν την οικονομία μας συνολικά μη ανταγωνιστική. Ακόμα χειρότερα, μειώνουν το πραγματικό εισόδημα των εργαζομένων και μας κάνουν όλους φτωχότερους!

Αριθμός για κάθε χρήση

Λώρη Κέζα
Αρθρογράφος
Άρθρο της στην εφημερίδα "Το Βήμα" - 1/10/2010


O Τζέιμς Μποντ είναι πολύ τυχερός.

Είναι ο «007». Για τον έλληνα πολίτη υπάρχει μαξιμαλισμός στους κωδικούς αριθμούς. Διαθέτει νούμερο στο αστυνομικό δελτίο ταυτότητας, το οποίο το δηλώνει παντού. Αν τύχει και το χάσει, θα πάρει νέο αριθμό, οπότε θα χρειαστεί να ενημερώσει παντού. Αν στη συνέχεια παντρευτεί, θα κάνει μια νέα γύρα αλλαγών παντού. Και όταν λέμε παντού, το εννοούμε: σε τράπεζες, στην Εφορία, στο ταμείο του. Η αλλαγή αριθμού είναι κάτι που θα το βρίσκει διαρκώς μπροστά του. Πέρα από αυτόν τον αριθμό, διαθέτει Αριθμό Φορολογικού Μητρώου, αριθμό στην άδεια οδήγησης, αριθμό δημοτολογίου, αριθμό διαβατηρίου, αριθμό μητρώου στον ασφαλιστικό φορέα του, που όμως δεν συμπίπτει με τον ΑΜΚΑ. Ενα μεγαλεπήβολο σχέδιο της κυβέρνησης σχεδιάζει να τα συμμαζέψει όλα αυτά σε μια κάρτα, στην «κάρτα του πολίτη».

Η «κάρτα του πολίτη» είναι κάτι που υπάρχει σε άλλες χώρες ως αυτονόητο. Ο κάτοικος έχει από την ώρα που γεννιέται τον έναν και μοναδικό κωδικό του, από το μαιευτήριο ως την τελευταία πνοή. Πρόκειται για έναν αμετάκλητο αριθμό, τον οποίο μπορεί να απομνημονεύσει και να χρησιμοποιεί παντού, για να γραφτεί στο σχολείο, για να βγάλει πιστοποιητικά, για να νοσηλευθεί, για να φορολογηθεί. Είναι τόσο παλιά η ιδέα που σε προηγμένες χώρες καταβάλλονται συντάξεις σε ανάλογες «κάρτες του πολίτη». Στα καθ΄ ημάς θα προτιμηθεί μια μεσοβέζικη λύση. Η νέα κάρτα θα συνενώνει όλους τους κωδικούς αριθμούς των Ελλήνων. Εν ολίγοις οι νέες ταυτότητες θα αναφέρουν αριθμό δημοτολογίου, ΑΦΜ και, για να μην πάνε πεταμένα τα λεφτά προηγούμενου εγχειρήματος, θα αναγράφεται και ο ΑΜΚΑ.

Υποτίθεται ότι η νέα «κάρτα του πολίτη» θα πρέπει να τεθεί σε «επιχειρησιακή» λειτουργία εντός του 2011. Υποτίθεται επίσης ότι για τον λόγο αυτόν η αρμόδια Γενική Γραμματεία του υπουργείου Ανάπτυξης θα αποδεσμεύσει σύντομα τα κονδύλια, ώστε να προχωρήσει η ψηφιοποίηση όλων των υπουργείων. Ο κ. Μιχάλης Χρυσοχοΐδης λοιπόν θα πρέπει να «τρέξει» από το νέο πόστο του κάτι που είχε αναγγείλει τον Απρίλιο. Τότε, στο υπουργείο Προστασίας Πολίτη, είχε ειπωθεί ότι η έκδοση της «κάρτας του πολίτη» θα πραγματοποιείται από τη Διεύθυνση Διαβατηρίων της ΕΛ.ΑΣ. Από την ίδια Διεύθυνση είχε ανακοινωθεί ότι θα εκδίδονται οι νέες αστυνομικές ταυτότητες.

Τότε είχαμε μείνει με την εντύπωση ότι η κάρτα και η ταυτότητα θα είναι διαφορετικές.

Αυτό που δεν είναι σαφές είναι αν χρειάζεται αυτή η νέα πολυκάρτα πολίτη ή αν γίνεται επιτακτική η ανάγκη να πέσει χρήμα στην αγορά, με όποιον τρόπο. Τώρα θα διακινηθούν 150 εκατ. ευρώ, ίσως με διεθνή διαγωνισμό. Αν λοιπόν το ζητούμενο είναι να πέσουν λεφτά στην αγορά και να γίνουν δουλειές, δεν θα είχαμε καμία αντίρρηση να βγει κάρτα που θα περιλαμβάνει το ζώδιο και το αγαπημένο έδεσμα του πολίτη. Το πρόβλημα είναι ότι υπάρχει όλο αυτό το νεφελώδες πρόσχημα γύρω από την ανάγκη να φτιαχτεί μια νέα κάρτα που αντί να λύνει τα προβλήματα των κωδικών αριθμών απλά τα επαυξάνει.

Ο ΑΜΚΑ είναι υπερβολικά φρέσκα για να μην επιδέχεται βελτιώσεις. Η ιδέα στη βάση είναι σωστή: με το που γεννιέται κάποιος αποκτά το νούμερό του. Γιατί αυτό το νούμερο να μην αξιοποιηθεί για πάσα χρήση; Μια νέα βάση δεδομένων θα μπορούσε να φτιαχτεί συν τω χρόνω- ίσως με χαμηλότερο κόστος. Φαίνεται όμως ότι οι κυβερνήσεις συναγωνίζονται η μία την άλλη στις σπάταλες, μαξιμαλιστικές ιδέες.

Δήμοι, Περιφέρειες, Κράτος : With or without you

Korinthius Maximus
Περιοδικό MyPress - Τεύχος 22 - Αύγουστος/Σεπτέμβριος 2010

Δεν ξέρω αν το έχετε καταλάβει ή αν το έχετε πληροφορηθεί, αλλά από τις 7 Σεπτεμβρίου βρισκόμαστε επισήμως σε προεκλογική περίοδο ! Δεν μπορεί, όσο να’ ναι κάτι θα έχετε καταλάβει, γιατί ακριβώς από την πρώτη ημέρα του Σεπτεμβρίου, με έναν μαγικό τρόπο, οι τηλεοράσεις μας γέμισαν ξαφνικά από πρόσωπα που μας υπόσχονται «ένα καλύτερο αύριο». Αυτό το αύριο, που ως συνήθως γίνεται μεθαύριο και πάει λέγοντας. Αίφνης, λες και πατήθηκε ένα κουμπί, άνοιξε το κουτί που βρίσκεται πάντα πρόχειρο στο πατάρι και ανασύρεται κάθε φορά που μυρίζουν εκλογές. Μέσα από το κουτί βγήκαν, πρόθυμα να μας παρασύρουν στο ρυθμό τους, όλα εκείνα τα χαριτωμένα που θέλουν να μας κάνουν μια ή δύο Κυριακές (ανάλογα με την περίσταση) να πάμε και να ρίξουμε την ψήφο μας, να επιτελέσουμε το δημοκρατικό μας καθήκον !

Είναι τόσο κραυγαλέος ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίζονται τα ΜΜΕ τις οποιεσδήποτε εκλογές, που μου φέρνουν στο μυαλό φάμπρικα, έτοιμη ανά πάσα στιγμή να «φορέσει» τα καλούπια της και να αρχίσει να «φτύνει» μαζικά από τη γραμμή παραγωγής της τα προϊόντα της. Κάθε φορά όλα ίδια, τόσο προβλέψιμα, τόσο όμοια στημένα, τόσο αναμενόμενα. Μου αποδεικνύουν κάθε φορά πόσο πολύ «μπίζνα» είναι η όλη υπόθεση, που μετά από μια προεκλογική εκπομπή, θέλω να πιώ νερό – πολύ νερό – μήπως καταφέρω και μετριάσω αυτή τη γεύση πλαστικού που μου αφήνουν, αυτή την απαίσια αίσθηση που αφήνει το έτοιμο φαγητό από το fast food, όταν ξαναζεσταθεί την επόμενη ημέρα στο φούρνο μικροκυμάτων.

Αν πιάναμε έναν οποιονδήποτε άνθρωπο εκτός Ελλάδος και τον βάζαμε να διαβάζει τις εφημερίδες της χώρας μας τους δυο – τρεις τελευταίους μήνες και ξαφνικά του λέγαμε ότι το πρώτο θέμα της τρέχουσας περιόδου είναι οι εκλογές, το πιο πιθανό είναι ότι θα μας συμβούλευε να επισκεφτούμε – στην καλύτερη περίπτωση – ψυχολόγο, αν ήταν λίγο πιο αυστηρός δεν θα είχε κανέναν ενδοιασμό να μας μιλήσει για ψυχίατρο. Σίγουρα πάντως δεν θα καθόταν να αναζητήσει μαζί μας το ποιον θα ψηφίσουμε. Ίσως και να θεωρούσε ότι αστειευόμαστε ή ότι προσπαθούμε να ξεγελάσουμε τη δεινή μας κατάσταση.

Πως αλλιώς μπορεί κανείς να αντιδράσει, όταν αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα συντελείται η πιο σκληρή και ανάλγητη επιχείρηση οικονομικής λεηλασίας των μικρομεσαίων εισοδηματικά πολιτών και ο αφανισμός μιας ολόκληρης κοινωνικοοικονομικής τάξης από τον χάρτη ; Η Ελλάδα κατάφερε να πετύχει σε καιρό ειρήνης το ακατόρθωτο της οικονομικής θεωρίας. Να παρουσιάζει δηλαδή έκρηξη του πληθωρισμού και συνεχή αύξηση των φορολογικών συντελεστών σε περίοδο μείωσης μισθών και συντάξεων, σε περίοδο ύφεσης. Μιλάμε για παγκόσμιο φαινόμενο, πρωτοεμφανιζόμενο, και διαγαλαξιακή πατέντα με κατοχυρωμένα πνευματικά δικαιώματα, αν μπορεί να μπει, έστω και έτσι, η λέξη «πνεύμα» σε αυτό τον παραλογισμό χωρίς να διαπράττουμε ύβρη.


Τι να πούμε για να δικαιολογηθούμε ; Ότι μας καταπιέζει ο ζυγός του ΔΝΤ που ευχαρίστως και μετά από δικό μας αγώνα – ως χώρα – τον προσκαλέσαμε να προσγειωθεί στο λαιμό μας ; Ότι είμαστε απλοί πολίτες και δεν έχουμε τη δύναμη να αντισταθούμε ; Ότι στις εθνικές εκλογές ψηφίσαμε προεκλογικό πρόγραμμα και μας προέκυψε «μνημόνιο» ; Ότι δεν μας ρώτησε κανείς αν θέλουμε να μας κόψουν το μισθό και τη σύνταξη ; Ότι όλα αυτά έγιναν στην Ελλάδα χωρίς έστω και την παραμικρή αντίδραση ; Ότι ο επιχειρηματικός κόσμος συστήνει στην κυβέρνηση πιο αυστηρά μέτρα προς τους μικρομεσαίους τη στιγμή που δεν είχε – ούτε αυτή την κρίσιμη ώρα – τη γενναιότητα να συμβάλλει συλλογικά στην προσπάθεια, όπως μη εθελοντικά έκαναν οι μικρομεσαίες τάξεις ;

Κι όμως, σε αυτή την περίοδο έχουμε εκλογές. Εκλογές για Δήμους και Περιφέρειες, εκλογές όπου – με μια μικρή μείωση από πλευράς συμβούλων – οι μισοί Έλληνες θα ψηφίσουν τους άλλους μισούς. Εκλογές που μας λένε ότι σηματοδοτούν την αναδιάρθρωση της τοπικής και περιφερειακής αυτοδιοίκησης του Κράτους. Εκλογές τις οποίες κάποιοι αρειμανίως προσπαθούν να τις αποσυνδέσουν από τα κόμματα και τις θέσεις τους, οι ίδιοι «κάποιοι» όμως παλεύουν να πάρουν τη στήριξη των κομμάτων και τα κόμματα από τη δική τους πλευρά ανακοινώνουν πανηγυρικά τις στηρίξεις τους, σε ένα εξωφρενικό γαϊτανάκι αντικρουόμενων πολιτικών λογικών. Τρελοκομείο η Ελλάς …

Όλος αυτός ο ντόρος γίνεται για μια δομή διάρθρωσης που νομοθετήθηκε αγχωμένα και επιπόλαια, με κεντρικό της διαπραγματευόμενο διακύβευμα τη συνέχιση αυτόνομης ύπαρξης ή μη κάποιων δήμων της χώρας. Γιατί αυτή είναι η πραγματικότητα. Τίποτα άλλο δεν ακούσαμε περί της περίφημης μεταρρύθμισης με το όνομα «Καλλικράτης». Μας είπαν ότι θα υπάρχουν τόσες περιφέρειες, τόσοι δήμοι, τόσοι σύμβουλοι και οι εκλογές θα γίνουν με βάση μια εγκύκλιο – οδηγία που δημοσιεύτηκε λίγες ημέρες πριν την έναρξη της προεκλογικής περιόδου.

Εν τέλει μας είπαν ότι το μεγάλο πλεονέκτημα της «μεταρρύθμισης» είναι ότι κράτος θα πληρώνει λιγότερους αιρετούς. Δεν λέω, σημαντικό είναι και αυτό, αλλά αυτό δεν είναι μεταρρύθμιση. Λέγεται περικοπή κρατικών δαπανών. Υπό αυτή τη συνθήκη και με αυτό το κεντρικό ζητούμενο (γιατί αυτό ήταν εξαρχής το ζητούμενο) θα πρότεινα μια ακόμα πιο αποτελεσματική λύση. Την κατάργηση της τοπικής αυτοδιοίκησης και τον ορισμό τοπαρχών από την εκάστοτε κυβέρνηση. Εκεί να δείτε πόσο ωραία θα ανταποκρινόμουν στις απαιτήσεις του ΔΝΤ για μείωση κρατικών δαπανών. Υπενθυμίζω ότι το ΔΝΤ υποδεικνύει ότι πρέπει να μειωθούν δαπάνες, χωρίς να υποδεικνύει άμεσα τον τρόπο. Ο τρόπος είναι επιλογή της κυβέρνησης.

Και πάμε τώρα στην ουσία. Βρισκόμαστε λίγες ημέρες πριν τις εκλογές για δήμους και περιφέρειες. Όλοι αυτοί που ζητούν την ψήφο μας δεν γνωρίζουν τις λεπτομέρειες του «Καλλικράτη». Δεν τις ξέρει ούτε η ίδια η κυβέρνηση. Οι αρμοδιότητες γενικώς αποτελούν κάτι το νεφελώδες και το απροσδιόριστο. Που σταματάει ο δήμος και που ξεκινάει η περιφέρεια, σε επίπεδο διοίκησης, είναι άγνωστο και αφήνεται προς επίλυση για το μέλλον. Οι οικονομικοί πόροι που θα υποστηρίξουν τη νέα διάρθρωση δεν έχουν περιγραφεί, δεν καθορίζονται πουθενά και οι οικονομικές πηγές δήμων και περιφερειών αφήνονται σε αφηρημένη βάση η οποία κατά καιρούς έχει ειπωθεί ότι θα περιλαμβάνει ακόμη και ξεχωριστή φορολόγηση των πολιτών από εκείνη του κράτους !

Όσο σοβαρούς και αν θεωρώ αυτούς που συμμετέχουν στις εκλογές αυτές, δεν μπορούν να με πείσουν ότι με αυτά τα δεδομένα και το τόσο μικρό χρονικό διάστημα που είχαν από το νομοσχέδιο του «Καλλικράτη» μέχρι την προεκλογική περίοδο, μπόρεσαν να σχεδιάσουν ένα πλήρες προεκλογικό πρόγραμμα που θα μεταρρυθμίσει το απροσδιόριστο. Γι’ αυτό και δέχομαι εκ των προτέρων να ακούσω αφηρημένους προεκλογικούς λόγους και να διαβάσω ατελή και ατελέσφορα προεκλογικά φυλλάδια. Τα λέω «ατελέσφορα» γιατί το μόνο σίγουρο που ξέρουν οι επικεφαλής των ψηφοδελτίων είναι ότι η κεντρική διοίκηση θα τους ζητήσει αυστηρή και υψηλή περιστολή δαπανών. Διαχειριστές χρεών παλεύουν να εκλεγούν οι άνθρωποι, διαχειριστές πολυκατοικίας. Να μαζεύουν τα λεφτά για το πετρέλαιο και να διαπραγματεύονται το μεροκάματο της καθαρίστριας για τη σκάλα της πολυκατοικίας.

Για να πιάσω και λίγο U2, αυτή η αναδιάρθρωση είναι «with or without us» και επειδή δε μου αρέσει να απέχω, σας λέω να πάτε να ψηφίσετε. Απλά, όποιον συνδυασμό και αν επιλέξετε, «σταυρώστε» εκείνους που δεν τους έχετε ξαναδεί, εκείνους που δεν σας παρακάλεσαν να τους ψηφίσετε. Γιατί μόνο έτσι δεν θα αποδέχεστε την … «μπίζνα».