Αλλαξε το έργο

Γιάννης Πρετεντέρης
Δημοσιογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Το Βήμα" - 10/12/2009



Αισθάνομαι ότι ορισμένες στιγμές είναι καθήκον όλων μας να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, όσο πικρό κι αν είναι. Και ότι τις στιγμές αυτές δεν υπάρχει πολυτέλεια ούτε για επιφυλάξεις, ούτε για στρογγυλέματα, ούτε για υπεκφυγές. Κυρίως, όμως, δεν υπάρχει πολυτέλεια για την παραμικρή αντιδικία, μέσα ή έξω από τη χώρα.

Υπάρχουν άνθρωποι που εκτιμούν ότι, στο όνομα της οικονομίας, η Ελλάδα δέχεται «μια πρωτοφανή επίθεση». Να το δεχτώ. Αλλά η ωμή αλήθεια είναι ότι και η Ελλάδα, από την πλευρά της, είναι μια πρωτοφανής χώρα που βρίσκεται σε μια πρωτοφανή κατάσταση.

Δύο μήνες πέρασαν από τις εκλογές, η οικονομία κινείται σε δραματικά επίπεδα, η εθνική αξιοπιστία έχει πέσει πολύ κάτω από το μηδέν, οι διεθνείς αγορές πιέζουν ασφυκτικά, η Ευρωπαϊκή Ένωση μας αντιμετωπίζει με δυσφορία και δυσπιστία αλλά η κυβέρνηση κινείται αμέριμνα μεταξύ δηλώσεων και συνεντεύξεων. Δεν είναι πρωτοφανές αυτό;

Ακόμη περισσότερο που σε αυτή την πρωτοφανή κατάσταση έρχεται να προστεθεί μια πρωτοφανής θεωρία. Λένε στελέχη του ΠαΣοΚ: Εμείς θα κάνουμε του κεφαλιού μας διότι τη χώρα δεν την κυβερνάει ο Τρισέ και ο Αλμούνια αλλά ο Παπανδρέου και το ΠαΣοΚ.

Η παρατήρηση είναι, βεβαίως, ακριβής. Αλλά άνευ αντικρίσματος. Διότι όποιος κι αν την κυβερνάει, η Ελλάδα ζει με δανεικά. Και αυτά τα δανεικά δεν τα δίνει ούτε ο Παπανδρέου ούτε το ΠαΣοΚ. Τα δίνουν ο Τρισέ, ο Αλμούνια, οι διεθνείς αγορές και όλοι εκείνοι που παρακολουθούν τους διεθνείς οίκους να υποβαθμίζουν την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας.

Αντιλαμβάνομαι ότι κάποιοι επιθυμούν να διατηρήσουν ζωντανή τη φλόγα των «προεκλογικών δεσμεύσεων» του ΠαΣοΚ. Ωραία ιδέα αλλά το έργο άλλαξε. Όποιος θέλει να δει την «Ωραία Κοιμωμένη» πρέπει να πάει σε άλλο σινεμά. Η σημερινή κατάσταση δεν προσδιορίζεται από τις προεκλογικές υποσχέσεις κανενός κόμματος ούτε από τις κοινωνικές σκοπιμότητες των στελεχών του, αλλά από την αντικειμενική κατάσταση της οικονομίας και από τα δεδομένα των δεσμεύσεων της χώρας. Τα παραμύθια, δυστυχώς, τελείωσαν.

Το ζήτημα είναι, λοιπόν, αν η κυβέρνηση προτίθεται να συμμετάσχει στη νέα παράσταση. Και οφείλω να ομολογήσω πως ως τώρα ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση, ούτε οι διεθνείς αγορές, ούτε οι οικονομικοί παράγοντες, ούτε οι απλοί πολίτες έχουμε καταλάβει ποια είναι η πρόθεσή της. Διαβεβαιώσεις, εξαγγελίες, διαβουλεύσεις, διάλογοι και τηγανίτα τίποτα. Αλλά έτσι ο χρόνος περνάει και δουλειά δεν γίνεται.

Οι λέξεις και τα δόγματα

Πάσχος Μανδραβέλης
Αρθρογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Καθημερινή" - 9/12/2009

Ζούμε, λοιπόν, σ’ ένα «αστυνομικό κράτος», όπου «βασιλεύει ο τρόμος» και γίνεται «χημικός πόλεμος», όπου «παραβιάζονται σωρηδόν τα ατομικά δικαιώματα», όπου οι «δυνάμεις καταστολής» εισβάλλουν σε στέκια με τρόπο που δεν έχει προηγούμενο «ούτε στην κατοχή» (σ.σ. τη γερμανική εννοούσε, ουχί την «κατοχή των Εξαρχείων»), και η ρίψη δακρυγόνων στο προαύλιο του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου είναι «εγκληματική πράξη»;

Είναι κάποιες λέξεις που χρόνια τώρα αραχνιάζουν στις δηλώσεις της κάθε λογής Προόδου. Επαναλαμβάνονται διαρκώς, που περνιούνται πλέον για αλήθεια. Οι μεταφορές και οι παρομοιώσεις ανακυκλώνονται και αποκτούν τη δική τους δυναμική. Παύουν να είναι εργαλεία που τονίζουν τα επιχειρήματα και γίνονται δόγματα.

Προχθές ο κ. Αλέκος Αλαβάνος έσπασε, όπως είπε ο ίδιος, την τηλεοπτική σιωπή του για να τιμήσει το γεγονός του Δεκέμβρη. Εμφανίστηκε στην εκπομπή του Mega «Ανατροπή» και δήλωσε ότι «δεν μπορεί να ασχολιόμαστε με αυτά τα θέματα, που εμπεριέχουν ακρότητες, όπως η επίθεση σ’ ένα πολύ αξιόλογο άνθρωπο που είναι ο κ. Κίττας, ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών. Δεν μπορεί να ασχολιόμαστε έτσι, με τόση ένταση, όταν στην Ελλάδα έχουμε κάθε χρόνο 100 νέους και νέες νεκρούς από εργατικά ατυχήματα, 200 από αυτοκτονίες, 300 από ουσίες, 400 από ατυχήματα στους δρόμους...».

Χονδρικά αληθή είναι τα στοιχεία που παρέθεσε ο κ. Αλαβάνος, αλλά μπαίνει ένα ερώτημα: αν είναι να μην ασχολιόμαστε με τίποτε άλλο, πριν λυθούν αυτά τα πραγματικά κοινωνικά προβλήματα, τότε γιατί να ασχολιόμαστε με την αστυνομική βία; Γιατί να γίνονται διαδηλώσεις για τον φόνο ενός παιδιού, όταν εκκρεμούν 1.000 κατ’ έτος θύματα από τον κατάλογο του κ. Αλαβάνου; Η τακτική να βάζεις όλα τα προβλήματα στον ίδιο ντορβά είναι ο καλύτερος τρόπος να μη λύνεις κανένα.

Αλλά είπε κι άλλα αξιοσημείωτα στην ίδια εκπομπή ο κ. Αλαβάνος. «Ο Δεκέμβρης είναι σε κάθε σπίτι. Είναι στο σπίτι που έχει τον νέο και τη νέα, με το σύνδρομο πανικού, με τη μοναξιά, με τις ημικρανίες, με τις αποτυχίες, με τις ουσίες, με τις σχολικές επιτυχίες οι οποίες όμως καταλήγουν τελικά σ’ ένα αδιέξοδο στην αγορά εργασίας. Σ’ αυτά τα θέματα ζητάει η κοινωνία και κάθε οικογένεια απαντήσεις κι αυτό είναι το μεγάλο ζήτημα που έθεσε ο Δεκέμβρης ο περσινός». Να ομολογήσουμε ότι τα παραπάνω είναι καλά ως ποίηση, αλλά ως πολιτική θέση δεν μπορεί να σταθεί. Ούτε στη Βουλή των Εφήβων. Οι πολιτικοί πρέπει πρώτα απ’ όλα να αντιμετωπίζουν τα προβλήματα που μπορούν να λυθούν. Ή τουλάχιστον να τα ξεχωρίζουν: τα υπαρξιακά αδιέξοδα των νέων ή τα προβλήματα μοναξιάς δεν είναι θέμα της πολιτείας. Ούτε οι ημικρανίες.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα μιας μερίδας της Αριστεράς είναι ότι προσπαθεί να κρύψει την ένδεια επιχειρημάτων με μεγάλες λέξεις και φανταχτερές παρομοιώσεις. Επειδή όλο και πιο συχνά η πραγματικότητα δεν συμβαδίζει με το θεωρητικό τους σχήμα, την υπερβαίνουν με ανεδαφικές αναλογίες. Ετσι, όμως, παίρνει διαζύγιο με την κοινή λογική, για να αναρωτιέται αργότερα πώς γίνεται η ακροδεξιά στροφή στην κοινωνία. Απλά: όταν χαρίζεις την κοινή λογική στην ακροδεξιά, τότε η ακροδεξιά φαντάζει ως η λογική προοπτική.

Πισωγύρισμα της Ε.Ε. για την Διάσκεψη της Κοπεγχάγης

Μαριάννα Τζάννε
Αρθρογράφος
Άρθρο της στην εφημερίδα "Πρώτο Θέμα" - 29/11/2009


Υπαναχώρηση από τους αρχικούς-στόχους της Ε.Ε. για την επίτευξη συμφωνίας στη Διάσκεψη της Κοπεγχάγης κάνει ο κ. Σταύρος Δήμας, δέκα μέρες πριν από το κρίσιμο ραντεβού.

Την Παρασκευή στην Επιτροπή Περιβάλλοντος της Βουλής ο Ελληνας επίτροπος, παραδίδοντας «ιδιαίτερα» στους «διαβασμένους», όπως χαρακτήρισε, βουλευτές των κομμάτων σχετικά με τις διαπραγματεύσεις που διεξάγονται για το πακέτο των κλιματικών αλλαγών, για πρώτη φορά επιβεβαίωσε την «είδηση» ότι θα χρειαστεί να γίνει και δεύτερο ραντεβού για να επέλθει συμφωνία.

«Στη Δανία πάμε να συμφωνήσουμε στην ουσία για το κλίμα, καταλήγοντας στο ύψος της χρηματοδότησης και στις τεχνολογίες που θα χρησιμοποιήσουμε για έναν πιο καθαρό πλανήτη», είπε ο κ. Δήμας και πρόσθεσε ότι «η πλήρης συνθήκη και το χρονοδιάγραμμα για τον οδικό χάρτη που θα ακολουθήσει ο πλανήτης θα συμφωνηθούν τους επόμενους τρεις έως έξι μήνες».

Οπως είπε, για να έχει επιτυχία η Συνθήκη της Κοπεγχάγης θα πρέπει να έχει παγκόσμιο χαρακτήρα και να κινητοποιήσει όλους τους τομείς της οικονομίας, ακόμη και εκείνους που δεν περιλαμβάνονταν στο Πρωτόκολλο του Κιότο.

Οι τομείς αυτοί είναι η ναυτιλία, οι αερομεταφορές και τα δάση, οι οποίοι «τροφοδοτούν» τα αέρια του θερμοκηπίου, αλλά μέχρι σήμερα είχαν πέσει στα… μαλακά. Τα στοιχεία της Ε.Ε. δείχνουν ότι μόνο οι εκπομπές από τις μεταφορές αυξήθηκαν κατά 27%, γεγονός που ανάγκασε την Επιτροπή να θεσμοθετήσει μέτρα ώστε να μπουν όρια στις εκπομπές των μικρών φορτηγών.

Η θέση της Ε.Ε. είναι να μειωθούν οι ρύποι στις αερομεταφορές κατά 10% και κατά 20% στη ναυτιλία σε σχέση με το 2005. Ο κ. Δήμας υποστηρίζει ότι έχει μεγάλη σημασία το έτος βάσης που χρησιμοποιούν οι χώρες για να κάνουν μειώσεις εκπομπών άνθρακα, καθώς ο τρόπος υπολογισμού αποδυναμώνει το αποτέλεσμα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Κίνα, ο μεγαλύτερος αυτή τη στιγμή ρυπαντής του πλανήτη μαζί με τις ΗΠΑ (σ.σ.: κάθε εβδομάδα κατασκευάζει από ένα εργοστάσιο άνθρακα), η οποία ανακοίνωσε μείωση ρύπων κατά 45%. Η μείωση αυτή όμως δεν είναι με βάση το 1990 (που είναι το έτος βάσης για τον υπολογισμό των ρύπων) αλλά με βάση τις υφιστάμενες εκπομπές.

Αντίστοιχο παράδειγμα αποτελούν οι ΗΠΑ, οι οποίες έχουν ανακοινώσει μείωση 17% σε σχέση με τα επίπεδα του 2005. Η μείωση δεν ξερνά το 4% εάν συγκριθεί με τους ρύπους του 1990! Είναι όμως σημαντική αν αναλογιστεί κανείς ότι η κυβέρνηση Μπους είχε δηλώσει αύξηση έως το 2025.

Αξιοσημείωτη είναι η δήλωση του επιτρόπου ότι η χώρα μας βρίσκεται εντός των στόχων του Κιότο όχι γιατί έχει πάρει τα κατάλληλα μέτρα αλλά λόγω της εισαγωγής φυσικού αερίου.

Η Ευρώπη μας επιβάλλει Δημοκρατία

Κ. Παπανικολάου
Αρθρογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Απογευματινή" - 26/11/2009


Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο απέδειξε ότι υπάρχουν στην Ευρώπη πολιτικοί που τιμούν το θεσμικό τους ρόλο και ότι η Δημοκρατία διατηρεί το κύρος της, όταν οι βουλευτές στέκονται στο ύψος των περιστάσεων.

Τώρα, γιατί όλα αυτά χάνονται στο Ελληνικό Κοινοβούλιο είναι ένα ερώτημα που πρέπει να υποβάλουμε όλοι στον εαυτό μας. Λοιπόν, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με συντριπτική πλειοψηφία, δηλαδή 510 ψήφους υπέρ, 40 κατά και 24 αποχές, αποδέχθηκε τη μεταρρύθμιση για τις τηλεπικοινωνίες.

«Είναι η πρώτη φορά που ένα νομοθετικό κείμενο αναφέρεται στη χρήση του Διαδικτύου ως θεμελιώδες δικαίωμα. Θελήσαμε να διασφαλίσουμε ότι τα δικαιώματα των πολιτών δεν θα αγνοηθούν και δεν θα καταπατηθούν», δήλωσε η εισηγήτρια, Γαλλίδα σοσιαλίστρια, Κατρίν Τροτμάν.

Με τους κανόνες αυτούς, που θα μπουν σε εφαρμογή ως τον Ιούνιο του 2011, θα ενισχυθούν τα δικαιώματα των καταναλωτών-πολιτών, θα διασφαλισθεί η ελευθερία πρόσβασης στο Διαδίκτυο, θα δοθεί ώθηση στον ανταγωνισμό, θα βελτιωθεί η προστασία των προσωπικών δεδομένων και θα εκσυγχρονισθεί η χρήση του ραδιοφάσματος.

«Χαίρομαι ιδιαίτερα που συμβάλαμε στη ενίσχυση των δικαιωμάτων των χρηστών των ηλεκτρονικών επικοινωνιών και του Διαδικτύου», τόνισε ο πρόεδρος του Ε.Κ., Τσέχος Jerzy Buzek, ο οποίος θα συνυπογράψει το νομοθετικό κείμενο με το Σουηδό υπουργό επικοινωνίας Asa Torstensson.

Σε ό,τι αφορά στο Διαδίκτυο, με τη νέα νομοθεσία δίνεται ιδιαίτερη σημασία στην αρχή «του τεκμηρίου αθωότητας». Έτσι, περιορισμοί πρόσβασης σε χρήστη δεν μπορεί να επιβληθούν παρά μόνον: «Αν είναι κατάλληλοι, αναλογικοί και απαραίτητοι εντός μιας δημοκρατικής κοινωνίας, με τον οφειλόμενο σεβασμό για το τεκμήριο αθωότητας, το δικαίωμα στην ιδιωτική ζωή και εφόσον είναι το αποτέλεσμα μιας δίκαιης και αμερόληπτης διαδικασίας».

Με την αναγνώριση στην πρόσβαση στο Διαδίκτυο μιας νομικής προστασίας παρόμοιας με αυτή για τα θεμελιώδη δικαιώματα, τα κράτη-μέλη είναι υποχρεωμένα να μεταφέρουν τις νέες ρυθμίσεις στο εθνικό τους δίκαιο ως τις 24 Μαΐου του 2011.

Για το υπόλοιπο φάσμα των επικοινωνιών θεσπίσθηκαν μέτρα ώστε να κατοχυρώνεται:

-Η βελτίωση των δικαιωμάτων των καταναλωτών, όπως η μεταφορά, εντός μιας ημέρας, του νούμερου κινητού τηλεφώνου από τη μια εταιρεία στην άλλη.
-Η ενίσχυση της προστασίας των προσωπικών δεδομένων και του δικαιώματος στην ιδιωτική ζωή.

Όταν η Δημοκρατία θέλει μπορεί να λειτουργεί.

Άντε, και στα δικά μας.

Είμαστε όλοι τριτοκοσμικοί

Ελιζαμπέττα Καζαλόττι
Αρθρογράφος
Άρθρο της στην εφημερίδα "Ελευθεροτυπία" - 1/12/2009


Είμαστε οι «τριτοκοσμικοί» της Ευρώπης και μας αντιμετωπίζουν πλέον ως φτωχούς και προβληματικούς συγγενείς. Αυτό είναι πια δεδομένο και σχετίζεται με τη βαρειά κληρονομιά που αποκομίσαμε από την προηγούμενη κυβέρνηση και ως γνήσια τέκνα αμαρτωλών γονέων πληρώνουμε τώρα.

Γεγονός που όσοι από μας έχουν πάρε - δώσε με την Ευρώπη το γνωρίζουν καλά... Τα κακά νέα, όμως, δεν τελειώνουν εδώ, αφού ακόμη και σήμερα, που η χώρα μας επιχειρεί να αλλάξει σελίδα, καθημερινά δικαιώνεται η κακιά φήμη που πλέον μας συνοδεύει και βέβαια δεν αφορά μόνο τον τρόπο με τον οποίο διαχειριζόμαστε τα οικονομικά μας.

Πολλά χαρίσματα είχαν μέχρι πρόσφατα οι Ελληνες στα μάτια των ξένων, με πρώτο μια λαϊκή παράδοση αιώνων, που τους ταύτιζε με την έννοια της φιλοξενίας. Το διαψεύσαμε και αυτό και τα παραδείγματα είναι πολλά και γνωστά.

Ενα από τα τελευταία, το οποίο είναι και η αφορμή για αυτό το σημείωμα, μας εξισώνει με τις πλέον απολίτιστες υπό ανάπτυξη χώρες.

Οπως έγινε γνωστό την προηγούμενη εβδομάδα, εκπρόσωποι των δυνάμεων της δημόσιας τάξης άρπαξαν και ξυλοκόπησαν από τον δρόμο μητέρα με ανήλικο παιδί, επειδή επιχειρούσε μάταια να περάσει απέναντι με το καροτσάκι όπου είχε το παιδί της. Σχολίασαν μεγαλόφωνα δυο γυναίκες το γεγονός ότι κανένα αυτοκίνητο δεν σταματούσε και αυτό ήταν αρκετό για να εισπράξει ρατσιστικά σχόλια από δυο αστυνομικούς που βρίσκονταν στην περιοχή. Η γυναίκα, αρμενικής καταγωγής, τόλμησε να αντιδράσει λεκτικά και εκεί ξεκίνησε και ο εφιάλτης της. Την άρπαξαν, την εμπόδισαν να πάρει αγκαλιά το παιδί, την ξυλοκόπησαν, την ποδοπάτησαν, την έδεσαν πισθάγκωνα, τη συνέλαβαν και την οδήγησαν στο αστυνομικό τμήμα. Την απελευθέρωσαν λίγες ώρες μετά, όταν διαπίστωσαν ότι διέμενε απολύτως νόμιμα στη χώρα μας.

Ενα ακόμη λοιπόν επεισόδιο ξενοφοβίας και αδικαιολόγητης βίας, που προστίθεται στα εκατοντάδες άλλα τα οποία διαδραματίζονται στη χώρα μας σχεδόν σε καθημερινή βάση. Είναι χαρακτηριστικά επεισόδια που επιβεβαιώνουν ότι κάτι πραγματικά έχει αλλάξει στην ψυχοσύνθεση του νεοέλληνα, που απ' ό,τι φαίνεται έπαψε να γνωρίζει το νόημα της λέξης «μπέσα».

Εν συντομία: μη μας κάνουν εντύπωση τα ξένα δημοσιεύματα, τα οποία όλο και πιο συχνά αναφέρονται με περιφρονητικούς χαρακτηρισμούς στη χώρα μας, αλλά, ούτε και η δυσπιστία με την οποία μας αντιμετωπίζουν οι Ευρωπαίοι.

Τίποτε δεν είναι τυχαίο και ως συγκοινωνούντα δοχεία λειτουργούν τα ψέματα και η ανευθυνότητα της εξουσίας, οι λαμογιές και ο ωχαδερφισμός των συμπατριωτών μας, η έλλειψη σεβασμού για τους άλλους. Συνθέτουν όλα μαζί την εικόνα χρεοκοπίας που εκπέμπει σήμερα η χώρα μας.

Για να ορθοποδήσουμε και να ξαναγίνουμε άνθρωποι, αλλαγές και νοικοκυρέματα δεν χρειάζονται μόνο τα οικονομικά μας, αλλά και η ίδια η αντίληψη του κάθε πολίτη, ένστολου ή μη. Δεν επιτρέπεται κανένας να θεωρεί την Ελλάδα κτήμα του, να την αγοράζει, να την πουλάει, να την ντροπιάζει ανάλογα με το κέφι του.

Και αυτή είναι και η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζουν σήμερα όσοι μας κυβερνούν. Αναρωτιόμαστε για το αν θα την αποδεχθούν...

Η διαδικτυακή πληροφορία είναι γνώση ;

Σταμάτης Αλαχιώτης
Καθηγητής Γενετικής
Άρθρο του στην εφημερίδα "Το Βήμα" - 29/11/2009


Συνηθίσαμε να λέμε ότι ζούμε στην εποχή της πληροφορίας και της γνώσης, ταυτίζοντάς τες όμως άκριτα, καθώς εκλαμβάνουμε συνήθως την πληροφορία ως γνώση. Συνδέονται όμως με δύο διαφορετικές εγκεφαλικές διεργασίες: η πρώτη κυρίως με τη μνήμη και η δεύτερη με ανώτερες νοητικές λειτουργίες, όπως είναι η ανάλυση και η σύνθεση διά της κριτικής και δημιουργικής σκέψης.

Η γενική αυτή εισαγωγική νότα έχει ιδιαίτερο νόημα για το πώς χρησιμοποιούμε στην ηλεκτρονική εποχή μας την πληροφορία και για το πώς μπορεί να μεταποιηθεί αποτελεσματικότερα σε γνώση. Ενα επίπεδο προβολής αυτών των καίριων ερωτημάτων αποτελεί η χρήση του Διαδικτύου από τους νέους κυρίως, οι οποίοι βρίσκονται στο στάδιο οικοδόμησης των γνώσεών τους, ή και από πολλούς μεγάλους, που χάνονται σε μια χαοτική ξενάγηση. Σε κάθε περίπτωση, ένα πρώτο χαρακτηριστικό, που πρέπει να τονιστεί, σχετικά με τη χρήση του Διαδικτύου είναι το επίπεδο της αποτελεσματικότητας εντοπισμού της αναζητούμενης πληροφορίας. Ενα άλλο χαρακτηριστικό αφορά τον υπερπληθυσμό σχετικών πληροφοριών, με τις περισσότερες όμως να μην είναι καλά εστιασμένες στη ζητούμενη, προκαλώντας διάχυση της προσπάθειας. Μια άλλη «παγίδα» αφορά τον βαθμό της εγκυρότητας και της αντικειμενικότητας της διαδικτυακής πληροφορίας, ακόμη και της επιστημονικής· μια άλλη παρατήρηση ακόμη αφορά το ότι η προσφερόμενη πληροφορία «περιβάλλεται» από πάμπολλους «θορύβους», άσχετες δηλαδή οπτικές πληροφορίες της οθόνης του υπολογιστή που διασπούν την προσοχή και γεμίζουν τη μνήμη με περιττές νευρωνικές συνάψεις.

Ενας έμπειρος βέβαια εξερευνητής του Διαδικτύου μπορεί να αποφύγει πολλές παγίδες και να εστιάσει αποτελεσματικότερα την ξενάγησή του, καθιστώντάς το ανεκτίμητο εργαλείο της σύγχρονης εποχής μας. Γι΄ αυτό η πρόσφατη κυβερνητική προσπάθεια εισαγωγής της χώρας μας στην ηλεκτρονική διακυβέρνηση είναι ένα σοβαρό βήμα, καθώς η προσπάθεια αυτή αναβαθμίζεται σε επίπεδο υπουργείου. Παρ΄ όλα αυτά δεν παύει το πρόβλημα να υπάρχει· και ως εκ τούτου γίνονται μεγάλες προσπάθειες από τις σχετικές εταιρείες προκειμένου να βρεθεί ένας τρόπος καλύτερης συστηματοποίησης της πληροφορίας του Διαδικτύου για την αποτελεσματικότερη αξιοποίησή του.

Επί του παρόντος γίνεται πολλές φορές όχι μόνο αναποτελεσματικό υπό το πρίσμα που προαναφέραμε, αλλά και επικίνδυνο, υπό τη θέαση λ.χ. της αγωνιώδους προσπάθειας ασθενών να «μάθουν» περισσότερα πράγματα για την ασθένειά τους παρεκκλίνοντας πολλές φορές από την ιατρική φροντίδα, επηρεασμένοι από την αποσπασματική πληροφορία που συλλέγουν, ή από την ανεξέλεγκτη διαφήμιση διαφόρων μπλογκ που αφορούν λ.χ. την υγεία, τη διατροφή, την εκπαίδευση κ.ά.

Μια άλλη διάσταση της χρήσης του Διαδικτύου αποτελεί η οχληρή υπερπληροφόρηση· στον σχετικό λ.χ. ιστότοπο του Πανεπιστημίου μας, φαντάζομαι και άλλων Πανεπιστημίων, εμφανίζονται πολλά μηνύματα που δεν ενδιαφέρουν κάποιους. Λογοκρισία βέβαια δεν πρέπει να γίνεται, πολύ περισσότερο στο Πανεπιστήμιο που ταυτίζεται με την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, τις οποίες μπορεί να αξιοποιεί ο καθένας ανάλογα με την κριτική του σκέψη, την παιδεία του. Μπορεί όμως να γίνει μια συστηματοποίηση ανά θέμα, στο οποίο να εμπεριέχονται τα σχετικά μηνύματα και όποιος ενδιαφέρεται για το θέμα να προχωρεί στην ανάγνωσή του ή διαφορετικά στην απαλοιφή του, να προηγείται δηλαδή ένας χαρακτηρισμός των μηνυμάτων και να δημιουργούνται φάκελοι ομοειδών θεμάτων.

Η υπερβολική λοιπόν συσσώρευση κατακερματισμένων διαδικτυακών πληροφοριών δεν είναι δημιουργική και καταντά αποπροσανατολιστική μερικές φορές. Θυμίζει δε αυτό που έγραψε ο Εμμανουήλ Ροΐδης στο βιβλίο του «Η Πάπισσα Ιωάννα», η οποία παρίστανε τον άνδρα, αλλά κάποτε έμεινε έγκυος με ένα «οχληρό και απρόσκλητο ενοικέτη της κοιλίας της». Με όρους Διαδικτύου θα αναφερόμασταν στα ανεπιθύμητα μηνύματα που δεχόμαστε ως «οχληρούς και απρόσκλητους ενοικέτες του εγκεφάλου μας».

Η σημαντική λοιπόν αυτή τεχνολογία της εποχής μας εμφανίζει ορισμένες παιδικές ασθένειες που μπορεί να επηρεάζουν την πνευματική υγεία μικρών και μεγάλων, οδηγώντας ακόμη και στον εθισμό. Γι΄ αυτό, το Διαδίκτυο, έχει ανάγκη μιας σχετικής ηθικής, κάποιων κανόνων, μιας δεοντολογίας, καθώς όλα αυτά θα ήταν αυτονόητα και οι κανόνες δεν θα χρειάζονταν αν όλοι οι χρήστες είχαν το ίδιο επίπεδο παιδείας με την τεχνολογία. Ιστορικά όμως η τεχνολογία προηγείται της κοινωνικής και της πολιτισμικής προόδου. Είναι βέβαια παρήγορο που ήδη μπαίνουν διεθνώς κανόνες καταπολέμησης της διαφθοράς ορισμένων μπλογκ.

Ωσότου λοιπόν ξεπεράσει αυτές τις παιδικές ασθένειες η νέα αυτή τεχνολογία είναι καλό να προσέχουμε όλοι, έχοντας κατά νου τα προαναφερθέντα προβλήματα, κυρίως όμως όσον αφορά τους μικρότερους· για να αποφεύγονται οι κακοτοπιές του Διαδικτύου και να μη θυσιάζουμε τη γνώση στον βωμό της πληροφορίας, η οποία δεν είναι γνώση, όπως βέβαια και οι κατακερματισμένες γνώσεις όχι μόνο του Διαδικτύου αλλά και γενικότερα. Η κατάκτηση λοιπόν της γνώσης είναι η πρόκληση κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου και ειδικότερα των μαθητών· με τη χρήση του Διαδικτύου να εισβάλλει όλο και περισσότερο στη μάθηση, ένα μείζον θέμα στο οποίο θα αναφερθούμε σε επόμενη επικοινωνία μας.

Λατρεμένο το απαγορευμένο

Λένα Γκίνη
(lenagini@hotmail.com)
Άρθρο της για το korinthiusmaximus.blogspot.com


Αρχίζω και σχηματίζω την εντύπωση ότι η Ελλάδα σε λίγα χρόνια θα γίνει μία από τις καθαρά «ευρωπαϊκές» χώρες που όλοι μας θαυμάζουμε αλλά κανένας καθαρόαιμος Έλληνας δεν θα άντεχε να ζει σε αυτές. Μας απαγορεύουν να καπνίζουμε, μας απαγορεύουν να πίνουμε, μας απαγορεύουν να βγαίνουμε έξω, μας απαγορεύουν να έχουμε πολυτελή αυτοκίνητα και σπίτια.

Μας υπαγορεύουν να ζούμε για να δουλεύουμε και όχι να δουλεύουμε για να ζούμε. Μας υπαγορεύουν να μην είμαστε επιμελείς στις κοινωνικές μας υποχρεώσεις. Μέχρι και τις υποχρεώσεις απέναντι στην οικογένεια μας δύσκολα τις φέρνουμε εις πέρας. Κόβουμε από δω, κόβουμε από κει λεφτά, χρόνο, αντοχή, συναισθήματα. Περιμένουμε να ζήσουμε όταν πάρουμε την σύνταξη μας και να πάμε ταξιδάκια στα ιαματικά λουτρά της Αιδιψούς. Γιατί με την σύνταξη που θα πάρουμε πιο μακριά δεν θα πάμε.

Και όταν λέω μας απαγορεύουν το εννοώ κυριολεκτικά: ΤΕΡΜΑ το κάπνισμα (αν και κατά βάση είμαι υπέρ του σχετικού νόμου, ίσως με κάποιες τροποποιήσεις), ΤΕΡΜΑ το ποτό (2 ουισκάκια και στο πήραν το δίπλωμα), ΤΕΡΜΑ οι έξοδοι (κυρίως λόγω έλλειψης χρημάτων αλλά και λόγω των φρενηρών ρυθμών ζωής), ΤΕΡΜΑ τα ακριβά αυτοκίνητα (χίλιες διευκολύνσεις για να το πάρεις με χρηματοδότηση, πίστωση, έκπτωση κτλ. και καμία διευκόλυνση για να το συντηρήσεις: τέλη, βενζίνες ασφάλειες). Τι θες; Πισίνα; Ποιος νομίζεις ότι είσαι;

Κι όσο πιο πολλές απαγορεύσεις τόσο περισσότερα αδικήματα και παραπτώματα. Και αυτό γιατί πολύ απλά οι άνθρωποι ελκύονται από το απαγορευμένο. Ό,τι περικλείει απαγόρευση τραβάει σαν μαγνήτης.

To ίδιο συμβαίνει και με τις απαγορευμένες σχέσεις.

Ξέρεις ότι είναι λάθος, επιβαρύνεις το κάρμα σου και εύχεσαι να μην υπάρχει αυτό που λένε θεία δίκη, μα δεν κάνεις πίσω. Όσο περισσότερο λάθος είναι αυτό που κάνεις τόσο μεγεθύνεται η ένταση και η συχνότητα, τόσο μειώνονται οι άμυνες σου. Νιώθεις πλήρης αν και δεν έχεις τίποτα, νιώθεις ελεύθερος αν και είσαι δέσμιος του πάθους σου, νιώθεις ο ένας και μοναδικός αλλά παραμένεις πάντα δεύτερος.

Κι επειδή στην πλειονότητα τους οι σχέσεις αυτές δεν έχουν αίσιο τέλος δεν πρέπει να δίνεις σε κάποιον την δυνατότητα να σε καταστρέψει και εσύ να τον εμπιστεύεσαι ότι δεν θα το κάνει ...

Για όλα τα «απαγορευμένα» υπάρχει και ένα τίμημα. Το πιο πολύτιμο είναι ο πόνος του τέλους. Θα αντέξεις να μην καπνίσεις στο εστιατόριο και στο κλαμπ, θα αντέξεις να πιεις ένα ποτό για να μην σε πιάσει το αλκοτέστ, θα αντέξεις να αγοράσεις ένα λιγότερο καλό αμάξι με λιγότερες απαιτήσεις συντήρησης. Θα αντέξεις όμως να πληρώσεις το πρόστιμο «υπερβολικής ταχύτητας προς λάθος κατεύθυνση»; Θα αντέξεις να δεις τον εαυτό σου να συνθλίβεται;

Την επόμενη φορά να προσέχεις καλύτερα τις ταμπέλες ...

Έγραφε αδιέξοδο ...