Η οικονομία εκδικείται ...

Γιάννης Πρετεντέρης
Δημοσιογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Το Βήμα" - 8/11/2009


Να μιλήσουμε επιτέλους με αριθμούς. Η κυβέρνηση ανακοίνωσε την πρόθεσή της να μαζέψει μέσα σε δεκατέσσερις μήνες περίπου 5,5 δισ. ευρώ από πρόσθετους φόρους. Τεσσεράμισι δισ. ευρώ ως φορολογικά έσοδα του τακτικού προϋπολογισμού και ένα δισ. ευρώ από την έκτακτη εισφορά σε επιχειρήσεις και ακίνητα.

Μιλάμε για το 2,2% του ΑΕΠ, το οποίο καλείται να μετακινηθεί από τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις στα δημόσια ταμεία. Είναι η μεγαλύτερα μεταφορά πόρων από ιδιωτικές τσέπες στο κράτος που έχει σημειωθεί ποτέ στην Ελλάδα. Ποιοι θα πληρώσουν; Το ερώτημα έχει δύο απαντήσεις: Μια πολιτικάντικη και μια πραγματική. Η πολιτικάντικη απάντηση λέει ότι θα πληρώσουν «οι πλούσιοι», «οι έχοντες και κατέχοντες», όπως θέλετε πέστε το. Πρόκειται περί καθαρής ανοησίας: κανείς πραγματικά πλούσιος δεν υπόκειται στους κανόνες της ελληνικής φορολογίας. Οι πραγματικά πλούσιοι μας στέλνουν χαιρετίσματα από την Κύπρο ή το Λουξεμβούργο ή το Μόντε Κάρλο ή τα Νησιά Κέιμαν.

Η πραγματική απάντηση λέει ότι κάποιοι θα βαφτιστούν «πλούσιοι» και θα κληθούν να πληρώσουν. Ποιοι;

Οσοι επαγγελματίες, μισθωτοί ή/και εισοδηματίες δεν μπορούν να αποκρύψουν τα πραγματικά τους εισοδήματα. Και πόσο πλούσιοι είναι αυτοί; Αν το υπουργείο Οικονομικών θέτει το όριο του πλούτου στις 30.000 ευρώ ετησίως όπως έχει ανακοινωθεί προεκλογικώς, αυτό σημαίνει ότι εφεξής είναι πλούσιοι όσοι βγάζουν πάνω από 2.000 ευρώ τον μήνα. Γεμίσαμε εκατομμυριούχους!

[Ενας τρίτος δρόμος, ο δρόμος της μείωσης των δημοσίων δαπανών και της διεύρυνσης της φορολογικής βάσης, δεν φαίνεται να συγκεντρώνει τις προτιμήσεις της κυβέρνησης. Οι δημόσιες δαπάνες μειώνονται μόνο κατά 1,4%, ενώ η διεύρυνση της φορολογικής βάσης κινείται προς το παρόν στον χώρο των ευγενών προθέσεων].

Προφανώς, η κυβέρνηση θα δώσει την πρώτη απάντηση. Αλλά θα ισχύσει η δεύτερη. Αποτέλεσμα; Η περαιτέρω φορολογική επιβάρυνση των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων είναι ο ασφαλέστερος δρόμος για να βυθιστεί η χώρα και άλλο στην ύφεση. Οι κουτόφραγκοι στην υπόλοιπη Ευρώπη επέλεξαν τον δρόμο των φορολογικών ελαφρύνσεων.

Αυτά λένε οι αριθμοί. Είναι αλήθεια ότι προ αρκετών δεκαετιών, ο παππούς του σημερινού Πρωθυπουργού είχε διακηρύξει την αποσύνδεση των αριθμών από τους ανθρώπους με το περίφημο ευφυολόγημα «στην Ελλάδα ευημερούν ο αριθμοί αλλά πένονται οι άνθρωποι». Πρόκειται για μια παράδοξη προσέγγιση των οικονομικών πραγμάτων, η οποία (θεωρητικά πάντοτε...) θα μπορούσε να οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι στη σημερινή Ελλάδα «πένονται οι αριθμοί αλλά ευημερούν οι άνθρωποι».

Υπό αυτή την έννοια, θα μπορούσε πράγματι μια κυβέρνηση να ισχυριστεί ότι δεν την ενδιαφέρουν οι αριθμοί αλλά οι άνθρωποι. Μόνο που αυτό θα σημαίνει ότι δεν την ενδιαφέρει η οικονομία. Και η αδιαφορία για την οικονομία δεν είναι η καλύτερη συνταγή επιτυχίας. Οχι επειδή θα διαμαρτυρηθούν οι Βρυξέλλες ή οι αγορές ή οι αριθμοί. Αλλά επειδή στο τέλος, η οικονομία πάντοτε εκδικείται.

Ρωτήστε και την κυβέρνηση του Καραμανλή ...

Η Ν.Δ. σε κρίσιμο σταυροδρόμι

Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος
Καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
και Γενικός Διευθυντής του Ινστιτούτου Δημοκρατίας
Κωνσταντίνος Καραμανλής
Άρθρο του στην εφημερίδα "Καθημερινή" - 8/11/2009



Μετά την εκλογική ήττα της 4ης Οκτωβρίου, η Νέα Δημοκρατία, πέραν της αναζήτησης νέου αρχηγού, θα πρέπει να προχωρήσει στην επικαιροποίηση των ιδεολογικών της αρχών και στον εκσυγχρονισμό της οργανωτικής της δομής και λειτουργίας. Μόνον έτσι θα μπορέσει ξανά να γίνει πλειοψηφικό ρεύμα στην κοινωνία με αξιόπιστες πολιτικές προτάσεις για τις μεγάλες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η χώρα μας. Η συζήτηση αυτή πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να εστιάσει στους ακόλουθους άξονες:

1. Ιδεολογία

Η Ν.Δ. πρέπει να απαλλαγεί από τον διαχειριστικό κυβερνητισμό, δηλαδή την τακτική που περιορίζεται στην ανάληψη, διαχείριση και νομή της εξουσίας και να ξαναπεράσει στην παραγωγή πολιτικής και ιδεολογίας. Το ιδεολογικό στίγμα της ελληνικής Κεντροδεξιάς είναι σαφές. Οριοθετήθηκε στο Συνέδριο της Χαλκιδικής το 1979. Η Ν.Δ. είναι ένα φιλελεύθερο δημοκρατικό κόμμα, που πιστεύει ότι «η ιδανική πολιτεία είναι εκείνη που συνδυάζει την ελευθερία με την κοινωνική δικαιοσύνη».

Η Ν.Δ. πιστεύει στην ελεύθερη δημοκρατική οικονομία, «προσανατολισμένη στο οικονομικό σύστημα που επικρατεί στις δημοκρατικές χώρες της Ευρώπης», με το κράτος να παρεμβαίνει «για να εξισορροπεί τις οικονομικές και κοινωνικές αντιθέσεις και να περιορίζει τις ανισότητες».

Σήμερα, πρέπει να διατυπωθεί με σαφήνεια το πολιτικό σκέλος της φιλελεύθερης ιδεολογίας μας που αφορά στα κοινωνικά ζητήματα που έχουν να κάνουν με τις ατομικές ελευθερίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα στις νέες συνθήκες της παγκοσμιοποίησης, των μεταναστευτικών ρευμάτων, της πολυπολιτισμικότητας και των κλιματικών αλλαγών. Πρέπει, επίσης, να ενσωματωθούν ξανά στον πολιτικό λόγο μας οι παραδοσιακές αξίες για την ασφάλεια και την ευταξία ως δημόσια αγαθά η προάσπιση των οποίων είναι αναγκαία προϋπόθεση για την ελευθερία του ατόμου και την ευημερία της κοινωνίας.

Παράδοση - Συντήρηση ή Εκσυγχρονισμός - Μεταρρύθμιση

Ο ιδρυτής της Νέας Δημοκρατίας, χωρίς να αρνείται τα πλούσια νάματα της ελληνικής παράδοσης και παρ' ότι χαρισματικός ο ίδιος, τα ενσωμάτωσε σε ένα μεταρρυθμιστικό πλαίσιο με την εδραίωση ορθολογικών δημοκρατικών θεσμών και δομών και την ένταξη της χώρας στην ενωμένη Ευρώπη. Αντί να συνεχιστεί η μεταρρυθμιστική του πορεία με κεκτημένο το πλαίσιο και την κατεύθυνση που είχε θέσει, δεν έγινε το επόμενο βήμα της βελτίωσης της ποιότητας και της λειτουργίας των μεταπολιτευτικών θεσμών. Στο κόμμα, οι αποφάσεις έγιναν έρμαια του συσχετισμού δυνάμεων και των ισορροπιών. Στο κράτος, οι πιέσεις οργανωμένων συμφερόντων και οι διαπροσωπικές στρατηγικές απέτρεψαν τη συνολική μεταρρύθμισή του, δηλαδή την παγίωση ενός προβλεπτού, νομοκρατικού, ορθολογικού πλαισίου.

Επιπλέον, η κυριάρχηση του μιθριδατισμού και του ιδιωτικού κυνισμού έχουν οδηγήσει στην έξαρση κοινωνικά ανάλγητων συμπεριφορών, όπως η φοροδιαφυγή και η βία σε όλα τα επίπεδα. Η νέα ηγεσία θα πρέπει να συνθέσει τα δύο αυτά ρεύματα ενσωματώνοντας τον πλούτο της παράδοσης χωρίς τις αδράνειες και τις στρεβλώσεις της σε ένα εκσυγχρονιστικό μεταρρυθμιστικό πρόταγμα. Ένα πρόταγμα που θα ανατρέπει τη φθορά των θεσμών του δημοσίου χώρου και θα αντισταθμίζει τον υλικό ευδαιμονισμό με άλλες υψηλότερες αξίες.

Απενοχοποίηση της παράταξης

Η Ν.Δ. πέτυχε να θέσει το δημοκρατικό πλαίσιο της μεταπολίτευσης. Η υποδειγματική διαδικασία μετάβασης σε ένα πολιτικό σύστημα με την απρόσκοπτη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών, η «δημοκρατία της μεταπολίτευσης» είναι η πρώτη δημοκρατία στη χώρα μας χωρίς θεσμικές πολιτειακές κρίσεις και παλινδρομήσεις και φέρει τη σφραγίδα της Ν.Δ. και του ιδρυτή της.

Αλλά και γι' αυτό το επίτευγμα, η Κεντροδεξιά απεδέχθη τη σύλληψη της Αριστεράς ότι επιστρέφει για να διορθώσει το αμαρτωλό, μετεμφυλιακό, ιστορικό της παρελθόν, με συνέπεια να βαδίζει ακόμη απολογούμενη στους μεγάλους ηττημένους της Ιστορίας. Βαδίζει απολογούμενη όχι για τις κορυφαίες στρατηγικές της επιλογές που δικαιώθηκαν ιστορικά, αλλά για περιστασιακές στρεβλώσεις και συμπεριφορές, αναπόφευκτες στη ροή της Ιστορίας όπου το ατελές ον, ο άνθρωπος, είναι πρωταγωνιστής.

Το «ιστορικό αφήγημα» ειπωμένο από τους άλλους έχει διαμορφώσει συλλογική ενοχική συνείδηση, που με τη σειρά της διαμόρφωσε στρατιές στελεχών. Πρέπει να υπάρξει μια ιστορική τομή, με την προώθηση νέας γενιάς στελεχών που χωρίς να κατέχουν το αλαζονικό αλάθητο της δικής τους αλήθειας θα μπορούν να διαλέγονται με τα άλλα ιδεολογικά ρεύματα χωρίς ίχνος ιστορικής και ιδεολογικής ενοχής.

2. Οργανωτική δομή

Ο ίδιος ο ιδρυτής του κόμματος θέλησε να ενταφιάσει την παράδοση του αρχηγικού κόμματος και να θέσει τις βάσεις της δημοκρατικής οργάνωσής του, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε στη Διακήρυξη του Οκτωβρίου του 1977: «Μολονότι έχει ιδρυθεί από μία προσωπικότητα, η Ν.Δ. δεν είναι ούτε προσωπικό ούτε περιστασιακό κόμμα. Οργανώνεται, διαρθρώνεται και λειτουργεί δημοκρατικά. Δεν ταυτίζει την τύχη του με την τύχη της ηγεσίας του γιατί φιλοδοξεί να είναι επί μακρόν χρόνον η σπονδυλική στήλη της εθνικής μας ζωής».

Σήμερα, οι συνθήκες απαιτούν ένα κόμμα που θα αντλεί νομιμοποίηση από ορθολογικές δημοκρατικές δομές και διαδικασίες και δεν θα βασίζεται στο προσωπικό χάρισμα του εκάστοτε ηγέτη. Ένα κόμμα ανοιχτό, δημοκρατικό, συμμετοχικό. Με όργανα με θητεία, όπου οι άξιοι θα εκλέγονται χωρίς λίστες και γραμμές, όπου τα συλλογικά όργανα θα λειτουργούν, ο δημοκρατικός διάλογος θα ανθεί, οι ιδέες θα συντίθενται, θα υπάρχει λογοδοσία και αξιολόγηση ανθρώπων, ιδεών, πολιτικών. Η δημιουργία ενός σύγχρονου ανοιχτού κόμματος είναι η ευθύνη που μας αναλογεί για να φύγει η χώρα και το πολιτικό μας σύστημα από τη θεσμική υπανάπτυξη.

Από έθνος ανάδελφο, έθνος ... μικρομεσαίων

Korinthius Maximus
Περιοδικό MyPress - Τεύχος 14 - Οκτώβριος 2009


Το τελευταίο χρονικό διάστημα ειπώθηκαν πολλά και ενδιαφέροντα σχετικά με τα οικονομικά της χώρας, την παγκόσμια κρίση και τους τρόπους για να την αντιμετωπίσουμε. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές το αποτέλεσμα των εθνικών εκλογών είναι άγνωστο, αλλά δεν έχει και μεγάλη σημασία ως προς τις σκέψεις που θα διαβάσετε παρακάτω. Δεν έχει μεγάλη σημασία, όχι γιατί αυτές καθαυτές οι εκλογές δεν αποτελούν γεγονός κρίσιμο, αλλά γιατί οι σκέψεις αυτές είναι ίδιες είτε μιλάμε πριν, είτε μετά από την ημερομηνία των εκλογών.

Είμαστε άλλωστε μια χώρα – η μοναδική ίσως χώρα της Ευρώπης – όπου η διαδικασία των εκλογών αντιμετωπίζεται με τον τρόπο που την αντιμετωπίζουμε. Η χώρα παραλύει, η οικονομία (έστω και αυτή η οικονομία υπό κρίση) μπαίνει σε διαδικασία αδρανοποίησης, όλοι βγαίνουν στα κανάλια, ο καθένας λέει τα δικά του, οι διάφοροι φορείς μπαίνουν πίσω από τις διεκδικήσεις τους και ψαρεύουν υποσχέσεις και οι περισσότεροι από εμάς την αράζουμε στον καναπέ και απολαμβάνουμε στην TV κοκορομαχίες. Η φετινή εκλογική συγκυρία είχε και μπόλικη ενδιαφέρουσα ποδοσφαιρική δράση, οπότε σε αρκετές περιπτώσεις παρακολουθήσαμε πολιτικές συζητήσεις σε κάποιο ημίχρονο ή σαν pregame show.

Στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης οι εκλογές αντιμετωπίζονται πια ως ένα γεγονός με το οποίο οι πολίτες ασχολούνται όσο πρέπει και γενικά στη σωστή του διάσταση. Δε θα δει κανείς εκπομπές επί εκπομπών με καμιά εικοσαριά παράθυρα και αλαλάζοντες πολιτικούς, δε θα δει «τεχνητές» ειδήσεις και «στημένα» ρεπορτάζ, θα δει διαλόγους και συζητήσεις όπου μόνο όσοι έχουν ισχυρή επιχειρηματολογία μπορούν να σταθούν. Η γενικότητα και οι προσχηματικές συζητήσεις έχουν αποφευχθεί και πιθανότατα αυτό να οδηγεί και σε πιο νηφάλιες αποφάσεις από πλευράς πολιτών.

Στη χώρα μας οι εκλογές παραδοσιακά αποτελούν «πανηγύρι» της δημοκρατίας με μια διαφορετική όμως έννοια. Την έννοια της παροχολογίας, της γενικολογίας, του χαβαλέ και των ακραίων φράσεων οι οποίες λίγο καιρό μετά ξεχνιούνται και ξαναεμφανίζονται στην επόμενη εκλογική μάχη.

Για πρώτη ίσως φορά στις φετινές εθνικές εκλογές επιχειρήθηκε – εκ των πραγμάτων και όχι γιατί αλλάζουμε πολιτική συμπεριφορά – να γίνει συζήτηση επί πολύ συγκεκριμένων ζητημάτων, αφού βρισκόμαστε πλέον αντιμέτωποι κατάματα με το φάσμα της διεθνούς οικονομικής κρίσης (έχω εξηγήσει σε παλαιότερο άρθρο γιατί πιστεύω ότι η κρίση βρίσκεται μπροστά μας και δεν την έχουμε βιώσει ακόμα).

Αυτές οι εκλογές ήταν η ευκαιρία να συνειδητοποιήσουμε όλοι ότι έχουμε μια οικονομία βασισμένη σε δανεισμό, με ένα τεράστιο εθνικό εξωτερικό χρέος και με δεδομένη την κρίση σε όλες τις παγκόσμιες ισχυρές οικονομίες, είναι λογικό κάποια στιγμή να μην υπάρχουν άλλα χρήματα ώστε να δανειστούμε εκ νέου.

Θα έπρεπε βέβαια να το είχαμε καταλάβει εδώ και αρκετό καιρό καθώς ο Έλληνας αφού καλόμαθε να δανείζεται από τα ευρωπαϊκά ταμεία, στη συνέχεια συνήθισε να δανείζεται από τον κολλητό του και εν τέλει έγινε εξπέρ στο να δανείζεται από τις τράπεζες, να μεταφέρει υπόλοιπα, να αναλύει επιτόκια και να γονατίζει πιστωτικές.

Και τώρα όλα αυτά φτάνουν στο τέλος. Η Ευρώπη δε μπορεί να «κόψει» χρήμα, η χώρα αιμορραγεί οικονομικά από παντού και οι δαπάνες δεν μπορούν να συγκρατηθούν εύκολα αφού η χώρα διαχρονικά παρουσιάζει ανελαστικές και ανεξέλεγκτες δαπάνες.

Μάθαμε να αντιμετωπίζουμε την κρατική δαπάνη ως κάτι ξένο από εμάς, ως μια παχιά ανεξάντλητη αγελάδα η οποία τώρα πια έχει στερέψει και κανείς δεν έχει τη δυνατότητα να μας δώσει μια άλλη για να συνεχίσουμε να την αρμέγουμε.

Είχε πει κάποτε ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Χρήστος Σαρτζετάκης ότι είμαστε «έθνος ανάδελφον», έθνος δηλαδή που όμοιό του δεν μπορεί να συναντήσει κανείς. Για πολλούς και διάφορους λόγους δε θα διαφωνήσω με αυτό στην ουσία του, ορισμένες φορές όμως έχει και αυτή η αλήθεια αρνητικές επιπτώσεις που μετατρέπονται στην τρέχουσα συγκυρία σε διαπιστώσεις που αφορούν κυρίως στη νοοτροπία μας απέναντι σε αυτό που λέμε κράτος, εθνικοί πόροι, συντεταγμένη πολιτεία, οικονομική κατάσταση της χώρας.

Σε μια μέτρηση που έγινε τον τελευταίο καιρό βρέθηκε ότι περίπου 7,5 με 8 εκατομμύρια Έλληνες έχουν ετήσιο εισόδημα μέχρι 30.000 €. Έχουν δηλαδή ετήσιο εισόδημα περίπου όσο κοστίζει ένα μέσο οικογενειακό αυτοκίνητο. Αν αναλογιστούμε ότι στην υπόλοιπη Ευρώπη, ο μέσος πολίτης αλλάζει όχημα περίπου κάθε πενταετία, καταλαβαίνουμε εύκολα ότι θα έπρεπε να περιορίσουμε κατά πολύ τις καθημερινές δαπάνες και υποχρεώσεις μας ώστε απλά και μόνο να βρεθούμε στο ίδιο σημείο με τους ευρωπαίους συμπολίτες μας σε έναν και μόνο τομέα. Στην αγορά αυτοκινήτου που για κάποιους σχετίζεται και άμεσα με την προστασία του περιβάλλοντος και την εκπομπή ρύπων. Δε θα θίξουμε τώρα και το θέμα των υβριδικών οχημάτων, γιατί αν το κάνουμε θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι θα πρέπει να εργαζόμαστε αποκλειστικά και μόνο για την αγορά αυτοκινήτου.

Κάνω αυτή την υπερβολική ίσως απλούστευση για να δείξω ότι εκτός από «έθνος ανάδελφο», φαίνεται ότι είμαστε και έθνος μικρομεσαίων. Εκτός αν κάποιος βέβαια, μπορεί να με πείσει ότι τα 30.000 € το χρόνο αποτελούν μεγάλο εισόδημα ή ακόμη ακόμη και μέσο υψηλό. Μάλλον δεν θα τα καταφέρει.

Είναι όμως αυτή η αλήθεια ;

Η πληθώρα των ακριβών οχημάτων που κυκλοφορούν στους δρόμους δείχνει ότι αυτή είναι η πραγματικότητα ; Το τεράστιο ενδιαφέρον που προέκυψε μετά την ανακοίνωση της νέας απόσυρσης δείχνει αυτό ; Ο κακός χαμός που έγινε με την αλλαγή των κλιματιστικών συνάδει με το δεδομένο που παρουσιάσαμε παραπάνω ;

Δεν ξέρω αν το γεγονός ότι υπάρχουν 8 εκ. μικρομεσαίοι Έλληνες μπορεί να θεωρηθεί μια επιτυχία «σοσιαλιστικού» χαρακτήρα ως προς την εξίσωση των εισοδημάτων και την εξίσωση των ταξικών διαφορών ή δείγμα ενός ευρύτερου «ενιαίου μισθολογίου».

Είμαι όμως πεπεισμένος ότι κάποιοι λένε ψέματα. Κάποιοι δηλώνουν λιγότερα, κάποιοι αποφεύγουν τη φορολογία με διάφορους τρόπους, κάποιοι εμφανίζουν εσκεμμένα λιγότερα εισοδήματα.

Και εδώ εμφανίζεται το πρόβλημα. Περίμενα σε αυτές τις εκλογές να μάθω τι θεωρείται στην Ελλάδα μέσο, υψηλό ή μεγάλο εισόδημα. Περίμενα να μάθω πως θα μειωθεί το εξωτερικό μας χρέος αν ο πολίτης με τα 30.000 € θεωρείται - επί του πρακτέου - ως και προνομιούχος με τα σημερινά πραγματικά οικονομικά δεδομένα. Πόσα θα του πάρει κάποιος μέσω της φορολόγησης από αυτά τα 30 χιλιάρικα και αν του τα πάρει με ποιο τρόπο θα πέσουν χρήματα μετά στη μηχανή της αγοράς ;

Ακούσαμε για 30 δις ευρώ ανείσπρακτων φόρων, για νέους φορολογικούς μηχανισμούς που θα φορολογήσουν ποιους ; Το έθνος των μικρομεσαίων ;

Θα συμφωνήσω με αυτό που άκουσα ότι απαιτούνται σημαντικές αποφάσεις.

Θεωρώ ότι η σημαντικότερη απόφαση είναι αυτή που πρέπει να πάρουμε εμείς οι ίδιοι και η οποία λέει ότι πρέπει επιτέλους να δούμε την αλήθεια κατάματα. Είμαστε ένα εθνικό νοικοκυριό με σοβαρό οικονομικό πρόβλημα. Και αυτό αφορά τον καθένα μας, δεν είναι έξω ή μακριά από εμάς. Αν δεν θέλουμε να το δούμε θα πρέπει ακόμη μια φορά να χρεώσουμε τις επόμενες γενιές.


Με μια διαφορά. Ότι τώρα θα πρέπει να βρούμε και κάποιον να μας δανείσει …

Προπαγάνδα και ένοπλη προπαγάνδα

Σοφία Βούλτεψη
Δημοσιογράφος
Άρθρο της στην εφημερίδα "Απογευματινή" - 29/10/2009


«Η πληροφορία που δεν αξιοποιείται εκδικείται. Και αυτό δεν αντιμετωπίζεται με επικοινωνιακά τρικ. Οσους αστυνομικούς και αν έχεις στη διάθεσή σου είναι άχρηστοι χωρίς αξιολόγηση των πληροφοριών. Αλλά συνήθως οι αρχηγοί της ΕΛ.ΑΣ. προσπαθούν απλώς να είναι αρεστοί στον πολιτικό τους προϊστάμενο.

Οσο για το νέο υπουργό, δεν θα βοηθηθεί στη δουλειά του με μεγαλόστομες εξαγγελίες περί νόμου και τάξης και καλλιέργεια ενός α λα Εντγκαρ Χούβερ προφίλ. Μερικά πράγματα γίνονται χωρίς να λέγονται. Και η προπαγάνδα είναι άχρηστη χωρίς της πληροφορίες».

Με αυτές τις δύο παραγράφους τελείωνα το άρθρο μου προχθές, λίγες ώρες πριν από το τρομοκρατικό χτύπημα στην Αγία Παρασκευή. Δεν ζητούσα καλύτερα ένα τσουβάλι λίρες; Διότι η προπαγάνδα αποδίδει μόνο όταν είσαι σίγουρος ότι δεν θα βρεθείς αντιμέτωπος με την ένοπλη προπαγάνδα. Και τέτοια σιγουριά δεν υπάρχει.

Αλλά δεν βαριέσαι. Παλιά του τέχνη κόσκινο του κ. Χρυσοχοΐδη. Το 2002, ως αρμόδιος πάλι υπουργός, μας φλόμωσε στα τσερόκια, στις κουκούλες και στις συνεντεύξεις Τύπου. Το 2003, ως γραμματέας του κόμματος, διακήρυσσε πως «θα γίνουμε μια ιστορική γενιά, θα κερδίσουμε για τέταρτη συνεχή φορά. Είμαστε μια ανίκητη μηχανή». Και μέσα στο πάθος του έβγαζε το σακάκι του και το πετούσε κάτω. Το κράτος είχε μεταφερθεί εξ ολοκλήρου στο κόμμα και οι διαδηλωτές περνούσαν πλέον κάτω από το γραφείο του στη Χ. Τρικούπη και όχι από τη Βουλή ή το Μαξίμου.

Τον καιρό που το κόμμα του βρισκόταν στην αντιπολίτευση παρομοίασε την Αθήνα με την Καμπούλ. Όταν ξανάγινε υπουργός Δημόσιας Τάξης, θυμήθηκε τα παλιά μεγαλεία… Κατέλαβε τα Εξάρχεια, μάζεψε τους αστυνομικούς από στόχους, που ενδεχομένως να κινδυνεύουν απροστάτευτοι, έδιωξε τον αρχηγό της ΕΛ.ΑΣ. για την εισβολή σε χώρο παρουσίασης βιβλίου στα Εξάρχεια.

Δηλώσεις επί δηλώσεων, μεγαλοστομίες, νόμος και τάξη. Υπάρχουν δουλειές που γίνονται χωρίς να διακηρύσσονται. Η αθόρυβη δουλειά είναι αυτή που αποδίδει. Ηλθε και το κερασάκι στην τούρτα με την επικήρυξη των τριών, πάλι με τυμπανοκρουσίες. Μήπως να περιοριστεί η προπαγάνδα στη δημόσια διαβούλευση για τα κρατικά αυτοκίνητα;

Γενιά του πρόσκαιρου

Λώρη Κέζα
Αρθρογράφος
Άρθρο της στην εφημερίδα "Το Βήμα" - 31/10/2009


Κανείς δεν αρέσκεται στο προσκύνημα βουλευτών. Είναι λοιπόν άδικο αυτό που ακούγεται, ότι οι σταζιέρηδες επεδίωξαν χαρωπά να φιλήσουν ουρημένες ποδιές για μια πρόσκαιρη δουλειά. Είναι επίσης πολύ υπεροπτική η άποψη ότι η χαμηλή αμοιβή των επιμορφούμενων τούς ξεφτιλίζει. Οταν υπάρχει ανάγκη, κανένα έσοδο δεν προσβάλλει. Τα μίντια και ορισμένα πολιτικά πρόσωπα έχουν βαλθεί να δημιουργήσουν ένα πρόσθετο πρόβλημα στους χιλιάδες υπο-αμειβόμενους. Εντείνουν τα ενοχικά συμπλέγματα και καλλιεργούν κόμπλεξ κατωτερότητας. Υφέρπει η άποψη ότι οι εργαζόμενοι φταίνε για τη δεινή θέση τους διότι παρέκαμψαν το κράτος δικαίου (με ρουσφέτι) και εκ του πονηρού ανέχτηκαν τον βούρδουλα (για να διοριστούν). Με την ίδια λογική τα θύματα βιασμού φταίνε που δεν φορούσαν γάντια του μποξ. Μέσα σε αυτό το κλίμα απαξίωσης οι σταζιέρηδες υψώνουν τη γροθιά τους σε έναν μάταιο αγώνα. Οπως είπε ο υπουργός Εργασίας «υπάρχει σαφής κυβερνητική απόφαση και δεν αλλάζει». Για κάποιον που έχει ψηφιστεί από 100.000 ψηφοφόρους και είναι το πρότυπο του χαμογελαστού, προσηνούς πολιτικού δεν αρκεί η απολογία. Ετσι ο δημοφιλέστατος διαχώρισε τη στάση του, λέγοντας ότι «και να ήθελα δεν μπορώ να αλλάξω κάτι».

Οι σταζιέρηδες δεν θα βρουν δουλειά στον ιδιωτικό τομέα, τουλάχιστον όχι άμεσα. Αυτό το ξέρει ο κ. Ανδρέας Λοβέρδος, αν και πρόσφατα ενημερώθηκε για τα εργασιακά. Μετά την απόδοση δικαιοσύνης ποια είναι η πρόταση του υπουργού προς τους νέους που ξέμειναν από απασχόληση; Πριν από οποιαδήποτε απάντηση θα θέλαμε να μάθουμε πόσοι στ΄ αλήθεια είναι αυτοί. Κατά την κυβέρνηση 30.000, κατά τις οργανώσεις 80.000. Οσοι και αν είναι, δεν έχουν και πολλές επιλογές, θα κάνουν ξανά μια χαμηλά αμειβόμενη, επισφαλή δουλειά, χωρίς ωράρια, πιθανώς χωρίς ασφάλιση, χωρίς το όνειρο της εφ΄ όρου ζωής εξασφάλισης. Με κλειστές τις πόρτες στους δήμους και στο Δημόσιο δεν μένουν και πολλές επιλογές. Θα βγάλουν μπλοκάκι για να παρέχουν υπηρεσίες αραιά και πού και να κερδίζουν τόσα ώστε να πληρώνουν μόνο το Ταμείο τους. Θα πάνε στο σκλαβοπάζαρο, στις εταιρείες ενοικίασης υπαλλήλων, αλλά ούτε και εκεί θα στεριώσουν καθώς σταδιακά θα καταργηθούν οι ελαστικές μορφές εργασίας. Από τις δηλώσεις του κ. Λοβέρδου δεν προκύπτει πρόταση για την απορρόφηση όλου αυτού του πληθυσμού σε αξιοπρεπείς, καλοπληρωμένες δουλειές. Θα στερήσει το ελάχιστο χωρίς αντιπρόταση.

Υπάρχει πράγματι μια ηττοπάθεια όταν αποδέχεται κανείς τον Μεσαίωνα. Δεν υπάρχουν εναλλακτικές επιλογές και όσες υπάρχουν, ταπεινώνουν τον άνεργο και τον εργαζόμενο. Ο κ. Λοβέρδος καλείται να εφαρμόσει μιαν άτεγκτη πολιτική ενώ ταυτόχρονα επιχειρεί να διαφυλάξει τη δημοτικότητά του. Η αδυναμία του να λύσει το πρόβλημα, η επίρριψη ευθυνών σε ανωτέρους και η κριτική στην προηγούμενη κυβέρνηση δεν λειτουργούν προς όφελός του. Η πολιτική τύχη ενός προσώπου ασφαλώς μάς είναι αδιάφορη συγκριτικά με το μέλλον δεκάδων χιλιάδων νέων. Προσώρας το μόνο που κάνει ο υπουργός είναι να τους δείχνει τον δρόμο για κινητοποιήσεις. Οι επιμορφούμενοι θα βγουν στον δρόμο και θα μείνουν εκεί για να κάνουν τον βίο αβίωτο στην κυβέρνηση. Για να αποφευχθεί η Επανάσταση ο κ. Λοβέρδος θα πρέπει να κάνει κάτι παραπάνω από ένα μακιγιάζ στους εργασιακούς νόμους. Δεν αρκεί να χαλαρώσει το λάστιχο της ελαστικής εργασίας αλλά να ανακοινώσει συγκεκριμένες ρυθμίσεις, με ονόματα και αριθμούς ανά νομό. Υπάρχει άραγε πλάνο ή πάει στα κουτουρού, ακολουθώντας την επικαιρότητα και διαφυλάσσοντας την εικόνα του;

Προς το παρόν ο κ. Λοβέρδος έχει κάνει εκκαθάριση του τοπίου από τους αμαρτωλούς, κομματικούς σταζιέρηδες που ροκάνιζαν το αμύθητο ποσό των 500 ευρώ τον μήνα. Ενας σύμμεικτος πληθυσμός επιστημονικού προλεταριάτου και ατόμων που τώρα ψάχνουν για δουλειά σε φαστ φουντ και εταιρείες κούριερ. Ενας πληθυσμός που δεν ρίχνει κυβέρνηση αλλά σίγουρα κατακρημνίζει βουλευτή από την πρώτη θέση. Τι να κάνει ο κακομοίρης; Εφαρμόζει πολιτική αλλωνών.

Επίφαση δημοκρατίας ...

Γιάννης Παντελάκης
Αρθρογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Ελευθεροτυπία" - 31/10/2009


Οι διεκδικητές της νεοδημοκρατικής ηγεσίας φαίνεται να συμφωνούν στο εκλεκτορικό σώμα το οποίο θ' αναδείξει τον νέο πρόεδρο του κόμματος.

Θα είναι ένα περίεργο μίγμα από μέλη του κόμματος, αλλά και από κάποιους άλλους που ενδεχομένως θα προσέλθουν στις κάλπες και αφού δηλώσουν ότι αποδέχονται τις αρχές της Ν.Δ., θα ψηφίσουν. Κανένας δεν μπορεί από τώρα να προβλέψει τον αριθμό των ανθρώπων που θα μετάσχουν σε αυτό το πρωτόγνωρο για το συντηρητικό κόμμα εγχείρημα. Ισως να πρόκειται για μερικές δεκάδες χιλιάδες, ίσως περισσότερους, αλλά μάλλον θ' απέχουν πολύ από τους περίπου 600.000 που μετείχαν στην ανάλογη διαδικασία του 2007, όπου επανεξελέγη ο Γ. Παπανδρέου στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Ο αριθμός, ωστόσο, μικρή σημασία έχει. Δεν είναι συγκρίσιμες εκλογικές αναμετρήσεις, έχουν εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά, αφορούν κόμματα εξουσίας μεν, αλλά με εντελώς διαφορετική δομή και λειτουργία. Το μόνο κοινό είναι πως και το ένα κόμμα (ΠΑΣΟΚ) και το άλλο (Ν.Δ.) προβάλλουν τη συγκεκριμένη διαδικασία ως μια συμμετοχική διαδικασία με βαθύ λαϊκό έρεισμα.

ΦΑΙΝΟΜΕΝΙΚΑ, έτσι είναι. Για πρώτη φορά οι ηγεσίες των κομμάτων εξουσίας δεν εκλέγονται από κάποια κομματικά ή κοινοβουλευτικά όργανα (Κεντρική Επιτροπή, Κοινοβουλευτική Ομάδα κ.ά.) αλλά από ένα ευρύτερο σώμα, όπου υπάρχει το στοιχείο της λαϊκής συμμετοχής. Ο ίδιος ο βασικός κορμός των ψηφοφόρων μετέχει στη διαδικασία εκλογής. Καθόλου άσχημα, θα έλεγε κάποιος υποστηρικτής της άμεσης δημοκρατίας. Και έτσι θα ήταν πράγματι, αν η διαδικασία αυτή είχε συνέχεια και δεν εξαντλούνταν στην εκλογή αρχηγού, η οποία μάλιστα πραγματοποιείται με αυτό τον τρόπο επειδή υπαγορεύεται από το πολιτικό κλίμα που δημιουργείται και το οποίο σε μεγάλο βαθμό είναι τεχνητό. Η Ν.Δ. ακολουθεί αυτή την τακτική για να μην υστερήσει του ΠΑΣΟΚ, που το έκανε δυο χρόνια πριν. Και το ΠΑΣΟΚ το έκανε δυο χρόνια πριν, επειδή ο Γ. Παπανδρέου τότε είχε μεγάλη αποδοχή από τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ. Αν δεν την είχε, δεν είναι σίγουρο ότι θα τολμούσε ένα τέτοιο εγχείρημα.

ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ αν παραβλέψουμε, όμως, αυτή την παράμετρο, για να πεισθούμε ότι πρόκειται για μια ειλικρινή διάθεση των κομματικών ηγεσιών να βάλουν στο παιχνίδι την ίδια την κοινωνία, ή έστω ένα κομμάτι της, θα πρέπει να δούμε και τη συνέχεια. Αν, δηλαδή, οι ηγεσίες αυτές μετατρέψουν την κοινωνία σε συνδιαμορφωτή των αποφάσεών τους. Το παράδειγμα του ΠΑΣΟΚ δεν επιβεβαιώνει κάτι τέτοιο. Ο ηγέτης εξακολουθεί να είναι ηγέτης και μάλιστα με βούλα της «λαϊκής επιβεβαίωσης» παίρνει μόνος του αποφάσεις, επιβάλλει απόψεις, προωθεί αρεστούς, κατευθύνει πολιτικές. Κανένας δεν πρέπει να αμφιβάλλει πως σ' ένα πολλαπλά πιο συντηρητικό κόμμα, όπως αυτό της Ν.Δ., η «λαϊκή συμμετοχή» θα αποτελέσει μετά την εκλογή μια μακρινή ανάμνηση. Η οποία μάλιστα ίσως να είναι και μια δυσάρεστη ανάμνηση για πολλά από τα στελέχη της...

Μπράβο του, χωρίς καμία ένσταση ...

Γιώργος Χελάκης
Αθλητικογράφος
Άρθρο του στην ιστοσελίδα "sport-fm.gr" - 29/10/2009


Όταν φορτώνεις με υποθέσεις μια συγκεκριμένη επιλογή, τότε χάνεις τη δυνατότητα να την αξιολογήσεις αντικειμενικά. Κάτι τέτοιο κινδυνεύει να πάθει η απόφαση του Ολυμπιακού να μην κάνει ένσταση για το παιχνίδι κυπέλλου με τον Πανσερραικό.
Ασφαλώς, δεν βάζω στοίχημα ότι θα έκανε το ίδιο αν επρόκειτο για αγώνα που θα έκρινε τη συμμετοχή ή όχι στο Τσάμπιονς Λίγκ. Ακόμα περισσότερο πιθανολογώ πως σε μια τέτοια περίπτωση η ένσταση θα γινόταν. Πριν όμως «βουλιάξει» η συζήτηση σε μια δίκη προθέσεων καλό είναι να ασχοληθούμε με τα γεγονότα.

Ο Ολυμπιακός έχασε 3-1 από τον Πανσερραικό και αποκλείστηκε από το Κύπελλο. Δήλωσε καθαρά ότι δεν πρόκειται να κάνει ένσταση και να πάρει την πρόκριση στα χαρτιά. Ο Γιάννης Μώραλης εξήγησε στον NovaΣΠΟΡ FM 94,6 τους λόγους για τους οποίους οι ερυθρόλευκοι θα «καθίσουν στ’ αυγά τους». Η στάση που επέλεξαν τους τιμά γιατί πάνω απ’ όλα αναγνωρίζουν ότι η τετράλεπτη συμμετοχή του επιπλέον ξένου δεν αλλοίωσε το αποτέλεσμα και ήταν στιγμιαίο λάθος του προπονητή. Έτσι είναι και δεν υπάρχει όμοια περίπτωση στην οποία ενήργησαν διαφορετικά ώστε να τους καταλογιστεί υποκρισία.

Η υπόθεση της Καλαμαριάς είναι εντελώς διαφορετική. Εκεί η διοίκηση της ομάδας θεωρεί ότι ο παίκτης (Βάλνερ) δικαιούται συμμετοχής και τον χρησιμοποιεί. Ο Ολυμπιακός που θεωρεί ότι δεν δικαιούται προσφεύγει και δικαιώνεται. Για να μην γίνονται δίκες προθέσεων και να μην φτάνουμε σε ακραίες καταστάσεις, μια λύση υπάρχει. Η ΕΠΟ ως η αποκλειστική αρχή που εκδίδει δελτία να έχει αυτεπάγγελτα την ευθύνη ελέγχου της νομιμότητας των παικτών που αγωνίζονται, χωρίς να εμπλέκονται καταθέτοντας ενστάσεις οι ομάδες. Τότε θα έμεναν χωρίς ουσιαστικό αντικείμενο τα χιλιάδες «αν» που συνόδευσαν την απόφαση της διοίκησης του Ολυμπιακού.