Οι προστάτες των παρανόμων

Σοφία Βούλτεψη
Δημοσιογράφος
Άρθρο της στο site "Ελεύθερη Ζώνη" - 21/8/2012

Δεν είναι η πρώτη φορά που κάτοικοι μιας περιοχής, συνήθως τουριστικής, δημιουργούν συνθήκες ζούγκλας και προστατεύουν με τα… στήθη τους φοροφυγάδες, επιτιθέμενοι σε κλιμάκια του ΣΔΟΕ και προκαλώντας εικόνες που διασύρουν τη χώρα διεθνώς.

Ήδη ο γερμανικός Τύπος έσπευσε να κάνει εκτενή αναφορά στο επεισόδιο, υπενθυμίζοντας πως οι Έλληνες δεν πληρώνουν τους φόρους τους.

Αλλά, όπως αποδείχθηκε με την πρόσφατη περίπτωση της Ύδρας, το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν δημιουργείται από αυτές τις ανόητες «εξεγέρσεις», οι οποίες πατάσσονται με την επιβολή του νόμου.

Το πρόβλημα δημιουργείται από κάποια κόμματα της αντιπολίτευσης, που στη μανία τους να εκδίδουν αντιπολιτευτικές ανακοινώσεις επί παντός επιστητού, ουσιαστικά εμφανίζονται να προστατεύουν τους φοροφυγάδες.

Προστατεύουν δηλαδή όλους αυτούς που, χρόνια τώρα, εισπράττουν τεράστια ποσά, εκδίδοντας ογκώδεις λογαριασμούς πάνω σε μπακαλοτέφτερα, υποχρεώνοντας όλον τον υπόλοιπο κόσμο να πληρώνει χρυσάφι ένα πιάτο ψάρι ή έναν καφέ, χωρίς να φορολογούνται.

Προστατεύουν αυτό το μαύρο χρήμα της παραοικονομίας (που στην Ελλάδα έχει υπολογιστεί σε 60 δις ευρώ), με το οποίο οι επωφελούμενοι αγοράζουν τεράστιες εκτάσεις, μετατρεπόμενοι σε μεγαλοτσιφλικάδες των διαφόρων περιοχών, ενώ κυκλοφορούν με θηριώδη τζιπ και διάγουν βίο πολυτελή σε βάρος όλων των υπολοίπων.

Τους γνωρίζουμε, τους συναντούμε παντού, τους παρακολουθούμε να κάνουν διακοπές τον χειμώνα σε εξωτικά νησιά του εξωτερικού – και όλα αυτά εις υγείαν των κορόιδων.

Τους παρακολουθούμε, καθώς εξαπατούν τους τουρίστες στα γειτονικά τραπέζια και τις περισσότερες φορές κλείνουμε τα μάτια.

Κάνουμε ολόκληρη φασαρία για την μείωση του ΦΠΑ στη σίτιση, ζητούμε από την τρόικα να επιτρέψει την μείωσή του από το θηριώδες 23% και την ίδια ώρα βρίσκονται κάποιοι να τους αθωώσουν – απομακρύνοντας ουσιαστικά το ενδεχόμενο να γίνει δεκτό το αίτημα της μείωσης του ΦΠΑ.

Όταν πηγαίνουμε σε μια ταβέρνα και κάνουμε έναν λογαριασμό της τάξης των 100 ευρώ, γνωρίζουμε πως από το ποσό αυτό το 23% το πληρώνουμε για το Κράτος.

Και όχι για να το τσεπώσει ο επιχειρηματίας που, λόγω του αυξημένου ΦΠΑ, έχει αυξήσει τις τιμές του.

Όχι για να επωφεληθεί αυτός του ποσού που όλοι οι άλλοι πληρώνουν για να ενισχύσουν τα κρατικά ταμεία.

Πρόκειται δηλαδή για διπλή κλοπή.

Και πρόκειται για την γνωστή περίπτωση, κατά την οποία σε περιόδους κρίσης οι περισσότεροι καταστρέφονται και οι λιγότεροι βγαίνουν αλώβητοι και πλουσιότεροι – ένα είδος μαυραγοριτισμού, δηλαδή.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και όλοι οι υπόλοιποι που μας βομβαρδίζουν με ανακοινώσεις με κάθε ευκαιρία, οφείλουν να αντιληφθούν πως δεν είναι ανάγκη να απαντούν ή να αντιδρούν στα πάντα.

Υπό αυτή την έννοια, δεν αντιλαμβανόμεθα τι σημαίνει η ανακοίνωση (ΣΥΡΙΖΑ) , σύμφωνα με την οποία «η κυβέρνηση αντιμετωπίζει για μια ακόμα φορά τον λαό ως εχθρό»!

Ποιος είναι ο εχθρός, δηλαδή; Αυτός που δεν κόβει αποδείξεις ή αυτός που πληρώνει χωρίς να του δίνεται απόδειξη;

Και τι σημαίνουν αυτά τα περί σόου και «ανόητης και πολυδάπανης παράστασης επίδειξης κρατικής και κυβερνητικής πυγμής»;

Μπορεί να μας πει ο ΣΥΡΙΖΑ τι έπρεπε κατά τη γνώμη του να γίνει;

Να πάει το ΣΔΟΕ, να διαπιστώσει παραβάσεις και να σηκωθεί να φύγει, ώστε να αποφευχθεί το… σόου;

Διότι έτσι όπως μας τα λέει ο ΣΥΡΙΖΑ (με επίσημη ανακοίνωση του βουλευτή Θ. Δρίτσα), δεν υπήρξε θέμα φοροδιαφυγής, αλλά το επεισόδιο στήθηκε για να υπάρξει η «επίδειξη πυγμής».

Από κοντά και το ΚΚΕ, εμφανίστηκε να προστατεύει τη φοροδιαφυγή, μιλώντας για «μικρούς επιχειρηματίες που φυτοζωούν» και κινδυνεύουν να κλείσουν «προκειμένου να διευρυνθούν οι προκλητικές φοροαπαλλαγές και τα προνόμια των μεγάλων επιχειρηματιών»!

Συγγνώμη, αλλά πότε πρόλαβε να μάθει περί τίνος πρόκειται το ΚΚΕ; Πού το ξέρει ότι πρόκειται για «μικρό επιχειρηματία που φυτοζωεί»;

Είδε (το ΚΚΕ) κανένα πόθεν έσχες; Εξέτασε περιουσιακά στοιχεία; Πληροφορήθηκε τρόπο ζωής;

Μόλις πριν από λίγες μέρες, το ΣΔΟΕ μας ενημέρωσε ότι το ποσοστό παραβατικότητας στις τουριστικές περιοχές βρίσκεται στο 52,76%.

Ανέφερε μάλιστα και συγκεκριμένες περιοχές, συγκεκριμένο αριθμό ελέγχων, συγκεκριμένο αριθμό παραβάσεων.

Ψέματα λένε;

Έλεος πια με τους προστάτες των παρανόμων!

Υ.Γ. Την Κυριακή, κατά την ομιλία του προς τους Εθελοντές, στο Ρίμινι, ο Ιταλός πρωθυπουργός Μάριο Μόντι είπε πως θα ζητήσει από την κρατική ραδιοτηλεόραση να αποφεύγει να χρησιμοποιεί τον όρο «πονηροί» (furbi), όταν αναφέρεται στους φοροφυγάδες, διότι, «δεν είναι δυνατόν να αποδίδονται υποκοριστικά σε πρότυπα που καταστρέφουν την ιταλική κοινωνία».

Διευθυντήριο;

Γιώργος Λακόπουλος
Αρθρογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Τα Νέα" - 31/7/2012

Ο Ανδρέας Παπανδρέου συνήθιζε να λέει ότι η πρωθυπουργία δεν είναι συλλογικός θεσμός.

Κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να ισχύει με την κυβέρνηση Σαμαρά.

Εχει λάβει την ψήφο εμπιστοσύνης της Βουλής για να εφαρμόσει ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα, όπως συμφωνήθηκε με τα άλλα δυο κόμματα και όπως το παρουσίασε στις προγραμματικές δηλώσεις.

Σε τι εξυπηρετεί να συζητάει ο Πρωθυπουργός κάθε τόσο με τους άλλους αρχηγούς την κυβερνητική πολιτική;

Η κυβέρνηση είναι πλήρως αρμόδια από το να συζητήσει με την τρόικα πώς θα συνεχιστεί η χρηματοδότηση της ελληνικής οικονομίας μέχρι να αλλάξει τα πλακάκια στα πεζοδρόμια.

Δεν έχει παρά να κάνει τη δουλειά της όπως προβλέπεται από το Σύνταγμα, τον κανονισμό της Βουλής, τους νόμους και την κοινή λογική.

Για τα υπόλοιπα υπάρχει Κοινοβούλιο, κοινοβουλευτικός έλεγχος και... τηλέφωνα!

Ποιο νόημα έχει να συζητούν επισήμως οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί - από χθες προσετέθη και νέα παράμετρος: οι συζητήσεις ανά δύο! - μια πολιτική που είναι δεδομένη;

Προφανώς το ερώτημα περιέχει και την απάντησή του: διά των συναντήσεων προσπαθούν να αλληλομεταθέσουν το πολιτικό κόστος.

Να διαχειριστούν επικοινωνιακά και προς όφελός του ο καθένας το ζόρι της ασκούμενης πολιτικής.

Αυτό όμως δεν συνιστά και το καλύτερο μοντέλο διακυβέρνησης αυτή την περίοδο.

Και δεν είναι το μόνο που δεν συνάδει με τον θεσμικό εξοπλισμό που παρέχει το πολιτικό σύστημα στον επικεφαλής της Εκτελεστικής Εξουσίας.

Για να διοριστεί ένας υπουργός - ο Στουρνάρας εν προκειμένω - έπρεπε να συμφωνήσουν οι πολιτικοί αρχηγοί.

Κατά τη συνταγματική και πολιτική τάξη αρκεί μία και μόνη προϋπόθεση: η εμπιστοσύνη του Πρωθυπουργού στο πρόσωπό του.

Από πουθενά δεν προκύπτει ότι απαιτείται και η εμπιστοσύνη των άλλων πολιτικών αρχηγών.

Ασφαλώς είναι κάτι που πρέπει να συνυπολογίζει ο Πρωθυπουργός στις αποφάσεις του.

Αλλο αυτό όμως και άλλο να προκύπτει επισήμως ο διορισμός υπουργού από διακομματική σύσκεψη.

Επιπροσθέτως : τι είδους αλλαγή νοοτροπίας είναι να στελεχώνεται ο κρατικός μηχανισμός με τη συγκατάθεση των τριών κομμάτων και βάσει των... ποσοστώσεων που έχουν προσυμφωνήσει;

Στο τέλος θα νοσταλγήσουμε το «open-gοv» του Πανάρετου.

Συμπέρασμα; Κυβέρνηση υπό διευθυντήριο δεν νοείται.

Δεν μπορεί οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι να είναι ταυτόχρονα και υφιστάμενοι του Πρωθυπουργού και υπόλογοι έναντι των αρχηγών των κομμάτων τους.

Οταν ο Πρωθυπουργός χρειάζεται τη συγκατάθεση των δυο άλλων πολιτικών αρχηγών για αποφάσεις της απόλυτης αρμοδιότητάς του, το κέντρο βάρους μετακινείται εκτός της κυβερνητικής πυραμίδας.

Αυτό , αν δεν συνιστά στρέβλωση, σίγουρα εγκυμονεί κυβερνητική αστάθεια.

Μια τέτοια κυβέρνηση μοιραία θα καταλήξει να διαχειρίζεται μισές αλήθειες. Και ως γνωστόν: «Από τις μισές αλήθειες φτιάχνεις ολόκληρα ψέματα».

Χρυσό μετάλλιο στη φοροδιαφυγή

Άννα Παναγιωταρέα
Δημοσιογράφος
Άρθρο της στην εφημερίδα "Ελεύθερος Τύπος" - 31/7/2012

Οτι 731 Ελληνες έστειλαν -το 2010- σε τράπεζες του εξωτερικού ένα δισεκατομμύριο ευρώ δεν αποτελεί είδηση ακόμη και τώρα που αναγκαστήκαμε να υπολογίζουμε το ένα ευρώ που ξοδεύουμε. Ούτε αποτελεί είδηση ότι οι 731 έστειλαν ένα δισεκατομμύριο ευρώ από το φόβο τους μη τυχόν και βγούμε από το ευρώ! Εδώ, Πολίτες έτρεχαν να στείλουν οπουδήποτε… πέντε χιλιάδες, λες και αν ναυαγήσει η Ελλάδα θα σωθούν!

Για την ασυνειδησία, την ανωριμότητα και την ανευθυνότητα του Πολίτη καταρχήν φταίει η εκπαίδευσή του και ύστερα τα παραδείγματα με τα οποία πορεύεται στη ζωή του. Ζώντας σε ένα κράτος-χύμα, που κάθε δύο χρόνια επιβραβεύει αυτούς που δεν κατέβαλαν τους φόρους τους, τουλάχιστον δεν νιώθει… «κορόιδο».

Οτι οι 731 δήλωσαν στην εφορία συνολικά δύο εκατομμύρια, ενώ κατείχαν ένα δισεκατομμύριο, επίσης δεν αποτελεί είδηση, αφού από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους όσοι μπορούν να φοροκλέψουν επιδίδονται στο σπορ χωρίς τύψεις αλλά κυρίως… εκ του ασφαλούς! Γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει έλεγχος στις δηλώσεις τους ούτε στοιχεία δαπανών συγκρίσιμα με τα εισοδήματά τους. Γνωρίζουν ότι ακόμη κι αν τους πιάσουν -κατά «διαβολική σύμπτωση», λέμε τώρα!- οι κυρώσεις που προβλέπει η φορολογική νομοθεσία είναι αστείες μπροστά στο οικονομικό μέγεθος που καρπώνονται. Ασε που δεν εκτίθενται κοινωνικά ως… ευαίσθητο προσωπικό δεδομένο. Κλέβουν, αλλά το κράτος ως συνέταιρος τηρεί «ομερτά»…

Αλλά αυτό που σίγουρα αποτελεί είδηση είναι ότι η σπάταλη, διαφθαρμένη, τεμπέλα κρατική μηχανή δεν έκανε κανέναν έλεγχο ούτε στους επτακόσιους τόσους που το 2009 είχαν και πάλι στείλει ενάμισι σχεδόν δισεκατομμύριο σε ξένες τράπεζες, δηλώνοντας στην εφορία συνολικά ένα δισεκατομμύριο και κάτι ψιλά! Δεν μάθαμε ποτέ τι απέγινε. Τους βρήκαν; Υπέστησαν τα νόμιμα ή απέδειξαν στο ΣΔΟΕ ότι τα χρήματα αυτά δεν προέρχονται από ξέπλυμα, από τυχερά παιχνίδια, από εγκληματικές ενέργειες; Απέδειξαν ότι για χίλιους δυο λόγους έχουν τη νομική κατοχύρωση να τα στέλνουν στο εξωτερικό;

Φέτος, έχουμε την πρωτοτυπία να διαρρέει η λίστα από την Τράπεζα της Ελλάδος ενώ ταυτόχρονα συζητάει η κυβέρνηση με την Τρόικα πόσα θα κοπούν από τους συνταξιούχους, λες και δεν έγιναν προηγούμενες αφαιμάξεις. Λες και άμα είσαι εβδομήντα, ογδόντα χρόνων δεν έχεις καμία ανάγκη. Δεν τρως. Δεν καταναλώνεις. Δεν χρειάζεσαι. Δεν πληρώνεις δημοτικά τέλη. Δεν πληρώνεις ΔΕΗ μετά του χαρατσιού ούτε εφορία. Δεν χρειάζεται να έχεις τηλέφωνο και το κινητό όπως και το αυτοκίνητο είναι πολυτέλεια. Ασχετο που δούλεψες τριάντα πέντε χρόνια και το κράτος τώρα επείγεται να πεθάνεις για να… κληρονομήσει τις κρατήσεις που νόμιμα κατέβαλες. Πάμε καλά;

Οι Ολυμπιακοί και η κουκουβάγια

Παντελής Μπουκάλας
Αρθρογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Καθημερινή" - 1/8/2012


Τίποτα πιο φυσικό από τη σύγκριση. Ο,τι βλέπουμε, γευόμαστε ή ακούμε, το συγκρίνουμε αυτόματα με αλλοτινές παραστάσεις, για να αναδείξουμε πρόσκαιρους νικητές. Και το παιχνίδι σημαδεύεται από πριν όταν σαν πρώτος όρος σύγκρισης τίθενται τα ινδάλματα της εξωραϊστικής και εξευγενιστικής νοσταλγίας μας: αυτά που νοσταλγούμε, επικρατούν άνευ αγώνος. Το ίδιο συμβαίνει κι όταν συγκρίνουμε κάτι «δικό μας» με οτιδήποτε ξένο. Οσο αμερόληπτα κι αν προσπαθήσουμε να φερθούμε, τα πρωτεία δίνονται εκ προοιμίου, αφού το συναίσθημα βαραίνει πολύ περισσότερο από τις ψυχρές διανοητικές επεξεργασίες.

Το βλέπουμε και τώρα αυτό, με την αδόκιμη σύγκριση της Τελετής Εναρξης των δικών μας Ολυμπιακών με την τελετή του Λονδίνου. Δειλά στην αρχή, όσο κρατούσε ο εντυπωσιασμός από τη λονδρέζικη παράσταση, κι ύστερα όλο και πιο ζωηρά, συγκρίνουμε πράγματα που δεν είναι βέβαιο πως είναι συγκρίσιμα. Το εξωτερικό κοινό τους γνώρισμα δεν εξαλείφει τη βαθύτερη ανομοιότητά τους. Σε άλλα σκόπευε ο Ελληνας σκηνοθέτης, σε άλλα ο Βρετανός. Αλλη ιστορία είχαν να αφηγηθούν εν συντομία και με διαφορετικό στόχο.

Η Ελλάδα, όντας στην περιφέρεια παρά τη φαντασίωσή μας ότι παραμένουμε κέντρο του κόσμου, αισθάνθηκε υποχρεωμένη να θυμίσει τη βαριά της κληρονομιά (περίπου το ίδιο συνέβη με τους Κινέζους το 2008). Μοναδικός σύμμαχος των δικών μας «σημάτων καπνού» ήταν οι στοιχειώδεις γνώσεις των μαθητών πολλών χωρών για τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό, τα ίχνη που άφησε στο πέρασμα του χρόνου η θύραθεν παιδεία τους. Αντίθετα, η Βρετανία εμφανίστηκε και τελετουργικά γεμάτη αυτοπεποίθηση, όχι τόσο για το αυτοκρατορικό παρελθόν της (αυτό υποφωτίστηκε, για να μην ανέβουν στο προσκήνιο οι ενοχλητικές μνήμες της αποικιοκρατίας), όσο για το γεγονός ότι τα δικά της σήματα είναι αμέσως αναγνωρίσιμα διεθνώς (και μαζικώς καταναλώσιμα), αλλά και κυρίαρχα και επί της ουσίας παγκοσμιοποιητικά: ο Τζέιμς Μποντ (με τη βασίλισσα να υπηρετεί τον μύθο του), ο Χάρυ Πότερ, η Μαίρη Πόπινς, ο Ντέιβιντ Μπέκαμ, οι Μπητλς, άνθρωποι ζωντανοί ή λογοτεχνικοί και κινηματογραφικοί χαρακτήρες στραγγισμένοι σε σημεία-σύμβολα, είναι μόνιμοι κάτοικοι της φαντασίας ανηλίκων και ενηλίκων παγκοσμίως. Εμείς πρέπει να ανατρέξουμε στον Ηρακλή, τον Ομηρο, τον Αλέξανδρο.

Ετσι όπως αρπαζόμαστε από τη νοσταλγία, απ’ ό,τι ομορφότερο και εξευγενισμένο με τον καιρό κράτησε η μνήμη μας από το δαπανηρότατο 2004, δεν είναι δύσκολο ν’ αναδείξουμε νικήτρια τη δική μας τελετή, ακριβώς επειδή είναι δική μας. Η ιστορία με την κουκουβάγια και τα κουκουβαγιόπουλα έχει οικουμενική ισχύ, άλλωστε και οι Βρετανοί ανακήρυξαν την τελετή τους καλύτερη όλων των εποχών. Αλλά τι νόημα έχουν τέτοια πρωτεία και οι άτοπες συγκρίσεις ανόμοιων πραγμάτων; Ή μάλλον το ερώτημα τίθεται κάπως διαφορετικά: μήπως το γεγονός ότι συγκρίνουμε πάντοτε μια ωραιοποιημένη και ηρωοποιημένη Ελλάδα με οτιδήποτε σύγχρονο, που το απαξιώνουμε εξαρχής ώστε να έχουμε εύκολη νίκη, ευθύνεται που η αυτογνωσία μας έχει πήλινα ποδάρια και η αυτοπεποίθησή μας επίσης, με αποτέλεσμα να εξαλλάσσεται επίσης εύκολα σε αυτοϋποτίμηση;

Η Ιστορία ρίχνει βαριά τη σκιά της

Νίκος Ξυδάκης
Αρθρογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Καθημερινή" - 1/8/2012


Η κρίση αναδεύει τον βυθό και φέρνει στην επιφάνεια πράξεις και μυστικά, που υπό κανονικές συνθήκες θα φανερώνονταν πολλά χρόνια αργότερα. Oι αποκαλύψεις του Παναγιώτη Ρουμελιώτη για το παρασκήνιο των πολιτικών αποφάσεων της κυβέρνησης Παπανδρέου, που οδήγησαν την Ελλάδα στο Μνημόνιο Ι και ακολούθως στη χρεοκοπία και το Μνημόνιο ΙΙ, αφορούν ένα τέτοιο ιστορικό μυστικό. Τα όσα καταμαρτυρεί εις βάρος του πρώην πρωθυπουργού ο τέως εκπρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ, κυκλοφορούσαν ήδη ως ημιβεβαιωμένες πληροφορίες και εγράφοντο σε αναλύσεις και χρονικά της κρίσης. Η προσωπική μαρτυρία όμως του Ελληνα λειτουργού και τεχνοκράτη, που μετείχε στο ΔΝΤ την ώρα των ιστορικών αποφάσεων, δίνει

άλλο βάρος και άλλη τροπή στη διερεύνηση της περιόδου 2009-2010. Τώρα μπορούμε βάσιμα να εκτιμήσουμε ότι οι Γ.Α. Παπανδρέου και Γ. Παπακωνσταντίνου χειρίστηκαν την κρίση εξ ολοκλήρου λανθασμένα, ότι δεν διαπραγματεύτηκαν επαρκώς, ότι εντέλει σφράγισαν την μοίρα του ελληνικού λαού δρώντας σαν διανοητικά αιχμάλωτοι, όμηροι φόβων και ιδεοληψιών. Τουλάχιστον. Ασφαλώς θα αναρωτηθούμε γιατί ο κ. Ρουμελιώτης επιλέγει να μιλήσει τώρα, όταν όλα έχουν κριθεί, όταν η Ελλάδα έχει χάσει πια τις όποιες δυνατότητες είχε να διαπραγματευτεί καλύτερα την τύχη της.

Θα αναρωτηθούμε περαιτέρω: γιατί μιλάει; Γιατί δεν σιωπά και δεν απολαμβάνει τις πλουσιοπάροχες αμοιβές του από το ΔΝΤ και τώρα από την Τράπεζα Πειραιώς; Αντιστοίχως, γιατί δεν σιωπά αιδημόνως ο κ. Παπανδρέου, αλλά απεναντίας γυρνάει σε συνέδρια και αναπτύσσει τη δική του εκδοχή για τον χειρισμό της κρίσης και την ατιμωτική αποπομπή του, αναζητώντας απεγνωσμένα δικαίωση εκ των υστέρων;

Φαίνεται ότι ακόμη και για πρόσωπα ψημένα στην εξουσία και στις μεγάλες αποφάσεις, η ιστορική ευθύνη για την εν εξελίξει εθνική καταστροφή είναι πολύ βαριά, δεν αντέχεται. Γι’ αυτό μιλούν. Μιλώντας την καταστροφή, την ελαφραίνουν μέσα τους· προσδοκούν, αν όχι δικαίωση, τουλάχιστον ανακούφιση. Πολύ περισσότερο, που δεν υπάρχει Μετά: η καταστροφή έχει συντελεστεί και είναι αμετάκλητη, δεν υπάρχει καμιά δυνατότητα να επιδιορθώσουν ή να ανασκευάσουν.

Ας μην λησμονούμε ότι ο Π. Ρουμελιώτης ως υπουργός Εθνικής Οικονομίας παραπέμφθηκε στο Ειδικό Δικαστήριο για το σκάνδαλο Κοσκωτά και δεν δικάστηκε διότι είχε ήδη εκλεγεί ευρωβουλευτής. Φέρει άρα ένα πολιτικό βάρος, και μια ηθική σκιά, από το μακρινό παρελθόν. Δεν θα ήθελε να φέρει και το στίγμα της ολιγωρίας σε μια ιστορική στιγμή που παίχτηκε το μέλλον γενεών Ελλήνων.

Πολύ επαχθέστερο είναι το ιστορικό και προσωπικό βάρος για τον πρώην πρωθυπουργό, παρότι με τον Π. Ρουμελιώτη μοιράζονται την εμπειρία ανάμειξης στο σκάνδαλο Κοσκωτά. Το όνομά του και η αποτυχία του βάζουν τέλος στην πολιτική δυναστεία τριών γενεών Παπανδρέου. Η σύγκριση θα είναι αναπόφευκτη: τι άφησε πίσω του, για ποιο μεγάλο έργο ή πράξη θα τον θυμούνται; Θα τον θυμούνται σαν τον πρωθυπουργό με τις χαριτωμένες ιδέες που οδήγησε τη χώρα του σε επαχθή χρεοκοπία και απώλεια εθνικής κυριαρχίας; Ο Γ.Α. Παπανδρέου βρέθηκε αντιμέτωπος με την Ιστορία, και ηττήθηκε. Στο εξής, η Ελλάδα θα του πέφτει βαριά.

Ο ηθικός κίνδυνος της αντιμεταρρύθμισης

Πάσχος Μανδραβέλης

Αρθρογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Καθημερινή" - 1/8/2012

Μία απορία υπάρχει: αν ο κ. Φωτόπουλος και οι συν αυτώ συνδικαλιστές κηρύξουν ανεφάρμοστο όποιο νόμο επιχειρήσει η κυβέρνηση για ιδιωτικοποίηση, μετοχοποίηση, εξορθολογισμό της ΔΕΗ, τι θα κάνουν οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί; Την πάπια, όπως στα ΑΕΙ; Ποιο θα είναι το ηθικό πλεονέκτημα της τρικομματικής κυβέρνησης έναντι κάθε συντεχνίας που θα βρίσκει μύρια όσα ανεφάρμοστα για κάθε νομοθέτημα που θα τις ενοχλεί; Ποιο επιχείρημα θα φέρουν για την πάταξη της διάχυτης ανομίας στη χώρα, όταν ο κ. Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος απέδειξε ότι η παρανομία επιβραβεύεται; Τι θα πουν στους πάσης φύσεως καταληψίες και άνομους; Οτι νόμος είναι το δίκιο του πρύτανη, αλλά όχι του εργάτη; Θα γελάσουμε! Πικρά, αλλά θα γελάσουμε...

Τρία χρόνια τώρα η χώρα βαδίζει στην καταστροφή. Με πιο αργούς ρυθμούς, από ό,τι στη μοιραία πενταετία 2004–2009, αλλά η τάση δεν ανακόπηκε. Με τις οριζόντιες περικοπές, που κάνει και τούτη η κυβέρνηση (άσχετα αν επιχειρεί ολόκληρη επικοινωνιακή σπέκουλα να τις βαφτίσει «κάθετες», «πλάγιες», «πλαγιαστές» κ.λπ.) η πορεία προς τον γκρεμό απλώς επιβραδύνεται· δεν αντιστρέφεται. Αυτό που κάνει και τούτη η κυβέρνηση είναι να διατηρεί το σύστημα ανέπαφο, αλλά σε όλο και χαμηλότερα επίπεδα.

Χειρότερα: η νυν κυβέρνηση καταστρέφει κάθε απόπειρα αλλαγής των μηχανισμών, που παράγουν τα ελλείμματα και την κακοδαιμονία της χώρας. Γκρεμίζει θεσμικές παρεμβάσεις που μακροχρόνια αποδίδουν. Οπως η κυβέρνηση Καραμανλή κατήργησε (μεταξύ άλλων) τη λίστα φαρμάκων, και τώρα τρέχουμε να συμμαζέψουμε τα ασυμμάζευτα στη φαρμακευτική δαπάνη, έτσι και η τρικομματική κυβέρνηση γκρεμίζει –πριν καν τη δούμε!– μια απόπειρα μεταρρύθμισης στον πολύπαθο χώρο των ΑΕΙ.

Αν δει κανείς τις αλλαγές που εισηγήθηκε ο κ. Αρβανιτόπουλος, θα διαπιστώσει ότι όλες οπισθοδρομούν για να διατηρηθούν τα παλιά βιλαέτια εξουσίας μέσα στα ΑΕΙ. Οι πρυτάνεις κρατούν την παλάμη, και ουχί το δάχτυλο, στο μέλι, παρά τα απανωτά σκάνδαλα κακοδιαχείρισης με κορυφαία εκείνα του Παντείου και του Αριστοτελείου· οι φοιτητικές παρατάξεις, που πριν από τον νόμο 4009 διαφέντευαν τα ΑΕΙ, αποκτούν πάλι λόγο στη διοίκηση· κάθε εξωτερική πρόκληση στις μετριότητες που απαρτίζουν το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής ακαδημαϊκής κοινότητας εξαλείφεται. Τα ελληνικά ΑΕΙ θα παραμείνουν τριτοκοσμικά για να τα λυμαίνονται οι φοιτητοπατέρες και οι συναλλασσόμενοι με αυτούς πρυτάνεις. Οπως ορθώς έγραψε η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Βάσω Κιντή: «Τα πανεπιστήμια προσαρμόζονται στη μετριότητα των επιτελείων των κομμάτων και στη μετριότητα των συντεχνιών. Απομακρύνεται η ευρωπαϊκή προοπτική τους και καταδικάζονται τα δημόσια ιδρύματα σε αργό θάνατο. Η ελληνική νεολαία, οι φοιτητές, θυσιάζονται στον βωμό της συντεχνίας, που φοβάται την αξιολόγηση, τη διεθνή σκηνή, το βλέμμα της κοινωνίας» («Βήμα», 29.7.2012).

Το χειρότερο, δε, είναι ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα αρνείται να μάθει. Η κυβέρνηση επιθυμεί την επίτευξη του ελάχιστου κοινού παρονομαστή σε όλα τα επίπεδα. Δείχνει να μη θέλει να αλλάξει τίποτε από τις δομές της κακοδαιμονίας. Και φυσικά τον λογαριασμό θα τον πληρώσουμε όλοι μας...

Κάποιοι παίζουν πάλι με τις πρίζες

Σοφία Βούλτεψη
Δημοσιογράφος
Άρθρο της στο site "Ελεύθερη Ζώνη" - 1/8/2012


Εντελώς περιττή και επιβλαβής για τον τόπο είναι η εικόνα που εμφάνισε χθες η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ.

Το γεγονός ότι η τρικυμία ξέσπασε με αφορμή έναν νόμο που, στο κάτω-κάτω, αποσκοπεί στο να ανοίξουν τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα τον Σεπτέμβριο – ενώ ο προηγούμενος της… μεγάλης συναίνεσης ουδέποτε εφαρμόστηκε – δείχνει ότι κάποιοι έψαχναν την ευκαιρία.

Αναρωτιέται κανείς αν όλοι οι φωνασκούντες κοίταξαν καθόλου γύρω τους να δουν πόσοι έχουν απομείνει.

Αναρωτιέται κανείς αν έχουν ποτέ κάνει την αυτοκριτική τους για όσα συνέβησαν μέχρι σήμερα στη χώρα.

Αναρωτιέται κανείς αν είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι που χειροκροτούσαν στο υπουργικό συμβούλιο τον Γ. Παπανδρέου πριν από έναν χρόνο, όταν επέστρεφε από άλλη μια «σωτηρία» της χώρας.

Μετά από δεκαπέντε (αριθμημένες σωτηρίες), η χώρα βρίσκεται στο χείλος της καταστροφής, έχει ουσιαστικά πτωχεύσει, κλυδωνίζεται στην όχθη της δραχμής.

Έχει σχηματιστεί μια κυβέρνηση τριών κομμάτων, επί τη βάσει μιας προγραμματικής συμφωνίας, η οποία στην πράξη τελεί υπό την αίρεση των δανειστών.

Αυτό σημαίνει πως οι δυσκολίες είναι τρομερές – και ήδη φαίνονται.

Είναι αδιανόητο μέσα σ’ αυτήν κατάσταση κάποιοι να καυγαδίζουν τώρα επειδή δεν τους αρέσει το ένα ή το άλλο σε έναν νόμο – και να εκδίδουν και ανακοινώσεις.

Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να παρακολουθεί έναν εσωκομματικό καυγά για ένα μεμονωμένο νομοσχέδιο την ώρα που δεν ξέρει σε τι κατάσταση θα βρίσκεται τον Σεπτέμβριο.

Και τι θα γίνει δηλαδή αν το νομοσχέδιο συζητηθεί σε τέσσερις συνεδριάσεις και όχι σε τρεις ή δύο;

Την ώρα που αν ο νόμος δεν ψηφιστεί, τα πανεπιστήμια δεν θα έχουν δεκάρα τσακιστή (συγγνώμη… σεντ τσακιστό) όταν θα ξεκινά η περίοδος του Σεπτεμβρίου, που συμπίπτει με εξεταστική περίοδο;

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κάθε λόγο να προκαλεί αναταραχές. Το ΠΑΣΟΚ, όμως; Που μετέχει σε μια συμμαχική κυβέρνηση;

Προφανώς δεν υπάρχει συναίσθηση ότι η χώρα πτωχεύει. Διαφορετικά δεν θα ασχολούνταν με τον νόμο για τα ΑΕΙ.

Ακόμη πιο απαράδεκτο είναι το γεγονός ότι ο κ. Λοβέρδος διένειμε και εισήγησή του επί του θέματος, υποστηρίζοντας πως η συγκεκριμένη νομοθετική πρωτοβουλία «στέλνει λανθασμένο και επιζήμιο μήνυμα για την Ελλάδα, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης».

Σιγά μη στάξει η ουρά του γαϊδάρου, δηλαδή! Αυτό περίμεναν τα… μήκη και τα πλάτη για να λάβουν λανθασμένο μήνυμα για την Ελλάδα!

Πολύ ενοχλητικές είναι επίσης οι αναφορές σε «τριμελές διευθυντήριο», που «έχει αντικαταστήσει την κυβέρνηση», επισημαίνοντας ότι το νομοσχέδιο δεν πέρασε καν από υπουργικό συμβούλιο.

Προφανώς, δεν έχει γίνει αντιληπτό ότι αυτή τη στιγμή διεξάγεται ένα δύσκολο εγχείρημα στη χώρα με αυτήν την τρικομματική κυβέρνηση.

Προφανώς κάποιοι, που ως γνωστόν ήθελαν να είναι υπουργοί και σ’ αυτή την κυβέρνηση, βρήκαν ευκαιρία να υπονομεύσουν την προσπάθεια - ενώ δεν θα έβγαζαν κιχ αν ήσαν μέλη του υπουργικού συμβουλίου.

Και, δεν κατάλαβα. Ήταν καλύτερα με τους πενήντα και βάλε υπουργούς που επί τρία σχεδόν χρόνια δεν έκαναν τίποτε;

Τώρα που γίνεται μια προσπάθεια – μια αποκρατικοποίηση, μια διαπραγμάτευση, μερικές συγχωνεύσεις – βρήκαν την ώρα να πετροβολήσουν;

Θα βγάλουν τα εσωκομματικά απωθημένα τους πάνω στο καθημαγμένο σώμα της χώρας;

Μόλις στα τέλη του περασμένου Ιανουαρίου ο κ. Λοβέρδος παραιτήθηκε της υποψηφιότητάς του υπέρ του κ. Βενιζέλου, δηλώνοντας ότι θα «συμπορευθεί» μαζί του και αγκαλιάζοντάς τον αδελφικά.

Προς τα πού υποτίθεται ότι θα συμπορευόταν; Μόνο προς τις εκλογές;

Και μόλις την επομένη της εκλογικής διαδικασίας που ανέδειξε τον κ. Βενιζέλο αρχηγό, τον περασμένο Μάρτιο, ο κ. Λοβέρδος έλεγε (μιλώντας στο Μέγκα) πως με τον Βενιζέλο «το κόμμα δεν θα είναι χυλός, με όργανα φυσαρμόνικα».

Τι έγινε τώρα, αποκτήσαμε «χυλό»;

Όλα τα παραπάνω δεν θα είχαν καμία σημασία και κανένα ενδιαφέρον, αν όλη αυτή η φασαρία δεν συνέβαινε σε μια πολύ κρίσιμη ώρα.

Δεν θα είχαν καμιά σημασία αν ουσιαστικά δεν προκαλούσαν βλάβη στην κυβέρνηση που μετά κόπων και βασάνων απέκτησε η χώρα.

Τέλος, ας μου επιτραπεί μια απορία: Υποτίθεται ότι χθες υπήρξε μια μίνι κρίση – στη συνάντηση Βενιζέλου με την τρόικα, στις ενδοκυβερνητικές σχέσεις. Επ’ αυτού, οι φωνασκούντες για το νόμο με τον οποίο ο Αρβανιτόπουλος επιδιώκει να μας βρει ο Σεπτέμβριος με ανοιχτά τα πανεπιστήμια (κάτι που ουδόλως πέτυχαν οι «μεταρρυθμιστές» και περί την «συναίνεση» θριαμβολογούντες) δεν είχαν καμιά αγωνία;

Η στάση τους θυμίζει έντονα – και ανησυχητικά - αυτό που έχω ξαναγράψει:

Όταν στην Ιταλία σχηματίστηκε η κυβέρνηση Μόντι, ο Μπερλουσκόνι, για την τιμή των όπλων, φέρεται να είχε πει: «Και όποτε θέλουμε, τραβάμε το καλώδιο από την πρίζα».

Αυτό θυμίζει η στάση αυτών που καλούν τους συναδέλφους τους βουλευτές να μην ψηφίσουν νομοσχέδιο της κυβέρνησης – και μάλιστα το πρώτο!

Βέβαια, ο Μόντι είχε απαντήσει: «Παρακαλώ να λείπουν οι αναφορές σε καλώδια και πρίζες. Διότι δεν είμαστε μηχάνημα. Αλλά και μηχάνημα να ήμασταν, δεν θα ήμουν σίγουρος αν θα επρόκειτο για ξυριστική μηχανή ή για μηχάνημα τεχνητής αναπνοής».

Αν κατάλαβα καλά, κάποιοι αυτή τη δύσκολη ώρα παίζουν επικίνδυνα παιχνίδια με τις πρίζες, νομίζοντας ότι το καλώδιο καταλήγει στην ξυριστική τους μηχανή…