«Τσίπρας στο Παρίσι!»

Γιάννης Πρετεντέρης
Δημοσιογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Τα Νέα" - 17/7/2012

Νομίζω ότι οι εργαζόμενοι της Peugeot - Citroën μπορούν πλέον να αισθάνονται πιο σίγουροι και περισσότερο ασφαλείς. Ο Αλέξης Τσίπρας ανέλαβε την υπεράσπισή τους.

Δεν ξέρω, βεβαίως, αν η διοίκηση της εταιρείας λάβει σοβαρά υπόψη την υπόδειξη του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ να μην προχωρήσει σε απολύσεις - μεταξύ μας, το πιθανότερο είναι πως ούτε ξέρουν ποιος είναι ο Τσίπρας ούτε πήραν ποτέ χαμπάρι τις δηλώσεις του!..

Αυτό, όμως, δεν μειώνει την πολιτική σημασία του γεγονότος.

Διότι εξ αυτού συνάγεται ότι ο Τσίπρας, εκτός από την Ελλάδα, προτίθεται να διορθώσει και τη Γαλλία - πριν, υποθέτω, επεκταθεί και στις υπόλοιπες ηπείρους...

Κάτι σαν «Τσίπρας στα Τρίκαλα, Τσίπρας στο Παρίσι!» για να θυμηθώ και μια παλαιότερη διαφήμιση καταστήματος ρούχων.

Ολα αυτά, ομολογώ, μου προκαλούν αμηχανία. Πώς άραγε να ερμηνεύσω τέτοιες παρεμβάσεις;

Είναι η αφέλεια όσων ξαφνικά και συμπτωματικά βρέθηκαν στο προσκήνιο χωρίς επίγνωση πραγμάτων, ορίων και μεγεθών;

Είναι ένα (συνηθισμένο στην Ελλάδα) μείγμα μικρομεγαλισμού και αμετροέπειας;

Ή μήπως είναι η έκφραση μιας καφενόβιας αντίληψης που (μεταξύ πρέφας και πλακωτού) όλα τα ξέρει και όλα τα μαχαιρώνει - ακόμη και την αναδιάρθρωση της γαλλικής αυτοκινητοβιομηχανίας;

Δεν ξέρω και δεν προδικάζω. Σίγουρα, όμως, δεν προκύπτει από ενεργό ενδιαφέρον για τους εργαζομένους της Peugeot.

Εκτός και αν Τσίπρας νομίζει ότι μια δήλωσή του αρκεί για να αποτρέψει οκτώ χιλιάδες απολύσεις - οπότε το επόμενο βήμα είναι να στρατοπεδεύσει στο Βατερλώ και να φωνάζει «φέρτε μου τον Ουέλινγκτον!»...

Επί της ουσίας, το περιστατικό είναι ίσως δευτερεύον και ενδεχομένως πάνω στο χειροκρότημα να είπε κι ο Τσίπρας μια κουβέντα παραπάνω.

Το αναφέρω, όμως, επειδή αυτό ακριβώς είναι το γενικότερο πρόβλημα με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν ξέρεις ποτέ τι εννοεί και τι δεν εννοεί. Πού αποβλέπει και πού δεν αποβλέπει. Πότε κάνει φιγούρα και πότε μιλάει σοβαρά.

Οικοδομεί μόνος του τις προϋποθέσεις τής πιο κακοπροαίρετης κριτικής και μετά διαμαρτύρεται ότι τον αδικούν ή τον παρερμηνεύουν.

Ακόμη θυμάμαι προεκλογικά τον Λαφαζάνη και άλλους να δηλώνουν on camera ότι θα φύγουμε από το ευρώ και τον ΣΥΡΙΖΑ να κατηγορεί τα μέσα ενημέρωσης ότι διαστρεβλώνουν τις απόψεις του για το ευρώ!..

Αυτό ακριβώς, όμως, αποτελεί το ζητούμενο: ποιες είναι οι απόψεις του ΣΥΡΙΖΑ;

Προς το παρόν, το μόνο που ακούμε είναι ότι καταριέται το Μνημόνιο και ότι βρίζει τη ΔΗΜΑΡ - θεάρεστες πράξεις, δεν λέω, αλλά αρκούν;

Διότι αν ένα κόμμα δεν λέει τις απόψεις του, τότε δύο εξηγήσεις υπάρχουν.

Είτε δεν έχει απόψεις.

Είτε τις κρύβει γιατί δεν θέλει να μαθευτούν.

Μεγαλο…συνταξιούχοι

Άννα Παναγιωταρέα
Δημοσιογράφος
Άρθρο της στην εφημερίδα "Ελεύθερος Τύπος" - 17/7/2012

«Να κοπούν και άλλο οι συντάξεις, να κοπεί ή και να μη δίδεται το επικουρικό, να μην καταβάλλεται η δεύτερη σύνταξη…», διαβάζουμε τις πληροφορίες -που συνήθως βγαίνουν σωστές- του οικονομικού ρεπορτάζ και μένουμε πλέον με την εντύπωση ότι ο συνταξιούχος είναι ο μέγας χορηγός του υπουργείου Οικονομικών, αμέσως μετά την κατοικία. Ενώ το υπουργείο είναι ο πλέον αχάριστος «ευεργετηθείς», διότι, κάθε φορά που στριμώχνεται, επιστρέφει όλο και με αγριότερες διαθέσεις εναντίον των απομάχων της ζωής.

Το χειρότερο είναι ότι το να κοπούν και άλλο οι συντάξεις σημαίνει ότι οι άνθρωποι που έχουν φτάσει στο τελευταίο στάδιο της ζωής τους καταδικάζονται στην απόλυτη ανέχεια. Δεν έχουν τρόπο να αυξήσουν το εισόδημά τους -εδώ δεν μπορούν να βρουν δουλειά οι εικοσάρηδες!-, δεν ελπίζουν σε βοήθεια από τα παιδιά τους, γιατί αυτοί οι ίδιοι αποτελούν… τη μόνη βοήθεια για τα παιδιά τους. Πέρασαν τα νιάτα τους δουλεύοντας και καταβάλλοντας κρατήσεις προς τα συνταξιοδοτικά ταμεία τους και τώρα που υποτίθεται ότι «ξεκουράζονται», απολαμβάνοντας τους κόπους τους, έρχεται το κράτος και τους κάνει συνεχή αφαίμαξη από το μόνο πόρο που έχουν: τη σύνταξη!

Αλλά τι κράτος είναι αυτό που «τρώει» τις συντάξεις, δηλαδή τις καταβολές των εργαζομένων -μιας ολόκληρης ζωής- στα Ταμεία τους; Τι κράτος ανάλγητο είναι αυτό που καταδικάζει τους γέροντες στην πενία, όταν υπολόγιζαν ότι θα μπορούν να ζουν αξιοπρεπώς με τη σύνταξή τους, για όσα χρόνια ακόμη τους χάριζε ο Θεός; Τι κράτος παράνομο είναι αυτό που «αποφασίζει και διατάσσει» ότι θα κόψει τις δεύτερες συντάξεις για τις οποίες γίνονταν νόμιμες κρατήσεις στους δικαιούχους; Και τι κράτος ληστρικό είναι αυτό που μειώνει ή και κόβει την καταβολή της επικουρικής σύνταξης, που είναι και αυτή κρατήσεις από τους μισθούς των εργαζομένων;

Είναι ένα κράτος άθλιο, που κοροϊδεύει τους Πολίτες του. Είναι ένα κράτος αναξιόπιστο, που θεωρεί ότι οι συντάξεις είναι χρήματα τα οποία μπορεί να «απαλλοτριώνει», σαν να είναι κρατικός τραπεζικός λογαριασμός.

Από την άλλη, στα περιοδικά lifestyle η ζωή εμφανίζεται ανέφελη και ωραία στα κοσμικά θέρετρα, με τα πελώρια σκάφη, τα τζετ σκι, τα λουκούλλεια γεύματα και τα πάρτι παρα θίν’ αλός με τραγουδιστές-διακόσια ευρώ το κεφάλι! Είμαστε ή του ύψους ή του βάθους. Με τη διαφορά ότι το βάθος την πληρώνει μονίμως και το ύψος περνάει σαν να μη συμβαίνει τίποτε, έχοντας καταφέρει τόσα χρόνια να ξεφεύγει από ελέγχους, από διασταυρώσεις…

Πώς άραγε καταφέραμε εν έτει 2012 ο συνταξιούχος να είναι…ο πλουσιότερος Ελληνας;

Ο χρόνος, το χρήμα και η επιστροφή στον ρεαλισμό

Σοφία Βούλτεψη
Δημοσιογράφος
Άρθρο της στο site "Ελεύθερη Ζώνη" - 18/7/2012


Όσο περίεργο κι’ αν φαίνεται, η Ελλάδα αυτή τη στιγμή περισσότερο χρειάζεται χρόνο, παρά χρήμα.

Υπό αυτήν την έννοια, βρίσκω υπερβολική την συζήτηση για την ανάγκη να βρεθούν μέσα σε δυο μέρες – και πάντως πριν από την έλευση της τρόικας μέσα στις προσεχείς ημέρες – ποσά ύψους 11,7 δις ευρώ προκειμένου να περικοπούν.

Οι δαπάνες που μπορούν να περικοπούν επειδή είναι περιττές, πρέπει να περικοπούν και άμεσα.

Όσες σπατάλες εξακολουθούν να γίνονται (και να κρύβονται) πρέπει να σταματήσουν αμέσως.

Αν υπάρχουν υπουργοί που δεν μπόρεσαν να εντοπίσουν αυτές τις δαπάνες, ενδεχομένως λόγω του μικρού χρόνου παρουσίας τους στους τομείς ευθύνης τους, οφείλουν να εγκλιματιστούν άμεσα και να βρουν εκείνα τα στελέχη που θα τους βοηθήσουν στην ανίχνευση και στον εντοπισμό κάθε πηγής σπατάλης – ώστε να γίνουν «ρεαλιστικές» οι προτάσεις τους, όπως αφέθηκε να διαρρεύσει ότι σχολίασε στέλεχος του υπουργείου οικονομικών.

(Το συγκεκριμένο σχόλιο – και μάλιστα από πρόσωπο που προφανώς ζήτησε να μην κατονομαστεί – μας επιτρέπει να σχολιάσουμε κι’ εμείς πως με σχόλια και διαρροές δεν βρίσκονται λεφτά).

Επομένως, οι «σχολιαστές» της οικονομικής μας δυσπραγίας, καλά θα κάνουν να μην καταναλώνουν φαιά ουσία για σχόλια, αλλά να στύψουν το μυαλό τους για να βρουν, μέχρι την έλευση της τρόικας, τρόπους άμεσης δημιουργίας εσόδων, που δεν θα προέρχονται από την φορολογία και τις οριζόντιες περικοπές.

Τους διαβεβαιώνω πως ούτε η ίδια η τρόικα πιστεύει ότι μπορεί να βρεθεί (με αξιόπιστο τρόπο) το θηριώδες ποσό των 11,5 δις ευρώ.

Αυτό που ζητά η τρόικα (και όταν λέω τρόικα δεν εννοώ τους τρεις εκπροσώπους της) αλλά τους ίδιους τους δανειστές (ΕΕ,ΕΚΤ και ΔΝΤ), είναι να ξεκινήσει επιτέλους κάτι – στο κράτος, στις αποκρατικοποιήσεις, στην οικονομική δραστηριότητα.

Πολιτικά πρέπει να δούμε τα πράγματα – όχι λογιστικά.

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τι σχέδιο θα βρουν μπροστά τους σήμερα το πρωί, στη σύσκεψή τους, οι τρεις αρχηγοί.

Αν, όμως, δεν πρόκειται για ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα σε βάθος τετραετίας, τότε θα βρεθούν αντιμέτωποι με άλλη μια άσκηση επί χάρτου.

Είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε όλοι πως αυτή τη στιγμή ο χρόνος είναι πιο πολύτιμος από το χρήμα.

Άλλωστε, ως γνωστόν, ο χρόνος είναι χρήμα.


Υ.Γ. Μετά την χθεσινή συνάντηση του πρωθυπουργού με τον υπουργό των Οικονομικών, τα πράγματα επανήλθαν στη σφαίρα της λογικής και του ρεαλισμού, καθώς, όπως φαίνεται, οι παράγοντες του υπουργείου είχαν πάλι βάλει ανάποδα τους πόλους και έβλεπαν λογικά τα παράλογα.

Έτσι, το υπουργείο, που κατά παράδοση ζητά μόνο από τους άλλους χωρίς ποτέ το ίδιο να κάνει τίποτε για την επανεκκίνηση της Οικονομίας (κι' ας λέγεται υπουργείο Οικονομίας) προχώρησε σε άλλου είδους διαρροές, παραιτούμενο από τις παράλογες απαιτήσεις του να βρεθούν επακριβώς μέσα σε λίγες μέρες 11,5 δις ευρώ (για την... ακρίβεια 11,7) - και βομβαρδίζοντάς μας με νέο τρόμο.

Σύμφωνα με τη νέα εκδοχή «η τρόικα ζητεί κατευθύνσεις και όχι λεπτομέρειες», καθώς «δεν είναι ανάγκη να τα προσδιορίσουμε επακριβώς».

Οι δε υπουργοί έγιναν τώρα «συνεργάσιμοι», καθώς «δεν έχουν την τεχνογνωσία και θα τους βοηθήσουμε».

Νέου τύπου διαρροή είχαμε και στο θέμα των περαιτέρω περικοπών μισθών και συντάξεων.

Εκεί που οι «κύκλοι» μας έλεγαν με άνεση χιλίων καρδιναλίων πως «όλα είναι στο τραπέζι», τώρα άλλαξαν ρότα δηλώνοντας πως «προσπαθούμε να τα αποφύγουμε (σ.σ. τα νέα μέτρα) με επιχείρημα τη μεγαλύτερη ύφεση».

Όπως βλέπετε και ο άγιος φοβέρα θέλει...

Στο ίδιο έργο θεατές...

Πάσχος Μανδραβέλης

Αρθρογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Καθημερινή" - 18/7/2012

Το χειρότερο με αυτήν την κυβέρνηση είναι ότι δεν μπορεί καν να μας εκπλήξει. Τα κόλπα, τα τερτίπια και η δημιουργική λογιστική που ακούστηκαν στο προχθεσινό διυπουργικό για την περικοπή των δαπανών -με κορυφαίο την «ευφυέστατη» σύλληψη του υπουργού Εσωτερικών να συμπεριλάβει στις περικοπές των δαπανών εξοικονομήσεις... προηγουμένων ετών- τα έχουμε ξανακούσει. Οχι μία, αλλά πολλές φορές. Οποτε, δηλαδή, ετίθετο θέμα περικοπής των δαπανών ή άλλων μεταρρυθμίσεων.

Ξεφυλλίζοντας τις εφημερίδες του πρόσφατου παρελθόντος θα δούμε ότι το κρυφτούλι των υπουργών με το καθήκον τους ξεκίνησε την επομένη της ψήφισης του πρώτου Μνημονίου. Και όταν λέμε «την επομένη» κυριολεκτούμε. Διάβαζουμε για παράδειγμα στην «Καθημερινή» στις 20.5.2010: «Εμπόδια στην υλοποίηση των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει η Ελλάδα προκειμένου να διασωθεί η οικονομία της θέτουν ακόμη και υπουργοί της κυβέρνησης... Σύμφωνα με πληροφορίες, η προωθούμενη από το υπουργείο Οικονομικών απελευθέρωση των κατώτατων ορίων στις δικηγορικές αμοιβές, στο πλαίσιο της απελευθέρωσης των κλειστών επαγγελμάτων, έχει προκαλέσει τη σύγκρουση μεταξύ του κ. Γιώργου Παπακωνσταντίνου και του υπουργού Δικαιοσύνης Χάρη Καστανίδη. Σε ένα άλλο μέτωπο αποδείχθηκε πως η υπουργός Οικονομίας Λούκα Κατσέλη είχε αποστείλει στην Κομισιόν διαφορετική ρύθμιση από αυτή που κατατέθηκε στη Βουλή σχετικά με την παραγωγή και πώληση άρτου στα σούπερ μάρκετ».

Για τις περικοπές των δαπανών όλοι είχαν μια καλή δικαιολογία: «Περίπου 22 δισ. ευρώ πρέπει να εξοικονομήσει η χώρα μας μέχρι το 2015, εκ των οποίων 15 δισ. από περιστολές δαπανών και 7 δισ. από αύξηση εσόδων. Οι εγγενείς δυσκολίες που επικαλούνται οι υπουργοί για να υλοποιήσουν τις υποχρεώσεις που τους αναλογούν και κυρίως το γεγονός ότι οι περισσότεροι μοιάζουν πια να μην πιστεύουν στην επίτευξη των κυβερνητικών στόχων... Είναι χαρακτηριστικό ότι υπάρχουν υπουργοί οι οποίοι με τη φράση “ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος” διαμηνύουν ευθαρσώς στον κ. Γ. Παπακωνσταντίνου πως είναι εντελώς παράλογο να τους ζητεί περαιτέρω περικοπές, και άλλοι που είτε τοποθετούν έναν ανώτατο πήχυ στις μειώσεις που τους αξιώνονται είτε φωτογραφίζουν άλλες πηγές (σ.σ.: δηλ. “τα ισοδύναμα των άλλων”) εξοικονόμησης» («Καθημερινή» 26.3.2011). «Ευρύ εσωτερικό μέτωπο διαφωνούντων με τις απολύσεις από το Δημόσιο έχει να αντιμετωπίσει το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα ο πρωθυπουργός. Η προχθεσινή ευθεία διαφωνία του κ. Δ. Ρέππα ως προς την αναγκαιότητα απολύσεων στο Δημόσιο και οι έμμεσες αιχμές του προς τον κ. Γ. Παπακωνσταντίνου δεν είναι παρά μόλις μία περίπτωση υπουργού που διαφωνεί και μάλιστα δημοσίως» («Καθημερινή» 21.5.2011).

Κάπως έτσι, λοιπόν, περάσαμε δύο χρόνια μη εφαρμογής του Μνημονίου (υπάρχουν άπειρα παραδείγματα «ηρωικής αντίστασης» των υπουργών να εφαρμόσουν τα συμφωνηθέντα, που δεν επαρκεί ο χώρος να τα καταγράψουμε). Η συνεδρίαση του προχθεσινού διυπουργικού δείχνει ότι κάπως έτσι θα περάσουμε και τα επόμενα δύο χρόνια, αν -εν τω μεταξύ- δεν κοπεί η ροή της χρηματοδότησης. Οι υπουργοί συνεχίζουν να ορκίζονται ότι όλες οι δικές τους δαπάνες είναι σημαντικές, αλλά παρ’ όλα αυτά θέλουν να περιστείλουν τη σπατάλη του Δημοσίου, η οποία φυσικά είναι στα υπουργεία των άλλων.

Κινήσεις που θ’ αλλάξουν το παιχνίδι

Αλέξης Παπαχελάς
Δημοσιογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Καθημερινή" - 18/7/2012


Το κρίσιμο ραντεβού της κυβέρνησης με την πραγματικότητα έχει ορισθεί για τον Σεπτέμβριο. Μέχρι τώρα τόσο ο πρωθυπουργός όσο και το οικονομικό επιτελείο εκπέμπουν τα σωστά μηνύματα για την ανάγκη προώθησης των διαρθρωτικών αλλαγών, τον περιορισμό της σπατάλης στο Δημόσιο και τις αποκρατικοποιήσεις. Το πρόβλημα θα αρχίσει από την ώρα που το κυβερνητικό επιτελείο θα καθήσει απέναντι στην τρόικα την επόμενη εβδομάδα. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες έχουν αποφασίσει εδώ και μήνες ότι η διαπραγμάτευση πρέπει να διεξάγεται μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των εκπροσώπων της τρόικας. Είναι προφανές ότι δεν θέλουν μια «πολιτική συζήτηση» αλλά μια διαπραγμάτευση με χαρτί και μολύβι, με νούμερα και στοιχεία. Οι άνθρωποι της τρόικας ξέρουν, άλλωστε, πια πολύ καλά την Ελλάδα, σε κάθε της λεπτομέρεια. Αν ακούσουν κάποιον να τους λέει «θα αξιοποιήσουμε την ακίνητη περιουσία του Δημοσίου», θα του απαντήσουν με βάση στοιχεία πως αυτό για να αποδώσει θα απαιτήσει τουλάχιστον 18-24 μήνες. Πρόκειται συνεπώς για μια διαπραγμάτευση που δεν σηκώνει αόριστες υποσχέσεις και κουβέντες του αέρα.

Σε κάθε κρίσιμο σημείο των διαπραγματεύσεων και οι δύο πλευρές ψάχνουν να βρουν κάτι που θα αλλάξει το κλίμα και τους όρους του παιχνιδιού. Στην ορολογία των εμπλεκόμενων στις διαπραγματεύσεις ο όρος που χρησιμοποιείται είναι «game changers». Φτάνει, δηλαδή, η στιγμή που αντιλαμβάνονται όλοι ότι αποκλείεται να επιτευχθούν οι δημοσιονομικοί και άλλοι στόχοι και χρειάζονται μια - δυο θεαματικές κινήσεις που θα αλλάξουν το παιχνίδι. Την πρώτη περίοδο του Μνημονίου αυτό επετεύχθη με τις αλλαγές στο ασφαλιστικό και στη δεύτερη με τις αλλαγές στα εργασιακά. Εν τω μεταξύ, δοκιμάσθηκαν και ορισμένα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα, όπως οι αποκρατικοποιήσεις ύψους 50 δισ., τα οποία πολύ γρήγορα απεδείχθη ότι ήταν εντελώς ανεφάρμοστα.

Η κυβέρνηση θα πρέπει να βρει πολύ γρήγορα, έως τις αρχές Σεπτεμβρίου, τις δυο - τρεις αντίστοιχες κινήσεις που θα διασφαλίσουν τη χρηματοδότηση της χώρας. Δεν θα είναι μια εύκολη εξίσωση γιατί δεν υπάρχουν εύκολες και άμεσες λύσεις ώστε να αποφευχθεί το πολιτικό δηλητήριο των περαιτέρω μειώσεων μισθών και συντάξεων. Ταυτοχρόνως θα πρέπει να αποφευχθεί η κατάρρευση της κυβέρνησης λόγω της αποχώρησης ενός ή και δύο εταίρων της. Και όλα αυτά όταν στο Βερολίνο μια ισχυρή ομάδα έχει σταματήσει να βλέπει την ελληνική έξοδο από το ευρώ ως ανεξέλεγκτη καταστροφή ή να παίρνει πολύ στα σοβαρά την «απειλή Τσίπρα».

Μέχρι τώρα, λοιπόν, τα μηνύματα προς τα μέσα και τα έξω ήταν σωστά και συνετά. Η κυβέρνηση θα εισέλθει όμως σε λίγες ημέρες στο καμίνι της λήψης άμεσων και δυσάρεστων αποφάσεων όπου και θα παραμείνει με κλιμακούμενες θερμοκρασίες (και άδεια δημόσια ταμεία) μέχρι το τέλος της διαπραγμάτευσης με την τρόικα στις αρχές Σεπτεμβρίου.

Το ΠΑΣΟΚ του κ. Βενιζέλου

Αθανάσιος Έλλις

Αρθρογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Καθημερινή" - 12/7/2012

Είναι πλέον σαφές ότι η ανάκτηση της αξιοπιστίας αποτελεί στο σημερινό αρνητικό για την Ελλάδα ευρωπαικό περιβάλλον προϋπόθεση της όποιας μελλοντικής διεκδίκησης. Ομως, κάποιοι παραμένουν εθισμένοι όχι μόνο στις παραπλανητικές προεκλογικές εξαγγελίες τους, αλλά και σε μετεκλογικές εμμονές.

Ο ελληνικός λαός παρακολουθεί ένα νέο «θέατρο του παραλόγου», καθώς κορυφαίοι πολιτικοί συνεχίζουν να προβάλουν, περίπου ως αυτονότητα και εξασφαλισμένα, ζητήματα που οι εταίροι μας έχουν καταστήσει σαφές ότι σε αυτή τουλάχιστον τη φάση δεν προτίθενται να συζητήσουν, και από την άλλη, βλέπουν τεχνοκράτες, που έχουν αίσθηση της ευρωπαϊκής πραγματικότητας, να εμφανίζονται συγκρατημενοι και να αποφεύγουν τις πατριωτικές κορόνες, επιχειρώντας να διαχειρισθούν μια πολύ δύσκολη κατάσταση, γνωρίζοντας ότι μόνο μια συναινετική προσέγγιση που θα βασίζεται σε έργα και όχι σε λόγια, πόσω μαλλον σε «μαχητικές διεκδικήσεις», θα επιτρέψει στη χώρα να επιτύχει κάποιες αλλαγές στο περίπλοκο και αρνητικό για την Ελλάδα δημιουργηθέν περιβάλλον.

Υπό αυτό πρίσμα, άλλωστε, επέλεξε ο κ. Γιάννης Στουρνάρας να περιορίσει τις προσδοκίες για άμεση και επιθετική επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου και προέβαλε ως προτεραιότητα τις αποκρατικοποιήσεις, υπογράφοντας την πώληση των τεσσάρων airbus της Ολυμπιακής, η ακινησία των οποίων είχε μειώσιει σημαντικά την τιμή τους, ενώ έδωσε βάρος στην ταχεία ολοκλήρωση των έξι αποκρατικοποιήσεων, για τις οποίες ήδη εξελίσσονται οι διαγωνιστικές διαδικασίες (Κρατικά Λαχεία, Ελληνικό, ΔΕΠΑ/ ΔΕΣΦΑ, IBC, Κασσιώπη, Αφάντου). Είναι περίεργο ότι οι επικρίσεις για τη στάση του κ. Στουρνάρα στο Eurogroup προήλθαν από τον κ. Ευάγγελο Βενιζελο, έναν άνθρωπο που λόγω της προηγούμενης θητείας του ως υπουργός Οικονομικών γνωρίζει καλύτερα από κάθε άλλον τα «περιθώρια» διαπραγμάτευσης σε αυτή τη φάση. Και δεν μπορεί από τη μια να αυτοπροβάλλεται ως ηγέτης του κόμματος που σήκωσε μόνο του τον «σταυρό του μαρτυρίου» κατα τους πρώτους δέκα οκτώ μήνες μετά την προσφυγή της χώρας στον μηχανισμό στήριξης, και από την άλλη για λόγους εσωτερικής πολιτικής, να προβαίνει σε κινήσεις που έχουν έντονα λαϊκίστικα χαρακτηριστικά.

Σε μια άλλη χώρα και σε έναν άλλο πολιτικό κόσμο, θα μπορούσε κανείς να δεχθεί ότι η προβολή το τελευταίο διάστημα κάποιων μαξιμαλιστικών θέσεων από τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ γίνεται με γνώμονα το εθνικό συμφέρον και προσφέρεται ως εργαλείο αξιοποίησης για τον υπουργό Οικονομικών. Δυστυχώς, η αλήθεια είναι πως η στάση του κ. Βενιζέλου είναι περισσότερο κυνική και λιγότερο πατριωτική... Οπως απέδειξε και με την ατυχή επιλογή του να μην συμμετάσχουν στην κυβέρνηση κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ τα οποία, παρα τις αντιδράσεις συντεχνιών, είχαν πείσει για την αποτελεσματικότητά τους σε πολύ ευαίσθητους τομείς, και άρα με την παρουσία τους θα συνέδραμαν στην εθνική προσπάθεια, έτσι και τώρα θέλει να περιορίσει το πολιτικό κόστος από τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση και να ανακτήσει τη χαμένη διείσδυση σε παραδοσιακές δεξαμενές ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ.

Αλλά δεν γίνεται να προβάλει ως μείζον πολιτικό επιχείρημα ότι το ΠΑΣΟΚ αποτελεί παράγοντα σταθερότητας και ενότητας που διαχειρίσθηκε την οικονομία και γνωρίζει τις δυσκολίες στη σχέση με την τρόικα, και την ίδια ώρα να υποκύπτει σε λαϊκισμούς και να επικρίνει όσους στην πρώτη τους επαφή με ένα διστακτικό, αν όχι αφιλόξενο, Εurogroup, δεν «απαίτησαν» τριετή επιμήκυνση «εδώ και τώρα».

Αν το ΠΑΣΟΚ πρόκειται να έχει κάποιο ρόλο στο μελλοντικό πολιτικό γίγνεσθαι -κάτι που μένει να αποδειχθεί- θα το πετύχει ακολουθώντας τον δρόμο της εξωστρέφειας και του ρεαλισμού, όχι αυτόν της εσωστρέφειας και του λαϊκισμού.

Κόστος εργασίας, «εταίροι» και άνεργοι

Μπάμπης Παπαδημητρίου
Δημοσιογράφος
Άρθρο του στην "Καθημερινή" - 12/7/2012

Γιατί οι έμποροι και οι επαγγελματοβιοτέχνες εμφανίζουν μια κάποια δυσνόηση στη σχέση που έχει η αμοιβή της εργασίας των μισθωτών με την παραγωγικότητα; Η εξήγηση βρίσκεται στη θέση που έχουν στην αγορά, στην παραγωγική αλυσίδα και στον τρόπο που χρησιμοποιούν την εξαρτημένη εργασία. Αυτοί είναι, όμως, οι πολλοί και μαζί με τους απασχολουμένους στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, έχουν σημαντική πολιτική επιρροή.

Γιατί, λοιπόν, η συνεχής αύξηση των αμοιβών καταδικάζει την εθνική οικονομία; Ακολουθήστε, παρακαλώ, τον ακόλουθο, απλοϊκό, συλλογισμό. Εστω μια οικονομία ανοιχτή, χωρίς δασμούς και ειδικούς φόρους. Εστω ότι υπάρχουν μόνον δύο επιχειρήσεις. Πωλούν υποδήματα και οι δύο και έχουν τον ίδιο αριθμό εργαζομένων. Ομως, η πρώτη εισάγει έτοιμα τα παπούτσια «της», ενώ η άλλη παράγει τα υποδήματα που τοποθετεί στην ίδια πάντοτε αγορά με τη «συνάδελφό» της. Για να κρατήσουμε απλό τον συλλογισμό, ας δεχθούμε ότι δεν υπάρχει καμία άλλη διαφορά, π.χ. σε ποιότητα, και τα εμπορεύματα είναι ακριβώς ίδια.

Ποια θα είναι η τιμή τους; Αν το «παπούτσι από τον τόπο μας» είναι φθηνότερο, ο εισαγωγέας δεν θα βρίσκει πελάτες. Αν όμως το εισαγόμενο είναι φθηνότερο, τότε χάνει η ελληνική παραγωγή. Αφού όμως η τιμή προσδιορίζει ποιος θα «ζήσει» και ποιος θα «κλείσει», τότε πρέπει να συγκεντρώσουμε την προσοχή μας στους παράγοντες προσδιορισμού της. Ομως, ο έμπορός μας δεν προσμετράει στο κόστος «του» την εργασία που χρειάστηκε η κατασκευή του εισαγόμενου παπουτσιού, αφού αυτός πληρώνει μια συνολική τιμή στον προμηθευτή του. Ο δικός μας επιχειρηματίας μετράει τους υπαλλήλους του, το ηλεκτρικό και τα άλλα πάγια έξοδά του, προσθέτει το μάρκετινγκ και διαπιστώνει ότι το κόστος εργασίας δεν είναι, τελικά, «τόσο υψηλό». Βγαίνει, λοιπόν, στα τηλεπαράθυρα και λέει ότι οι μισθοί γι’ αυτόν δεν αποτελούν πρόβλημα.

Αντιθέτως, το εμπόριο πάει καλύτερα όσο υψηλότεροι είναι οι μισθοί όλων των πελατών του και όχι μόνον των δικών του εργαζομένων. Πρέπει να είναι εξίσου «καλές» και οι αμοιβές των ανταγωνιστών του. Γι’ αυτό επιμένει να υπάρχουν οι ίδιες αμοιβές σε ολόκληρη την οικονομία. Στην πράξη, όμως, ο έμπορος-εισαγωγέας μπορεί να βγάλει από την αγορά τον εγχώριο παραγωγό, αρκεί οι εργαζόμενοι στη χώρα όπου «ράβει» τα παπούτσια να δουλέψουν για μικρότερη αμοιβή σε σύγκριση με τους δικούς μας εργάτες.

Σε μια οικονομία που εισάγει το μεγαλύτερο μέρος όσων καταναλώνει, τις αμοιβές καθορίζει τελικά ο ξένος εργάτης. Ακόμη κι όταν δεν ζει εδώ, για να «κλέψει» όση δουλειά υπάρχει διαθέσιμη για τους ανειδίκευτους Ελληνες, που φυτοζωούν με το επίδομα ανεργίας. Ας το σκεφτούν λίγο προσεκτικότερα οι «κοινωνικοί εταίροι».