Η επόμενη μέρα του κ.Τσίπρα

Αντώνης Καρακούσης
Αρθρογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Το Βήμα on line" - 22/5/2012

Ας υποθέσουμε ότι όλα πάνε κατ' ευχήν για τον κ. Τσίπρα. Οτι πείθει τα πλήθη και κερδίζει τους ψηφοφόρους με την ορμή της νιότης του. Και στις 17 Ιουνίου αναδεικνύεται μέγας νικητής.

Από την επομένη, ωστόσο, θα έχει να αντιμετωπίσει κρίσιμα θέματα και προβλήματα. Πρώτον, θα πρέπει να σχηματίσει κυβέρνηση. Και επειδή πιθανώς δεν θα επιτύχει αυτοδύναμη κοινοβουλευτική πλειοψηφία θα πρέπει να έχει εκ των προτέρων εξασφαλίσει συμμαχίες ικανές να του προσφέρουν τη στήριξη που θα χρειάζεται.

Αλλά ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι την έχει εξασφαλισμένη ή δεν τη χρειάζεται, θα πρέπει επίσης να είναι έτοιμος να αναλάβει το βάρος της διαπραγμάτευσης με τους δύσπιστους και ίσως εχθρικούς εταίρους μας στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

Εκείνοι θα διεκδικούν εφαρμογή των συμφωνηθέντων ή στην καλύτερη περίπτωση εγγυήσεις προκειμένου να συνεχίσουν να εφαρμόζουν τα απορρέοντα από τις έως τώρα συμφωνίες. Και εκείνος πιθανώς ηρωικά θα προβάλλει αντιστάσεις, επικαλούμενος την καμένη γη που παρέλαβε και την κακή πολιτική που κληρονόμησε. Και επειδή δεν θα υπάρχουν χρονικά περιθώρια, καθώς θα αντιμετωπίζει ταμειακά και άλλα πιεστικά οικονομικά προβλήματα, σχεδόν αναγκαστικά θα αποδεχθεί μια διαδικασία ετεροβαρούς διαπραγμάτευσης. Και, ή θα συμβιβασθεί ή θα τα σπάσει.

Στην περίπτωση ενός συμβιβασμού τίποτε σπουδαίο δεν θα έχει επιτύχει. Μικροκέρδη στην καλύτερη περίπτωση θα εξασφαλίσει, που την προσδοκία του πλήθους δεν θα ικανοποιούν και την απαίτηση του λαού θα επιτείνουν. Θα πρόκειται για την αρχή του τέλους.

Αν τώρα στυλώσει τα πόδια και τα σπάσει με τους ευρωπαίους, εκείνοι θα κλείσουν τις στρόφιγγες προκειμένου να προκαλέσουν ασφυξία και αδιέξοδο. Με τον κόσμο απλήρωτο και την οικονομία αλάδωτη η κατάσταση θα γίνει εκρηκτική και οι υμνητές θα μετατραπούν εν μια νυκτί σε διώκτες.

Αν θέλει ο κ. Τσίπρας να επιτύχει δεν μπορεί να μείνει σε αυτά που έχει. Εχει αποδειχθεί ότι στους καιρούς μας η διακυβέρνηση δεν είναι άσκηση απλή. Θέλει βαθιές επεξεργασίες, σχέδιο ολοκληρωμένο και πρόσωπα επιλεγμένα , με γνώσεις, δυνατότητες και πίστη, ικανά να τρέξουν δύσκολες υποθέσεις και αναλάβουν επικίνδυνες αποστολές.

Η μέχρι τώρα συγκρότηση και το δυναμικό του κόμματός του δεν δείχνουν τέτοιες δυνατότητες. Αντιθέτως φανερώνουν μεγάλες αδυναμίες και ανυπαρξία ολοκληρωμένου και επεξεργασμένου σχεδίου.

Αν λοιπόν ο κ. Τσίπρας θέλει πραγματικά να μείνει και να μην σβήσει ως άλλος διάττοντας αστέρας δεν έχει παρά να χτίσει από τώρα σχέδιο αξιόπιστο ολοκληρωμένο και επιστημονικά άρτιο, ικανό να σταθεί απέναντι στο μνημόνιο που εκείνοι υπερασπίζονται ως άλλο ευαγγέλιο.

Μόνο έτσι θα έχει ο κ. Τσίπρας τύχη και η χώρα ευκαιρία.

Αλλιώς ο ελληνικός λαός, που τόσο εύκολα και με τόση ταχύτητα τον ανέβασε με την ίδια και με ιδιαίτερη σκληρότητα θα τον καταδικάσει και θα τον υποβιβάσει.

Τι θα ψηφίσουμε;

Γιάννης Πρετεντέρης
Δημοσιογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Τα Νέα" - 22/5/2012

Η πρώτη μετεκλογική επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ καταγράφεται ήδη από χθες: κατάφερε να ενώσει την Κεντροδεξιά.

Θα δούμε τώρα μήπως μπορέσει να αναστήσει και το ΠΑΣΟΚ για να κάνει το «δυο στα δυο» - δύσκολο αλλά όχι απίθανο...

Το πρώτο κύμα δημοσκοπήσεων μετά την προκήρυξη των νέων εκλογών συγκεντρώνει, πάντως, μερικά κοινά ευρήματα:

Πρώτον, ότι υπάρχει ρευστότητα για την πρώτη θέση όπου ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ δείχνουν (προς το παρόν) να συναγωνίζονται στήθος με στήθος. Λογικά οδεύουν και οι δυο για πάνω από 20%.

Δεύτερον, ότι ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ δεν φαίνεται να συνθλίβονται από αυτόν τον ανταγωνισμό αφού είτε διατηρούν είτε βελτιώνουν κάπως τα ποσοστά τους. Ειδικότερα η ΔΗΜΑΡ μάλλον πιστώνεται την υπεύθυνη και σοβαρή στάση του Φ. Κουβέλη στη διαδικασία των διερευνητικών εντολών.

Τρίτον, ότι πιο ευάλωτοι στην πόλωση εμφανίζονται (έως τώρα) το ΚΚΕ, ο Καμμένος, η Χρυσή Αυγή και τα εκτός Βουλής κόμματα.

Τι σημαίνουν πολιτικά αυτά τα ευρήματα;

Κατ' αρχήν, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ διατηρεί τη δυναμική που ανέπτυξε τις τελευταίες εβδομάδες προ των εκλογών, παρ' όλο που (όπως φαίνεται) η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων τού χρεώνει την αποτυχία σχηματισμού κυβέρνησης.

Κοινώς: η φορτωτική εστάλη στον Τσίπρα... Αλλά προς το παρόν μάλλον δεν του κοστίζει.

Με άλλα λόγια, το πολιτικό σκηνικό διαμορφώνεται ακόμη με όρους 6ης Μαΐου και όχι 17ης Ιουνίου.

Λογικό. Δεν έχουν ολοκληρωθεί οι συνδυασμοί που θα κατέβουν στις κάλπες ενώ ούτε τα νέα εκλογικά διλήμματα έχουν αναπτυχθεί πλήρως. Η μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων έχει μείνει ακόμη στην προηγούμενη προεκλογική περίοδο.

Αλλά αυτό από μόνο του αποτελεί ένα ζητούμενο.

Διότι αν οι εκλογές γίνουν με τους ίδιους όρους, την ίδια ατζέντα και τα ίδια επιχειρήματα είναι προφανές ότι το εκλογικό αποτέλεσμα αποκλείεται να διαφοροποιηθεί ριζικά.

Αντιθέτως, αν η ατζέντα αλλάξει, αν πάμε σε νέες ουσιαστικά εκλογές, τότε η κάλπη της 17ης Ιουνίου μπορεί να κρύβει μεγαλύτερες εκπλήξεις και από αυτήν της 6ης Μαΐου.

Εκεί θα παιχτεί όλο το παιχνίδι. Κι αυτό θα κρίνει το αποτέλεσμα. Διότι το ζήτημα τελικά είναι απλό: για τι ακριβώς θα ψηφίσουμε;

n Θα καταδικάσουμε πάλι το Μνημόνιο; Ή θα επιλέξουμε τώρα το ευρώ;

n Θα διατηρήσουμε τη γενική ευρωπαϊκή και δημοκρατική πορεία του τόπου; Ή θα δρομολογήσουμε την ανατροπή της;

Το βέβαιο είναι ότι σε αυτές τις εκλογές δεν χωράει καμία παρεξήγηση: ο κάθε ψηφοφόρος ατομικά κουβαλάει στην πλάτη του την πατρίδα. Και θα πρέπει να ψηφίσει σαν να ήταν ο μοναδικός ψηφοφόρος στην ελληνική επικράτεια.

Η ελληνική ελίτ

Αλέξης Παπαχελάς
Δημοσιογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Καθημερινή" - 23/5/2012

Δεκαετίες τώρα ένα ερώτημα πλανάται πάνω από την «αθηναϊκή κοινωνία» για το ποιοι είναι οι λόγοι που νέα κόμματα στελεχωμένα με άριστους επιστήμονες ή τεχνοκράτες «δεν περπατάνε». Θυμάμαι ακόμη την απογοήτευση των οπαδών των «Νέων Δυνάμεων», του ΚΟΔΗΣΟ, της «Συμμαχίας» και άλλων παλαιότερων σχηματισμών, οι οποίοι συγκίνησαν την ελίτ της χώρας, αλλά άφησαν παγερά αδιάφορη την υπόλοιπη κοινωνία. Το ίδιο συνέβη πρόσφατα με τη Δράση όταν πολλοί μπέρδεψαν το τοπικό «ρεύμα» στο Κολωνάκι ή τα βόρεια προάστια με την... κοινωνία. Ενας μάλιστα καλός φίλος προσπαθούσε να εξηγήσει το εκλογικό αποτέλεσμα και το πώς αυτό συμβαδίζει με το γεγονός ότι «το βράδυ πριν από τις εκλογές ήμουν σε ένα εστιατόριο και όλοι ψήφιζαν Μάνο»...

Είναι ασφαλώς λάθος, και μάλιστα θανάσιμο στην πολιτική, να ρίχνεις πάντοτε τις ευθύνες στον λαό αν οι αποφάσεις του δεν ταιριάζουν με τα γούστα σου. Στο κάτω κάτω λίγη υπευθυνότητα και λιγότερο εγωισμό να είχαν επιδείξει μερικοί, μια ενιαία κεντρώα φιλελεύθερη παράταξη θα είχε εισέλθει στη Βουλή στις τελευταίες εκλογές και θα είχε προσφέρει μια οριακά βιώσιμη κυβερνητική λύση μαζί με τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ.

Δεν υπάρχει πάντως αμφιβολία πως είμαστε ένας μεσογειακός λαός, ο οποίος ρέπει προς τον λαϊκισμό, τη ρήξη, την υπερβολή. Το έχουμε αποδείξει πολλάκις στην Ιστορία μας με τους εμφύλιους κατά την Επανάσταση, τον Μεγάλο Διχασμό στις αρχές του 20ού αιώνα, τον Εμφύλιο και άλλα ιστορικά επεισόδια. Η μετριοπάθεια, το χαμηλό προφίλ, η συναίνεση δεν μας ταιριάζουν. Ειδικά μάλιστα μετά τη μεταπολίτευση ο σπόρος του λαϊκισμού και των ακροτήτων έπιασε για τα καλά στην ελληνική πολιτική ζωή.

Εχει πάντως αποδειχθεί πως είναι πολύ πιο αποτελεσματικό για την πρόοδο της χώρας να παντρεύεται το όποιο μεταρρυθμιστικό ρεύμα με μια από τις δύο μεγάλες παρατάξεις της. Εχει σημασία οι μεγάλες παρατάξεις να μην περιπίπτουν σε λούμπεν πολιτευτές, να μην υποφέρουν από ένδεια ιδεών και νέων ρευμάτων και να έχουν άμεση επαφή με την αγορά και τη δημιουργία. Η ευθύνη της ελληνικής ελίτ (ο Θεός να την κάνει ελίτ), ήταν ότι παραχώρησε τη διανόηση, την πολιτική, την ενημέρωση σε μια λαϊκίζουσα Αριστερά και πολλούς ευκαιριακούς νεόπλουτους πειρατές. Οσο η χώρα πήγαινε καλά θεωρούσε ότι μπορεί να αγναντεύει τη σήψη και την παρακμή σαν να μην την αφορά. Τώρα που νιώθει ότι κινδυνεύουν τα πάντα προσπαθεί να στηρίξει ένα οικοδόμημα που είναι ολοφάνερα σάπιο.

Η ελληνική ελίτ αντελήφθη ότι άλλη γλώσσα μιλάει η ίδια και άλλη η πλειοψηφία της κοινής γνώμης. Για να αλλάξει η χώρα πρέπει να πεισθεί η κοινή γνώμη για όσα θεωρούνται αυτονόητα σε μερικές γειτονιές και ακατανόητα σε άλλες. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι δεν σνομπάρω την πολιτική, την ενημέρωση, τον δημόσιο διάλογο αλλά μπαίνω στο καμίνι και δίνω τη μάχη πόρτα πόρτα και την κατάλληλη ώρα θα βρεθεί ο φωτισμένος ηγέτης που θα εκφράσει ένα νέο αστικό όραμα για να ορθοποδήσει και να πάει μπροστά η χώρα. Αλλιώς η ελληνική ελίτ θα μοιάζει σε λίγο με παρέες Λευκορώσων μετά την... Επανάσταση.

Τσιπραντρέου!

Σοφία Βούλτεψη
Δημοσιογράφος
Άρθρο της στο site "Ελεύθερη Ζώνη" - 23/5/2012


Ειλικρινά τώρα, δεν καταλαβαίνω για ποιον λόγο ο Αλέξης Τσίπρας ξαναθυμήθηκε με τόσο υποτιμητικό τρόπο τον Γ. Παπανδρέου.

Εντάξει, ήθελε να απαξιώσει τον Ολάντ, που χρησιμοποίησε «ανάρμοστη» για σοσιαλιστή γλώσσα αναφερόμενος στις υποχρεώσεις της Ελλάδας. Και κυρίως επειδή δεν έσπευσε, αν και αρχηγός Κράτους, να συναντήσει τον νέο αυτοκράτορα - σωτήρα της Ελλάδας.

Αλλά τόση αχαριστία; Να αποκαλέσει τον Γάλλο Πρόεδρο… Ολαντρέου, απαξιώνοντας μαζί του και τον μεγάλο ευεργέτη του κόμματός του;

Μα αν δεν υπήρχε ο Παπανδρέου, ο κ. Τσίπρας έπρεπε να τον εφεύρει.

Χάρη στον Παπανδρέου, που συνεχίζει να… λαμβάνει μέρος σε συνέδρια, είδε ο κ. Τσίπρας τον ΣΥΡΙΖΑ να εκτοξεύεται στα ύψη.

Να το ξαναπούμε; Άδειασε το ΠΑΣΟΚ και γέμισε ο ΣΥΡΙΖΑ, οπότε γεννήθηκε ο ΠΑΣΟΚΟΣΥΡΙΖΑ!

Χάρη στον Γιώργο Παπανδρέου, ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να κυκλοφορεί ανά την Ευρώπη υποδυόμενος τον νέο Ανδρέα.

Τότε, είχαμε τα Κάτω οι Βάσεις του Θανάτου, έξω οι Αμερικάνοι, κάτω το κάτω.

Τώρα έχουμε τα «κάτω το μνημόνιο», «έξω οι Ευρωπαίοι» - μόνο το… κάτω το κάτω έμεινε αναλλοίωτο.

Με μία τόση δα διαφορούλα. Τότε λεφτά υπήρχαν - έρχονταν αράδα και τα ευρωπαϊκά πακέτα - και λίγο τους ένοιαζε τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ αν θα έφευγαν ή θα έμεναν οι βάσεις και οι Αμερικάνοι.

Η πραγματικότητα είναι μία: Στην καλύτερη περίπτωση για τον κ. Τσίπρα, το κόμμα του θα έλθει πρώτο και ο ίδιος θα γίνει πρωθυπουργός.

Στην δεύτερη καλύτερη περίπτωση, το κόμμα του θα έλθει δεύτερο, αλλά θα έχει εξουδετερώσει – απορροφήσει το ΠΑΣΟΚ.

Και στις δύο περιπτώσεις, ο χρόνος μετράει υπέρ του.

Γι’ αυτό και οδηγεί τα πράγματα στα άκρα, μη δεχόμενος ούτε την επαναδιαπραγμάτευση.

Το αστείο είναι πως τώρα λέει τα ίδια πράγματα με τον Παπανδρέου.

Ιδού:

Τσίπρας: Ένας από τους στόχους μας είναι να αναγκάσουμε τις ευρωπαϊκές ηγεσίες να δουν το πρόβλημα, διότι η κρίση του χρέους δεν είναι ένα ελληνικό πρόβλημα, αλλά αφορά όλους τους λαούς της Ευρώπης και συνεπώς πρέπει να αναζητήσουν μια κοινή ευρωπαϊκή λύση σ’ ένα κοινό ευρωπαϊκό πρόβλημα.

Παπανδρέου (την ίδια μέρα μιλώντας στο ετήσιο συνέδριο της Google): Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι και ευρωπαϊκό. Παρά το μεγαλύτερο κούρεμα χρέους στην Ιστορία οι αγορές αντί να ηρεμήσουν παραμένουν ανήσυχες, επιθετικές και κερδοσκοπικές, γιατί η Ελλάδα δημιουργεί ένα προηγούμενο το οποίο αναδεικνύει την ενυπάρχουσα αδυναμία στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα σήμερα, καθώς και τα προβλήματα του ανεπτυγμένου κόσμου.

Τσίπρας: Αυτό που συνέβη και συμβαίνει στην Ελλάδα δεν είναι απλά ένα πρόγραμμα λιτότητας, είναι ένα ευρωπαϊκό πείραμα εφαρμογής νεοφιλελεύθερων πολιτικών σοκ που έχει οδηγήσει τη χώρα μπροστά σε μια πρωτοφανή ανθρωπιστικών διαστάσεων κρίση.

Παπανδρέου: Η ελληνική κρίση έφερε στο προσκήνιο μερικές από τις ελλείψεις στην αρχιτεκτονική του κοινού νομίσματος ενώ η δημοσιονομική προσαρμογή δεν θα λύσει το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ευρώπη και ο κόσμος.

Και, προσέξτε: Ο κ. Τσίπρας μιλάει για ευρωπαϊκό πείραμα, ενώ ο κ. Παπανδρέου καταγγέλλει (εκ των υστέρων) ότι μετέτρεψαν την Ελλάδα σε πειραματόζωο.

Οπότε, προς τι το «Ολαντρέου»;

Όταν μετατρέπεις το κόμμα σου σε… Πασοκοσύριζα, το… Τσιπραντρέου ταιριάζει καλύτερα…

Που περιλαμβάνει και τον πατέρα (Ανδρέα) και τον υιό (Γιώργο)...

Χωρίς εντολή

Γιάννης Πρετεντέρης
Δημοσιογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Τα Νέα" - 14/5/2012

Επτά μέρες πέρασαν από τις εκλογές κι ακόμη εκπλήσσομαι με εκείνους που εκπλήσσονται από το αποτέλεσμα.

Υστερα από όσα συνέβησαν τα τελευταία δυόμισι χρόνια και όσα απειλούνται να συμβούν, πώς περίμεναν άραγε να ψηφίσουν οι Ελληνες; Ως ελβετοί εισοδηματίες;

Εκείνο που πραγματικά εκπλήσσει, λοιπόν, δεν είναι το αποτέλεσμα. Είναι η αδυναμία (ή μήπως η ανικανότητα;) του πολιτικού συστήματος να το διαχειριστεί.

Αντιλαμβάνομαι ότι κάποιοι ψήλωσαν απότομα και δεν έχουν προλάβει να αλλάξουν νούμερο σακακιού.

Οπως αντιλαμβάνομαι ότι κάποιοι άλλοι κόντυναν απότομα κι ακόμη δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι έπεσαν κατηγορία.

Το αποτέλεσμα, όμως, είναι ότι δεν έχουμε καν κυβέρνηση και, όπως φαίνεται, θα αργήσουμε πολύ να βρούμε μια.

Διότι αυτά τα περί «καθαρής εντολής» που δήθεν διαχειρίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ τα ακούω βερεσέ.

Αν η εντολή είναι καθαρή, τότε γιατί ψάχνουμε για κυβέρνηση; Και ποια εντολή είναι καθαρή όταν το μεγαλύτερο κόμμα πήρε 18,8%;

Αρα, το πρόβλημα είναι ακριβώς αυτό: ότι την περασμένη Κυριακή ο ελληνικός λαός δεν έδωσε καμία καθαρή εντολή και τα κόμματα αποδεικνύονται ανίκανα να βρουν λύσεις χωρίς τυφλοσούρτη.

Ευτυχώς Ή δυστυχώς, όμως, αυτούς έχουμε. Αυτούς ψηφίσαμε. Αυτούς ενδεχομένως θα ξαναψηφίσουμε. Και με αυτούς θα πρέπει να σωθεί η χώρα - λέμε και κανένα καλαμπούρι για να σπάσει η κατάθλιψη…

Δεν είμαι, λοιπόν, καθόλου αισιόδοξος. Και το κακό προαίσθημά μου γίνεται εντονότερο όταν αναλογίζομαι ότι επτά στους δέκα νέους κάτω των 25 ετών ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ ή Χρυσή Αυγή ή Καμμένο ή άκρα Αριστερά - χωρίς, προς Θεού, να εξομοιώνω αυτές τις επιλογές!

Και τι ήθελες να ψηφίσουν, θα με ρωτήσετε, όταν μουντζώνουν στις παρελάσεις; Ή όταν οι δάσκαλοι κι οι οικογένειές τους δεν τους έχουν μπολιάσει στοιχειωδώς με την έννοια της δημοκρατικής και κοινωνικής τάξης;

Διότι, για να είμαι ειλικρινής, μπορώ θαυμάσια να καταλάβω και να συμμεριστώ την απελπισία του άνεργου πενηντάρη που ξέρει ότι δύσκολα θα ξαναβρεί δουλειά, του επαγγελματία που αντιμετωπίζει πρόβλημα επιβίωσης, του συνταξιούχου που πένεται ή του έμπορου που αναγκάστηκε να βάλει λουκέτο στο μαγαζί του.

Αλλά ένας νέος είκοσι ή είκοσι δύο χρόνων πότε πρόλαβε να απελπιστεί; Τι είναι εκείνο που δεν μπορεί να παλέψει και να κατακτήσει; Πότε αποφάσισε ότι δεν του αξίζει η κοινωνία, όταν ακόμη δεν ξέρει τι αξίζει ο ίδιος;

Για μένα αυτό είναι το ουσιαστικό πρόβλημα. Μια γενιά που απελπίστηκε πριν ελπίσει. Η οποία προετοιμαζόταν χαρωπά να ζήσει μια φούσκα που έσκασε.

Και τώρα που καλείται να προσαρμοστεί σε χαμηλότερα επίπεδα προσδοκιών και ευημερίας, βιώνει την προσπάθεια ως κακοτυχία.

Ο θίασος των «λίγων»

Αλέξης Παπαχελάς
Δημοσιογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Καθημερινή" - 15/5/2012

Προσπαθώ να είμαι αισιόδοξος. Εχοντας, όμως, διαβάσει αρκετή Ιστορία μού φαίνεται πως βρισκόμαστε πιο κοντά σε μια περιπέτεια ή καταστροφή παρά σε μια στιγμή αναγέννησης και ανασύνταξης. Οι εκλογές έδειξαν ότι μια σημαντική πλειοψηφία της κοινής γνώμης έχει πλέον απελπιστεί. Βιώνει την προσωπική ή οικογενειακή της χρεοκοπία και δεν βλέπει κανένα φως από τα αστικά κόμματα. Οταν πιστεύεις, αληθώς ή ψευδώς, ότι δεν έχεις τίποτα να χάσεις, δοκιμάζεις -μέσα στην απελπισία σου- τα πάντα. Ειδικώς όταν τα αστικά κόμματα αποδεικνύονται «λίγα», ανίκανα να ανανεωθούν και εντέλει να «δέσουν τα κορδόνια τους». Εχει χρόνια ο τόπος να βιώσει τέτοια έλλειψη πολιτικού προσωπικού. Ακόμη και μετά τον πόλεμο και πριν από την εμφάνιση του Κ. Καραμανλή υπήρχαν μεμονωμένες προσωπικότητες στο Κέντρο και τη Δεξιά που απλώς δεν μπορούσαν να συνεννοηθούν μεταξύ τους. Τώρα, δυστυχώς, μετριούνται στα δάχτυλα δύο χεριών...

Επιλέγοντας τον κ. Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ επιχειρούμε να διαπραγματευθούμε με τους εταίρους μας όπως μας έμαθε το παλαιό ΠΑΣΟΚ και η Αριστερά τα τελευταία 30 χρόνια. Αυτό ήταν εφικτό, βεβαίως, όταν η διαπραγμάτευση γινόταν με εγχώριους πολιτικούς που έτρεμαν το πολιτικό κόστος και -το κυριότερο- όταν υπήρχαν λεφτά από την Ε.Ε. και δανεικά.

Τώρα θέλουμε να δοκιμάσουμε μια διεθνοποιημένη εκδοχή της κατάληψης, του κλεισίματος των δρόμων και του «δεν πληρώνω». Απειλούμε ότι δεν θα πληρώσουμε τα χρέη μας και κάνουμε ένα σόου διαμαρτυρίας, ελπίζοντας πως οι εταίροι θα φοβηθούν και θα μας δίνουν λεφτά άνευ όρων. Μπορεί να πιάσει αυτή η συνταγή; Η διεθνής κοινότητα, από το Βερολίνο έως το ΔΝΤ, δεν έχει μάθει να λειτουργεί έτσι. Κάνει συμφωνίες, περιμένει την τήρηση των όρων τους και δέχεται την αρχή της αναδιαπραγμάτευσης αλλά όχι σε θεμελιώδη ζητήματα. Υπάρχουν περιθώρια μιας λογικής επαναδιαπραγμάτευσης στη διάρκεια του δημοσιονομικού προγράμματος και σε άλλα στοιχεία του. Η έμφαση, όμως, όλων είναι στις λεγόμενες δομικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις, από το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων έως την αναδιοργάνωση των εφοριών, της δικαιοσύνης και του κράτους. Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Ο κ. Τσίπρας και το ρεύμα που εκπροσωπεί θα σταθούν απέναντι σε αυτές τις αλλαγές σε όλους τους τομείς. Είτε ως κυβέρνηση είτε ως αντιπολίτευση θα μπορούν να μπλοκάρουν αλλαγές, μεταρρυθμίσεις και ιδιωτικοποιήσεις στις οποίες οι έξω δίνουν μεγαλύτερη σημασία απ’ ό,τι στις μειώσεις μισθών ή συντάξεων. Το χειρότερο, όμως, είναι ότι εδώ που βρισκόμαστε μια τέτοια αντιπαράθεση έπειτα από ένα ακόμη ασαφές εκλογικό αποτέλεσμα θα τροφοδοτούσε μια εμφύλια σύρραξη με πολύ σκληρούς όρους. Είναι άλλωστε τέτοια η ευκολία εκστόμισης απειλών, ύβρεων, πολεμικών ιαχών που δεν θα χρειασθεί μεγάλη προσπάθεια για κάτι τέτοιο.

Το άλλο σενάριο είναι να έλθει η στιγμή της αλήθειας όσο η χώρα θα βρίσκεται στα χέρια του κ. Τσίπρα και των συμμάχων του. Αν δεν σχηματισθεί κυβέρνηση εθνικής συνεργασίας, η πιο πιθανή περίπτωση είναι να αναδειχθεί πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ με δυνατότητες σχηματισμού συμμαχικής κυβέρνησης με τον κ. Κουβέλη (αν επιβιώσει) ή τον κ. Καμμένο. Ο κ. Τσίπρας θα διαπραγματευθεί με την τρόικα περί τα μέσα ή τέλη Ιουλίου. Τότε θα αποδειχθεί αν είχε δίκιο, αν δηλαδή μπορεί να εξασφαλίσει χρηματοδότηση με ελάχιστους και χαλαρούς όρους ή αν θα αναγκασθεί να συρθεί σε μια διακοσμητική αλλαγή του Μνημονίου υπό την απειλή της αδυναμίας πληρωμών μισθών και συντάξεων αλλά και της πλήρους κατάρρευσης της πραγματικής οικονομίας. Το αν θα παραμείνουμε στο ευρώ, πάλι, δεν θα εξαρτάται ασφαλώς τότε μόνο από τον κ. Τσίπρα...

Και οι δανειστές τον... χαβά τους

Μιχάλης Ιγνατίου
Αρθρογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Έθνος" - 5/5/2012

Εφτασε η ώρα της αλήθειας. Οι δημοσκοπήσεις και τα υπόγεια παιχνίδια για επηρεασμό της κοινής γνώμης δεν έχουν πια καμία απολύτως σημασία, διότι σήμερα θα μιλήσει ο σοφός λαός με την ψήφο του και θα αποφασίσει για το μέλλον του. Ενα μέλλον αβέβαιο υπό τις σημερινές συνθήκες. Ουδείς δύναται να υποστηρίξει με βεβαιότητα ότι η σωτηρία είναι κοντά, διότι αυτοί που γνωρίζουν με ακρίβεια την πραγματική κατάσταση της οικονομίας, δεν αισιοδοξούν.

Οι εκλογές επιβλήθηκαν στους πολιτικούς των δύο μεγάλων κομμάτων, οι οποίοι -κακά τα ψέματα- αντιλήφθηκαν ορθώς ότι η οργή του λαού θα μεταφερόταν στους δρόμους και στις πλατείες. Πιστεύουν ότι μέσα από την εκλογική διαδικασία θα εκτονωθεί ο δικαιολογημένος θυμός των πολιτών και ότι θα εκτελέσουν «υπεύθυνα» το εκλογικό τους καθήκον και με τρόπο που δεν θα διακινδυνεύσει η πορεία της χώρας μέσω του προγράμματος του ΔΝΤ και της ΕΕ. Είναι, όμως, το πρόγραμμα ο καλύτερος δρόμος για την Ελλάδα; Το δύσκολο αυτό ερώτημα θα απαντηθεί σήμερα, και οι πάντες πρέπει να σεβαστούν το αποτέλεσμα, όποιο και να 'ναι αυτό.

Εάν οι πολίτες ψηφίσουν μαζικά τα λεγόμενα αντιμνη­μονιακά κόμματα, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ πρέπει να λάβουν το μήνυμα, να το αναλύσουν και να αναζητή­σουν το λάθος των ενεργειών τους. Εάν, όμως, ο λαός δώσει τη δυνατότητα στα δύο κόμματα που στηρίζουν σήμερα την κυβέρνηση Παπαδήμου, αυτό δεν σημαίνει αυτόματα και έγκριση των αποφάσεών τους, διότι -μέχρι στιγμής- η πολυπόθητη ανάπτυξη αγνοείται και η δυστυχία των πολιτών αυξάνεται καθημερινά.

Ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ δήλωσε την Πέμπτη ότι το Ταμείο αναμένει υλοποίηση του προγράμματος και μετά τη σημερινή εκλογική αναμέτρηση. Αναλύοντας τα λόγια του ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι για τους δανειστές, όποιος και αν εκλεγεί -ακόμα και οι «αντιμνημονιακοί»- προέχει το μνημόνιο και η εφαρμογή του. Δεν είναι ούτε απειλή ούτε εκβιασμός. Είναι η σκληρή πραγματικότητα, στην οποία οδήγησαν την Ελλάδα οι πολιτικοί της...