Υπουργός ντεκόρ

Λώρη Κέζα
Αρθρογράφος
Άρθρο της στην ιστοσελίδα "Βήμα on line" - 16/2/2012

Δεν μιλούσε τόσα χρόνια ο άνθρωπος, ώστε να σώσει την πόλη; Ο υπουργός Προστασίας Πολίτης είναι ευγενής και ευρηματικός.

Βρήκε τη λύση για τους βανδαλισμούς. Βρήκε τη λύση μέσα από τις εκκλήσεις. Το κρίμα είναι ότι άργησε αλλά κανείς κάτοικος αυτής της χώρας δεν θα αμφισβητήσει την ουσία της παρέμβασής του.

Βγήκε μέσα στα αποκαΐδια κι έκανε βαρυσήμαντη δήλωση: «Εγώ θέλω να κάνω, για ακόμη μια φορά, έκκληση προς όλους: πρέπει, σε καμία περίπτωση, να μην επιτρέψουμε σε κανέναν διπλανό μας, φίλο μας, συγγενή μας, μέλος της οικογένειάς μας, να συμμετάσχει σε τέτοιου είδους βανδαλισμούς».

Δεν ξέρουμε ποιες εικόνες έχει στο μυαλό του ο κ. Χρήστος Παπουτσής ίσως όμως να φαντάζεται μανάδες που σιδερώνουν κουκούλες κι αδέρφια που αδειάζουν τη βενζίνη από το μηχανάκι τους για να πάρουν μέρος στις πυρπολήσεις. Σαν να μην έφτανε η έκκληση, συνέχισε με διαβεβαιώσεις, ωσάν να απευθύνεται σε κατοίκους της Ανταρκτικής. Είπε ότι η αστυνομία θα κάνει τα πάντα, στο πλαίσιο της νομιμότητας, για να αποτρέψει στο μέλλον τέτοια φαινόμενα.

Το ερώτημα είναι γιατί δεν απέτρεψε τα «τέτοια φαινόμενα» από το Σάββατο, αν μπορούσε και αν ήθελε να τα αποτρέψει. Είχαν γίνει γνωστά τρία πράγματα. Ότι θα ψηφιστούν τα μέτρα στη Βουλή, ότι θα γίνει μεγάλη συγκέντρωση πολιτών και ότι η Νομική είχε μετατραπεί σε παρασκευαστήριο βομβών.

Δεν χρειάζεται μεγάλη φαντασία για να φοβηθεί κάποιος από τα δεδομένα. Δεν απαιτείται ιδιαίτερη δεξιότητα από τον υπουργό και τους επικεφαλής της αστυνομίας για να αποτρέψουν την λεηλασία της πόλης. Εντούτοις δεν υπήρξαν προληπτικά μέτρα.

Δεν θα υιοθετήσουμε σενάρια συνομωσίας, ότι υπάρχει παρακράτος που καίει και σπάει. Το ελληνικό κράτος δεν διαθέτει την ευελιξία και την εχεμύθεια για να εκπαιδεύσει, να συντηρήσει και να ταΐσει παρακράτος. Ένα γραφείο παρακολούθησης τηλεφώνων πήγαν να στήσουν στην οδό Ακαδημίας και κάρφωσαν ο ένας τον άλλο.

Αυτό που εντυπωσιάζει στην περίπτωση του κ. Παπουτσή δεν είναι η έλλειψη ικανοτήτων. Είναι η απουσία συναίσθησης. Φέρεται ως διακοσμητικό αντικείμενο, που ούτε φέρει ευθύνη ούτε είχε ιδέα των συνθηκών. Επιπλέον είχε το θράσος να μιλήσει για «πληγές ανευθυνότητας».

Για τη δική του ανευθυνότητα, τσιμουδιά. Τολμά να λέει ότι η αστυνόμευση υπήρξε επαρκής. Στο δικό του ηθικό σύμπαν η αστυνομία θα κρινόταν ανεπαρκής αν είχε καεί η ωραία του κόμη, αν του είχαν τραβήξει 45 τρίχες από την περιποιημένη κεφαλή.

Τα 45 κτήρια που πυρπολήθηκαν μοιάζουν ως παράπλευρο συμβάν_ ούτε καν ως παράπλευρη απώλεια. Δημιουργείται λοιπόν μια απορία. Θα πολιτευτεί ξανά ο κ. Χρήστος Παπουτσής μετά την επαρκή –κατά τη γνώμη του- περιφρούρηση της πόλης; Κι αν πολιτευτεί, θα βρεθεί άραγε άνθρωπος να τον τιμήσει με σταυρό προτίμησης;

Χαρταετός !

Πανελλήνιο προσκλητήριο

Άννα Παναγιωταρέα
Δημοσιογράφος
Άρθρο της στην εφημερίδα "Ελεύθερος Τύπος" - 22/2/2012


Η αλήθεια είναι ότι βρισκόμαστε σε πλήρη σύγχυση, παρά τους συγκρατημένους «εορτασμούς» για την επιτευχθείσα συμφωνία με το δεύτερο πακέτο στήριξης και ό,τι επιβαρυντικό συνεπάγεται για τους πολίτες. Ισως η ενημέρωσή μας να είναι αποσπασματική. Να είναι ακόμη ελλιπής. Να είναι και «κατευθυνόμενη». Αλλά την ίδια νεφελώδη αντίληψη αναγνωρίζω και στα διεθνή ΜΜΕ, που ασχολούνται, μετά μανίας, με τα οικονομικά της Ελλάδας. Δεν αναρωτιέμαι για ποιο λόγο έχουν στρέψει την προσοχή τους επάνω μας.

Το έχουν απαντήσει, κατά καιρούς, στα άρθρα τους: «Στην Ελλάδα γίνεται ένα πείραμα του οποίου τις παρενέργειες οφείλουμε να παρακολουθήσουμε προσεκτικά, γιατί δεν είμαστε καθόλου βέβαιοι ότι δεν θα αναγκαστεί να περάσει από την ίδια πόρτα, για παράδειγμα, η Πορτογαλία», είχαν γράψει τον περασμένο μήνα στην ιστοσελίδα τους οι «FinancialTimes» με τους οποίους το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης ξυπνάει και κοιμάται, λες και τα γραφόμενα των οικονομικών συντακτών του συγκροτούν… προσευχητάριο.
Πάντως η χθεσινή «υποδοχή» που επιφύλαξαν στη συμφωνία των Βρυξελλών είναι από επιφυλακτική έως συγκρατημένα απαισιόδοξη: «Θα χρειαστεί στα μέσα της οκταετίας άλλο ένα πακέτο πενήντα δισεκατομμυρίων», δηλώνουν τα βρετανικά μέσα. «Είναι σουβλάκι στον ουρανό το ποσό που συμφωνήθηκε» -δίνουν μάλιστα και τη συνταγή για το μαγείρεμα- γράφουν οι «F.T.» και στο ίδιο μοτίβο υποδέχονται όλοι το δικό μας «επίτευγμα».

Τουλάχιστον, μας παρηγορεί η κοινή δήλωση των μετόχων της κυβέρνησης Παπαδήμου ότι «θα πάρει μία ανάσα η Ελλάδα». Αυτό που δεν διευκρινίζεται είναι αν κι εμείς, οι πολίτες, θα έχουμε ανάλογη ευκαιρία ή μήπως για τη δική της ανάσα πρέπει να προσφέρουμε το ελάχιστο δικό μας εναπομείναν οξυγόνο... Μα, αν πρόκειται να σωθεί ο τόπος από την καταστροφή της άτακτης πτώχευσης, αν είναι να μην ξεπουληθούν τα πάντα για ένα κομμάτι γερμανικό ψωμί, αν γλιτώσουμε από τον καθημερινό εξευτελισμό Σόιμπλε, θα υπομείνουμε, θα βάλουμε το κεφάλι κάτω δουλεύοντας και περιμένοντας τις καλύτερες μέρες, όχι για μας αλλά για τα παιδιά μας.

Αυτές «οι καλύτερες μέρες» είναι και το βαρύτερο φορτίο που θα σηκώσει στις πλάτες της η κυβέρνηση που θα προκύψει από την επερχόμενη εκλογική αναμέτρηση. Γιατί τα μεν δάνειά τους τα εξασφάλισαν πλέον -και με το παραπάνω- οι τράπεζες Γερμανίας, Γαλλίας και Αγγλίας, αλλά η δική μας εξασφάλιση μπορεί να προέλθει μόνον αν η επόμενη κυβέρνηση αποδείξει ότι μπορεί να τα καταφέρει.

Μόνον με την ομοθυμία και την ομοψυχία μπορεί να υπάρξει το πανελλήνιο προσκλητήριο για «νέους αγώνες». Να σηκώσουμε όλοι μαζί την Ελλάδα «λίγο ψηλότερα». Αν εξακολουθήσει να μας κατέχει η ίδια απαισιοδοξία, η καχεκτική μιζέρια ότι «είμαστε γραμμένοι του χαμού», αν δεν φυσήξει ζωογόνο αεράκι στην αγορά και αν δεν ξεθαρρέψουν οι πολίτες ότι «κάτι» αλλάζει, ο κόπος θα είναι μάταιος και θα τρέχουμε να χτυπάμε πόρτες στην Ευρώπη. Θέαμα απεχθές και εξευτελιστικό για το έθνος μας…

Από την υποτίμηση στην αναγέννηση

Νίκος Ξυδάκης
Αρθρογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Καθημερινή" - 21/2/2012

H περασμένη εβδομάδα άφησε αποκαΐδια αβεβαιότητας, φόβου και μανιοκατάθλιψης πάνω στη χώρα. Παρά την επεισοδιακή υπερψήφιση του αιματηρού Μνημονίου ΙΙ από τη Βουλή, παρά τη σφοδρή αντίδραση του απεγνωσμένου πληθυσμού, παρά την αποδοχή τεράστιων θυσιών και την υποθήκευση του μέλλοντος, εκ μέρους των Ελλήνων, είδαμε τους βόρειους εταίρους μας, Ολλανδούς, Φινλανδούς και, κυρίως, Γερμανούς να αναθεωρούν τα συμφωνηθέντα, να θέτουν νέους δυσβάστακτους όρους, να αμφισβητούν την πολιτειακή επάρκεια της Ελλάδος, να καταφεύγουν σε ήκιστα διπλωματικούς χαρακτηρισμούς, σχεδόν ιταμούς.

Η αφόρητη πίεση εις βάρος της Ελλάδος προκαλεί αντιδράσεις, όχι μόνο εκ μέρους των πιεζόμενων Ελλήνων, αλλά και εκ μέρους τρίτων, που βλέπουν με ανησυχία τις διεθνείς επιπτώσεις από την πολιτική και οικονομική κακομεταχείριση της μικρής ευρωπαϊκής χώρας με το μεγάλο όνομα και το μεγάλο χρέος. Το κλίμα φαίνεται να μεταστρέφεται. Το νέο δάνειο, το «κούρεμα», και το συνεπαγόμενο σκληρό Μνημόνιο θα συμφωνηθούν. Αρκούν όμως για τη διάσωση και ανόρθωση της Ελλάδας; Αρκούν για να σβήσουν τη φωτιά που σιγοκαίει την Ευρωζώνη; Αυτά είναι τα ερωτήματα επί της ουσίας, και η μέχρι τώρα εμπειρία από το Μνημόνιο Ι δεν είναι ενθαρρυντική για την αποτελεσματικότητα της εσωτερικής υποτίμησης που εφαρμόζεται.

Συν ένα παρεπόμενο ερώτημα: Ποια στάση θα τηρήσει η Γερμανία στο εξής, εφόσον εγκριθεί το Μνημόνιο ΙΙ; Πολλοί αναλυτές υποστηρίζουν ήδη ότι στους σχεδιασμούς των Γερμανών περιέχεται το ενδεχόμενο να πιεστεί η Ελλάδα τόσο ώστε να γίνει η ζωή αφόρητη και να ζητήσει μόνη της να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη.

Ποιες είναι οι επιλογές της Ελλάδας; Μια μείζονα επιλογή την έχει πράξει ήδη: Εφαρμόζει βίαιη υποτίμηση εισοδημάτων και περιουσιακών στοιχείων, μαζί με δραστικές περικοπές των κρατικών δαπανών. Δηλαδή, θυσίες. Oι θυσίες όμως, όσες ήδη έχουν γίνει και οι πολλές που έρχονται, δεν θα είναι αρκετές, εφόσον δεν συνοδευτούν άμεσα από επανίδρυση του κράτους και αναπροσανατολισμό της παραγωγής. Δίκαιο και αποτελεσματικό κράτος. Φαντασία και πείσμα στην παραγωγή.

Σε αυτά οφείλουν επειγόντως να δώσουν όλες τις δυνάμεις τους οι Ελληνες, αφού πρώτα πιστέψουν στους εαυτούς τους. Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, η ανάπτυξη της Ελλάδας, την επόμενη κρίσιμη πενταετία, μπορεί να φτάσει το 8%, ακριβώς λόγω του αποθέματος ανεκμετάλλευτων δυνατοτήτων. Σύμφωνα επίσης με τον καθηγητή του Χάρβαρντ Ricardo Hausmann, ειδικό στα οικονομικά της ανάπτυξης, η Ελλάδα τεκμηριωμένα κατατάσσεται «δεύτερη παγκοσμίως, μετά την Ινδία, στην ευκολία με την οποία θα μπορούσε να αρχίσει να εξάγει πιο σύνθετα προϊόντα» («Κ», 12.2.2012). Αυτές οι ενδείξεις μπορούν να γίνουν φάροι ελπίδας για τους φοβισμένους Ελληνες. Ας τους δούμε, ο χρόνος τρέχει.

Restart: Ημέρα πρώτη

Λώρη Κέζα
Αρθρογράφος
Άρθρο της στην ιστοσελίδα "Βήμα on line" - 13/2/2012


Υπάρχει κάτι ελπιδοφόρο στο πολιτικό σκηνικό. Το τέλος της Μεταπολίτευσης δίνει την ελπίδα ότι θα ξεφορτωθούμε μια και καλή όλους αυτούς που κατέστρεψαν τη χώρα: εκείνους που μοίραζαν λεφτά σαν να ήταν δικά τους, εκείνους που διόριζαν ωσάν το κράτος να είναι δική τους επιχείρηση, εκείνους που βύθισαν το δάχτυλο στο μέλι.

Καιρός να φεύγουν όλοι αυτοί οι επηρμένοι που εξελέγησαν με γλοιώδεις μεθόδους, έζησαν σαν άρχοντες σε βάρος των φορολογούμενων και προήγαγαν σε ανώτατη αξία την τεμπελιά. Καιρός να ξεκουμπίζονται όλοι αυτοί οι αδιάφοροι βουλευτές που το κρίσιμο βράδυ, ενώ καιγόταν η Αθήνα και ψηφίζονταν τα μέτρα, κάθονταν στο εντευκτήριο της Βουλής βλέποντας μπάλα (ΠΑΟ-Ξάνθη).

Η αραίωση και η ανανέωση είναι πλέον αναπόφευκτη. Ήδη έχουν αλλάξει θεαματικά οι συσχετισμοί: ένας στους πέντε βουλευτές δεν εκπροσωπεί πλέον το κόμμα με το οποίο εξελέγη. Πρόκειται για αποχωρήσαντες και διαγραφέντες που αναζητούν αλλού την τύχη τους.

Το ΠαΣοΚ είχε 160 βουλευτές. Σήμερα έχει 130. Η Νέα Δημοκρατία ξεκίνησε με 91 έδρες, έμεινε με 62. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε τον κυρ Φώτη, στο ΛΑΟΣ άλλος μπαίνει, άλλος βγαίνει. Μόνον οι κομμουνιστές παραμένουν αμετάβλητοι. Σε τούτο το κλίμα ακούγονται διάφορα σενάρια πολιτικής φαντασίας, με πιο ακραίο (αλλά χαρακτηριστικό) το σχέδιο που διακινεί ο κ. Πάνος Καμμένος: θα φτιάξουν, λέει, νέο σχήμα διαγραφέντες (ένθεν κι ένθεν) και θα κατέλθουν με επί κεφαλής τον Μίκη Θεοδωράκη!

Προς ώρας, αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί, δεν μπορούν να γίνουν ασφαλείς εκτιμήσεις για το πού θα πάνε τα ανεξάρτητα πρόσωπα καθώς δεν καταγράφονται δυναμικές πρωτοβουλίες ενόψει εκλογών. Ακόμη κι εκείνοι που βολιδοσκοπούν, δεν τολμούν.

Ορισμένες επισημάνσεις: κάποιοι από τους ανεξάρτητους (αλλά κι από τους εξαρτημένους) βρίσκονται σε ηλικία απόσυρσης ή έχουν γράψει τόσα πολλά χιλιόμετρα πολιτικής διαδρομής που οφείλουν να αποχωρήσουν. Ας γίνουν σύμβουλοι, ας παριστάνουν τους Νέστορες, όμως με τέτοιο μερίδιο ευθύνης για την καταστροφή, θα πρέπει να ντραπούν να ζητήσουν σταυρό. Είναι αδιανόητο να ξαναπολιτευτούν άτομα που στη ζωή τους δεν έκαναν τίποτε άλλο από το να κάθονται στα βουλευτικά έδρανα, να σχεδιάζουν ανερμάτιστες πολιτικές πλατφόρμες και να ψηφίζουν νόμους που δεν εφάρμοσαν.

Οι βουλευτές που βρέθηκαν εκτός ΠαΣοΚ έχουν τις εξής επιλογές. Μπορούν να ζητήσουν στέγη στη Δημοκρατική Αριστερά και να βρουν την πόρτα κλειστή (είναι προφανές ότι αν μετακομίσουν μαζικά, τα δυνητικά ποσοστά της παράταξης θα καταρρεύσουν). Μπορούν να ακολουθήσουν τις grandes dames των οικονομικών_ εάν εκείνες έχουν την όρεξη να επιμηκύνουν το βεβαρημένο βιογραφικό τους. Μπορούν επίσης να φτιάξουν το λόμπι των ασήμαντων, που θα απαρτίζεται από βουλευτές που έγιναν γνωστοί επειδή επί μια διετία υπερψήφιζαν οτιδήποτε κι ανέχονταν αδιαμαρτύρητα «τα πάντα όλα» του κ. Παπανδρέου αλλά την κρίσιμη στιγμή θέλησαν να κάνουν κόνξες. Καθώς στην πλειονότητά τους είναι πασοκοτραφείς, θα νιώσουν άβολα οπουδήποτε αλλού. Μέχρι να βολευτούν, θα έχουν γίνει οι εκλογές.

Τα αποπαίδια της Νέας Δημοκρατίας έχουν ανάλογες διεξόδους. Με την Ντόρα δεν κάνουνε χωριό_ άλλωστε αυτή είναι μνημονιακή, δεν μπορεί να τους φιλοξενήσει. Ο ακροδεξιός παράγοντας είναι άστατος, τη μια μέρα θέλει, την άλλη δεν θέλει. Επιπλέον την κρίσιμη νύχτα έχασε τα δυο πιο προβεβλημένα στελέχη του: το ΛΑΟΣ ξεφουσκώνει παντοιοτρόπως. Να σημειώσουμε και κάτι ακόμη. Οι περισσότεροι βουλευτές της περιφέρειας στήριζαν την εκλογή τους σε διορισμούς, σε διευθετήσεις, σε εξυπηρετήσεις. Η εποχή των δώρων τελείωσε: θα επιστρέψουν στους νομούς τους χωρίς κόμμα και με άδεια τα χέρια. Σκοτεινό το μέλλον τους.

Στο ερώτημα «και τώρα τι;» υπάρχει απάντηση και βρίσκεται μεταξύ των ψηφοφόρων. Δεν εννοούμε για τη δύναμη της ψήφου αλλά για τη δυνατότητα να κατέλθουν ως υποψήφιοι. Νέα, καθαρά ονόματα μπορούν να στελεχώσουν τα υπάρχοντα κόμματα. Μόνο φρέσκα, αναμάρτητα πρόσωπα μπορούν να αναστήσουν τις αποψιλωμένες κοινοβουλευτικές παρατάξεις. Το πιο ενδιαφέρον και καθόλου ουτοπικό είναι αυτό που θα προκύψει από νέα κόμματα. Έτσι όπως διαμορφώνονται τα πράγματα, τίποτε δεν είναι απίθανο. Ήρθε η ώρα για το αναπάντεχο.

Συνεννόηση και σκληρή δουλειά

Αλέξης Παπαχελάς
Δημοσιογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Καθημερινή" - 13/2/2012

Κάπως έτσι θα τέλειωνε η μεταπολίτευση... Λέγαμε πάντοτε ότι οι μεγάλες διαχωριστικές γραμμές του πολιτικού συστήματος δεν είναι αυτές που χωρίζουν τα κόμματα, αλλά αυτές που χωρίζουν τους εκπροσώπους του λαϊκισμού από εκείνους που θέλουν μια πραγματικά ευρωπαϊκή Ελλάδα. Χθες άρχισε το ξεσκαρτάρισμα, κάτω από αφόρητη πίεση βεβαίως και μέσα σε τραγικές συνθήκες. Τα αστικά κόμματα ευθύνης έχουν τώρα μια σοβαρή ευκαιρία να ανασυσταθούν, χωρίς τα βαρίδια είτε του κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού είτε του άκρατου λαϊκισμού. Χρειάσθηκε ασφαλώς μεγάλη γενναιότητα από την πλευρά του κ. Σαμαρά και του κ. Παπανδρέου. Στην περίπτωση του πρώτου, απεδείχθη ότι οι αχρείαστες υπερβολές έχουν κόστος παρά όφελος. Στην περίπτωση του δεύτερου, οφείλει ο ίδιος να σκεφθεί πόσο διαφορετική θα ήταν η πολιτική του πριν και μετά τις εκλογές του 2009 χωρίς το παλιό... καλό ΠΑΣΟΚ.

Πάλι καλά πάντως. Σκεφθείτε πού ήταν η χώρα πριν από λίγους μόνο μήνες και πού βρίσκεται σήμερα. Το μπλοκ της ευθύνης είναι αυτό που πρέπει να είναι αυτές τις ώρες και η Ελλάδα έχει μια ευκαιρία να κερδίσει τη μάχη του ευρώ και της επιβίωσης.

Από την άλλη, οφείλουμε να πούμε ότι είναι η τελευταία ευκαιρία. Ενα σκληρό ευρωπαϊκό κατεστημένο μας περιμένει στη γωνία, να αποδείξει ότι δεν μας αξίζει να καθόμαστε στο ίδιο τραπέζι μαζί τους. Θα χρειασθεί πολλή δουλειά, ενότητα και εθνική συνεννόηση για να τους διαψεύσουμε. Αυτός ο λαός έχει υποφέρει πολλά εδώ και δύο χρόνια, αλλά πληρώνει τα τέλη, τους φόρους (πλην των μόνιμων φοροφυγάδων), είναι νοικοκύρης και θέλει να ανήκει στη Δύση. Οποτε και να γίνουν οι εκλογές ο δρόμος θα είναι ένας, αυτός της συνεννόησης και της σκληρής δουλειάς.

Οι κίνδυνοι είναι πολλοί. Τους είδαμε χθες στις τηλεοπτικές μας οθόνες, όταν οι δυνάμεις της τυφλής βίας έδειξαν, πάλι, ότι δεν νοιάζονται για το μεροκάματο κανενός, μόνο για το χάος και την καταστροφή. Ο ανηφορικός δρόμος για τις δυνάμεις ευθύνης θα είναι επίπονος και γεμάτος παγίδες. Είναι πολλοί εκείνοι που θα συνεχίσουν να χύνουν δηλητήριο, μισαλλοδοξία και φανατισμό στις φλέβες και τα μυαλά του Ελληνα. Ομως φάνηκε χθες ότι η πατρίδα μας έχει ισχυρότατα ένστικτα αυτοσυντήρησης και ωριμότητας, έστω και στο παρά πέντε. Αν ο κ. Σαμαράς βαδίσει με σταθερότητα στον δρόμο που επέλεξε χθες, αν το ΠΑΣΟΚ αποτινάξει το αμαρτωλό του παρελθόν, αν ένα κομμάτι της Αριστεράς προτείνει αντί να καθυβρίζει τους πάντες, υπάρχει ελπίδα. Αν όχι, αν το πολιτικό σύστημα δεν αλλάξει και δεν σοβαρευτεί, οι χθεσινές καταστροφικές σκηνές θα αφορούν και το μέλλον. Και το χειρότερο; Θα επιβεβαιωθούν εκείνοι στην Ευρώπη που θέλουν να μας πείσουν ότι απλώς «δεν μπορούμε».

Οχι, λοιπόν, μπορούμε όταν είμαστε ενωμένοι και όταν σοβαρευόμαστε, αγνοώντας τις υπερβολές και τις ακρότητες.

Αθηναίοι… εν καμίνω

Άννα Παναγιωταρέα
Δημοσιογράφος
Άρθρο της στην εφημερίδα "Ελεύθερος Τύπος" - 9/2/2012

Δεν είναι που κληρονομήσαμε άχρηστους ή και επικίνδυνους υπουργούς του ακατονόμαστου ΓΑΠ. Είναι που μας έμεινε αμανάτι και ο Γ. Καμίνης, τέως προστάτης του Πολίτη, μόλις επίκουρος καθηγητής Νομικής και νυν πολιτικός ανήκων στη συνομοταξία «ντενεκές ξεγάνωτος», κατά τον μακαριστό Σεραφείμ, δημιουργό αυτής της ειδικής ομάδας πολιτικών, καθώς ασκούσε κριτική προς υπουργό Οικονομικών της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Θα μου πείτε ότι ο Καμίνης δηλώνει άθεος…

Ωστόσο η κατάσταση της Αθήνας δεν έχει προηγούμενο. Είμαι κάτοικος κέντρου επί εικοσιπενταετία. Οσο κι αν σκαλίζω τη μνήμη μου, δεν θυμάμαι την πρωτεύουσα της Ελλάδας να βρίσκεται σε τέτοια εγκατάλειψη. Τη Δευτέρα το βράδυ, που είχαμε καταιγίδα και χρειάστηκε να βγω από το σπίτι μου, ένας μικρός δρόμος στην Πλάκα, το νερό έφευγε πάνω από το πεζοδρόμιο στους 15 πόντους.

Ανακαλύψαμε με τους βρεγμένους γείτονες ότι τα φρεάτια, φρακαρισμένα από σκουπίδια και φύλλα, δεν επέτρεπαν στο νερό να μπει. Δεν είχε φροντίσει κανείς όλη τη χρονιά να τα καθαρίσει. Αλλά το χειρότερο ήταν ότι στη Βασιλίσσης Σοφίας το νερό έφτανε στα τριάντα εκατοστά και μόνον βάρκα που δεν χρειαστήκαμε για να περάσουμε στον Ευαγγελισμό. Ολη η Αθήνα μια λίμνη και ο Καμίνης απαθής στο σπίτι του.

Ή μάλλον δεν το λέω καλά. Βρισκόταν σε διαρκή τηλεφωνική επικοινωνία με δύο υπαλλήλους του Δήμου για να πετάξουν έξω από το γυμναστήριο του Ρουφτους αστέγους-ανάμεσά τους και έγκυο γυναίκα- που είχαν καταφύγει εκεί να προφυλαχτούν από την καταιγίδα. Οι επιφορτισμένοι εξηγούσαν ότι ήταν προγραμματισμένος αγώνας μπάσκετ και έπρεπε ανυπερθέτως το γήπεδο να απολυμανθεί. Από τι; Από όσους καταφεύγουν εκεί να κουρνιάσουν τις μέρες που ο χειμώνας είναι αλύπητος απέναντί τους. Τι τους έλεγαν; «Εχει λήξει ο συναγερμός των έκτακτων μέτρων. Δεν μπορείτε να μείνετε». Λες και ο «συναγερμός των έκτακτων μέτρων» διέταζε ταυτόχρονα να βγει ήλιος ζεστός για να πάρει το νερό που έτρεχε ποτάμι στους δρόμους, να στεγνώσει τα παγκάκια και τα πεζοδρόμια, για να βρουν ένα στεγνό μέρος να απαγκιάσουν τη νύχτα.

Οργίζομαι με όλους τους ψευτοκουλτουριάρηδες, δήθεν αριστερούς και δήθεν μεγαλοαστούς της δεξιάς του Κολωνακίου που αγκάλιασαν τον Καμίνη για ένα «νέο ήθος στο Δήμο της Αθήνας». Οργίζομαι και με εκείνους που δεν πήγαν να ψηφίσουν γιατίήθελαν να τιμωρήσουν την προηγούμενη δημοτική αρχή και τώρα είναι «κοψοχέρηδες». Οργίζομαι περισσότερο με όσους κάνουν μόδα το να μην ψηφίζουν! Ολοι μαζί, μας φόρτωσαν ως δήμαρχο έναν άνθρωπο από τον οποίο λείπει η φιλαλληλία διότι δεν του το επιτρέπει η νομικίστικη αντίληψήτου. Πώς την πάτησε έτσι ο Φώτης Κουβέλης!

Ο Α. Σαμαράς από τον μεν ΓΑΠ κατόρθωσε και μας απάλλαξε. Με τον δε Καμίνη τι κάνουμε, ω παίδες Αθηναίοι εν καμίνω;