Οι ΗΠΑ υπονομεύουν την Ευρωζώνη

Γιώργος Δελαστίκ
Αρθρογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Έθνος" - 16/1/2012

Βολές πολυβόλου κατά ριπάς θύμιζαν την Παρασκευή το βράδυ οι ανακοινώσεις του αμερικανικού οίκου αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας κρατών και επιχειρήσεων Standard and Poor's (S&P). Οχι μία ή δύο, αλλά... εννέα (!) από τις δεκαεπτά χώρες της Ευρωζώνης «εκτέλεσε» ο αμερικανικός οίκος υποβαθμίζοντάς τες κατά μία ή δύο βαθμίδες. Μάλτα, Σλοβενία και Σλοβακία επλήγησαν λιγότερο επώδυνα, καθώς η S&P μείωσε την αξιολόγησή τους κατά μία μόνο βαθμίδα. Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία και Κύπρος δέχτηκαν πολύ ισχυρότερο «χαστούκι», καθώς τις έριξε δύο σκαλοπάτια πιο κάτω, πετώντας τη Ρώμη στο ίδιο επίπεδο πιστοληπτικής ικανότητας με το... Καζακστάν!

Πολύ πιο επώδυνη πολιτικά, όμως, αν και μίας και μόνης βαθμίδας, ήταν η υποβάθμιση της Γαλλίας και της Αυστρίας, από τις οποίες η S&P αφαίρεσε το «τριπλό Α» που διασφαλίζει δανεισμό του κράτους με χαμηλό επιτόκιο. Με την υποβάθμιση της Γαλλίας πλήττεται ευθέως ο πυρήνας της Ευρωζώνης και αποσταθεροποιείται το ευρώ. Ο γερμανογαλλικός άξονας, πάνω στον οποίο στηρίζεται ολόκληρο το οικοδόμημα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, κλονίζεται σοβαρά. Είναι αδύνατον να μακροημερεύσει η νομισματική ένωση, αν η Γαλλία συνεχίσει επί πολύ να δανείζεται με διπλάσιο ή τριπλάσιο επιτόκιο από όσο δανείζεται η Γερμανία. Υποβαθμίζοντας τη δεύτερη, την τρίτη και την τέταρτη οικονομία της Ευρωζώνης, ο αμερικανικός οίκος συντείνει στην αύξηση του κόστους δανεισμού της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Ισπανίας. Αυτό θα επιτείνει την ήδη υφιστάμενη υστέρηση των οικονομιών τους έναντι της γερμανικής. Οι χώρες αυτές καταδικάζονται σε μόνιμη διεύρυνση της καθυστέρησής τους σε σχέση με τη Γερμανία, αφού θα είναι υποχρεωμένες να ξοδεύουν πολλές δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ παραπάνω κάθε χρόνο για να αναχρηματοδοτούν το δημόσιο χρέος τους. Και οι γαλλικές, ιταλικές, ισπανικές κ.λπ. επιχειρήσεις όμως θα δανείζονται ακριβότερα από τις γερμανικές, άρα η ανταγωνιστικότητά τους θα υποχωρεί διαρκώς λόγω αυξημένου κόστους δανείων σε σύγκριση με τις αντίστοιχες γερμανικές ομοειδείς επιχειρήσεις και τη φθηνότερη χρηματοδότησή τους.

Είναι μάλλον αφελής όποιος στέκεται αποκλειστικά στην τεχνοκρατική πτυχή του ζητήματος αυτού. Βαρύτατες είναι οι υποψίες ότι αυτές οι κατά συρροήν υποβαθμίσεις κρατών της Ευρωζώνης από τους αμερικανικούς οίκους εξυπηρετούν και πολιτικούς στόχους της αμερικανικής κυβέρνησης, όχι μόνο τα συμφέροντα του αμερικανικού (και παρεμπιπτόντως και του βρετανικού) χρηματοπιστωτικού συστήματος. Ο επίσης αμερικανικός οίκος αξιολόγησης Φιτς έχει ουσιαστικά προαναγγείλει ότι σε δεκαπέντε μέρες, έως τα τέλη Ιανουαρίου το πολύ, θα υποβαθμίσει κι αυτός την πιστοληπτική ικανότητα της Ιταλίας, της Ισπανίας, του Βελγίου και της Ιρλανδίας.

Δεν έχουμε να κάνουμε με κινήσεις που πλήττουν απλώς την αξιοπρέπεια, το «ονόρε» των χωρών του ευρώ. Οι υποβαθμίσεις, που συνεπιφέρουν αύξηση του κόστους δανεισμού τής κάθε χώρας με πολύ διαφορετικά επιτόκια, υπονομεύουν την οικονομική βάση της Ευρωζώνης. Εντείνουν τις φυγόκεντρες τάσεις, καθώς αυξάνουν το κόστος παραμονής της κάθε χώρας στο ευρώ με πολύ διαφορετικούς ρυθμούς.

Είναι προφανές από πολιτική σκοπιά ότι η Ουάσινγκτον έχει καταλήξει στο συμπέρασμα πως ο σημερινός τρόπος λειτουργίας της Ευρωζώνης ενισχύει υπέρμετρα τη γερμανική ηγεμονία στην Ευρώπη, με αποτέλεσμα οι ΗΠΑ να εκτοπίζονται πολιτικά από τη Γηραιά Ηπειρο ολοένα και περισσότερο.

Δείχνουν οι Αμερικανοί να έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα πως τα συμφέροντά τους επιβάλλουν να υπονομεύσουν την Ευρωζώνη με τη σημερινή της μορφή, αναχαιτίζοντας έτσι την επέκταση και εδραίωση της γερμανικής παντοδυναμίας. Οι ΗΠΑ είναι σαφέστατα υπέρ μιας ενιαίας ευρωπαϊκής αγοράς, η οποία διευκολύνει τη δραστηριοποίηση και των αμερικανικών επιχειρήσεων στην Ευρώπη. Την ενιαία αγορά τη θέλουν. Διαπιστώνουν όμως ότι ο τρόπος με τον οποίο διαμορφώνει την Ευρωζώνη το Βερολίνο γεννά σοβαρότατους κινδύνους για τα αμερικανικά συμφέροντα.

Χρησιμοποιώντας ως όπλο και τους οίκους αξιολόγησης, που έχουν ήδη βάλει στο στόχαστρο τη Γαλλία, οι Αμερικανοί αποσκοπούν στο να προκαλέσουν ρήξη στις γερμανογαλλικές σχέσεις. Να αποσπάσουν το Παρίσι από το Βερολίνο και να το ωθήσουν στην αναζήτηση οικονομικοπολιτικής συμμαχίας με την Ουάσινγκτον και κατ' επέκταση με το Λονδίνο. Είναι προφανές ότι, αν οι Γερμανοί χάσουν τους Γάλλους και οι τελευταίοι πάνε με τους Αγγλοαμερικανούς, το Βερολίνο θα χάσει αμέσως όλη τη Νότια Ευρώπη.

Τίποτα δεν προδικάζει την ευόδωση των αμερικανικών προσδοκιών, αλλά όλες αυτές οι υπόγειες αντιπαραθέσεις προοιωνίζονται ταραγμένο μέλλον για την Ευρώπη.

ΚΑΡΑΤΟΜΗΣΗ

Πώς οι Αμερικανοί υπέταξαν τη S&P

Τόλμησε ο ίδιος οίκος αξιολόγησης στις 5 Αυγούστου να αφαιρέσει τα «τρία Α» από τις ΗΠΑ, για πρώτη φορά μετά από 70 χρόνια. Ακαριαία δημοσιοποιήθηκε ότι το αμερικανικό υπουργείο Δικαιοσύνης διεξάγει έρευνα για «ύποπτα ευνοϊκές» αξιολογήσεις εταιρειών από την S&P που συνέβαλαν στο ξέσπασμα της κρίσης! Το μήνυμα ήταν σαφές προς τον οίκο αξιολόγησης: «Μαζέψτε τα, αλλιώς σας φορτώνουμε ακόμη και την... παγκόσμια κρίση!». Το μήνυμα ελήφθη. Σε 15 μόλις μέρες ανακοινώθηκε από τους πανικόβλητους μετόχους της S&P ότι... καθαιρούν τον πρόεδρο Ντέβεν Σάρμα και τον αντικαθιστούν με ένα στέλεχος της Σίτιμπανκ! Η τάξη αποκαταστάθηκε. Υποβαθμίζοντας τη Γαλλία, η S&P ξεπληρώνει τα οφειλόμενα στην κυβέρνηση Ομπάμα.

Δεν είπε ούτε μια αλήθεια, αλλά ο γιατρός έχει πει να του λέμε πάντα «ναι»

Σοφία Βούλτεψη
Δημοσιογράφος
Άρθρο της στο site "Ελεύθερη Ζώνη" - 16/1/2012

Εντάξει, για τον κ. Παπανδρέου ο γιατρός έχει συστήσει να του λέμε πάντα «ναι».

Επομένως, μπορεί να λέει ό,τι θέλει. Όλοι οι άλλοι, όμως, που τον άκουγαν επί χρόνια – και κυρίως τα δύο τελευταία καταστροφικά - σε ατέλειωτες ώρες συνεδριάσεων σε μαραθώνια Πολιτικά, Εθνικά και υπουργικά συμβούλια, σε διάφορα όργανα και οργανάκια του κόμματος, στο περίφημο διαθεσμικό, τι παριστάνουν;

Και κυρίως, τι παριστάνουν όταν κάθε φορά – και στο Εθνικό Συμβούλιο του περασμένου σαββατοκύριακου – έβγαιναν μονιασμένοι και υποτάσσονταν (και εξακολουθούν να υποτάσσονται) στις εμμονές και στα τελεσίγραφα Παπανδρέου, στις αποφάσεις και στα σχέδιά του;

Τι παριστάνει ο κ. Βενιζέλος που ξαφνικά ένιωσε να «συνδέεται συναισθηματικά» με τον κ. Παπανδρέου (προφανώς επειδή μαζί οδήγησαν τη χώρα σε σωρούς ερειπίων);

Τι παριστάνει ο κ. Λοβέρδος, όταν λέει ότι «βασικός πυλώνας της επόμενης κυβέρνησης πρέπει να είναι το ΠΑΣΟΚ»; Και πώς τολμά να ασχολείται τέτοιες ώρες, με το αν το ΠΑΣΟΚ «μπορεί να κερδίσει τις επόμενες εκλογές»;

Και τι εννοεί ο κ. Ρέππας όταν λέει πως «δεν λείπει ο αρχηγός, λείπει το ΠΑΣΟΚ», αλλά παρ’ όλα αυτά «είμαστε όλοι μαζί στο ΠΑΣΟΚ σήμερα και θα είμαστε όλοι μαζί στο ΠΑΣΟΚ αύριο»;

Συγγνώμη, αλλά σε ποιο ΠΑΣΟΚ θα είστε όλοι μαζί αφού αυτό… απουσιάζει;

Και τι θέλει να πει ο κ. Χρυσοχοΐδης όταν υποστηρίζει πως «εξαιτίας και δικών μας πολιτικών καταστράφηκαν η εργασία και η παραγωγή» και πως «ουδείς δικαιούται να απεμπολήσει κοινωνικές κατακτήσεις των τελευταίων 60 ετών» και πως «οι σοσιαλιστές κυβέρνησαν ως δεξιοί» και πως «η κρίση του 2008 μας βρήκε απροετοίμαστους, και πως «το ΠΑΣΟΚ αργοπεθαίνει γιατί δεν διεκδικεί τον ρόλο του που είναι η σύνδεση με την κοινωνία και η σύνθεση των απόψεων»;

Αφού συνέβησαν όλα αυτά, τότε γιατί να εμπιστευθεί κανείς τον ίδιο και τους ομοίους του; Επειδή έφτιαξε κιόλας το καινούργιο προπαγανδιστικό σύνθημα του κόμματος «Η Ελλάδα από την αρχή»; Δηλαδή την γκρέμισαν και τώρα (ξανα)υπόσχονται να την… ξαναχτίσουν;

Για να μην μιλήσουμε για τον κ. Παπουτσή, που διακήρυξε πως η παρουσία του κ. Παπανδρέου στα τελευταία δύο χρόνια υπήρξε καταλυτική!

Αν εννοεί ότι οδήγησε τη χώρα στην χρεοκοπία, έχει δίκιο. Αν εννοεί κάτι άλλο, τότε θα πρέπει να ζητήσουμε και γι’ αυτόν τη γνώμη του γιατρού.

Μιλάμε για τους ανθρώπους που δεν έκαναν τίποτε για να αποτρέψουν την καταστροφή.

Έκαναν τάχαμου ότι διαφωνούν και μόλις έμπαιναν στις υπό την προεδρία Παπανδρέου διάφορες συνεδριάσεις, ψέλλιζαν κάτι και στο τέλος ΕΛΕΓΑΝ ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ.

Ουδέποτε οι κύριοι αυτοί και διάφορες κυρίες έπραξαν κάτι για να αποτρέψουν την καταστροφή.

Ουδέποτε έθεσαν έστω και μία κόκκινη γραμμή.

Ουδέποτε ασχολήθηκαν με τα κρίσιμα θέματα που μας έφεραν στη σημερινή κατάσταση.

Υπήρξαν απόντες στις τρεις πιο κρίσιμες ώρες για τη χώρα: Όταν σκόπιμα διογκώθηκε το έλλειμμα του 2009, όταν αποφασίστηκε η είσοδος του ιδιωτικού τομέα στο χρέος και όταν ο κ. Παπανδρέου έθεσε το ζήτημα του δημοψηφίσματος.

Στην περίπτωση του ελλείμματος, είναι και αυτοί το ίδιο υπεύθυνοι για εθνική προδοσία.

Στην περίπτωση του ιδιωτικού τομέα, ούτε ήξεραν τι τους γινόταν και πού θα μας οδηγούσε – σ’ αυτά που τραβάμε τώρα με το PSI.

Στην περίπτωση του δημοψηφίσματος, κάθισαν και κουβέντιαζαν επί επτά (νυχτερινές) ώρες και στο τέλος, όταν είδαν ότι ο Παπανδρέου επιμένει, αντί να τον θέσουν αμέσως υπό επιτροπεία, τον εξαπέλυσαν στην Ευρώπη, μαζί με μια δήλωση ομόφωνης στήριξης.

Έτσι και το περασμένο Σάββατο, κάθισαν και τον άκουγαν να λέει του κόσμου τα ψέματα και μετά έλαβαν τον λόγο για να τον… συγχαρούν για τη γενναιότητά του να φύγει!

Τον άκουσαν να λέει πως δεν μετανιώνει για τίποτε, πως τα έκαμε όλα τέλεια, πως αν του δινόταν η ευκαιρία πάλι τα ίδια θα έκανε – και δεν είπαν κουβέντα!

Δεν τον ρώτησαν καν για ποιο λόγο αναγκάστηκε να φύγει!

Όσο για τον κ. Παπανδρέου, τι να πούμε; Ίχνος αληθείας δεν υπάρχει σε όσα είπε.

Βροντοφώναξε σε όλους τους τόνους ότι έσωσε τη χώρα από τη χρεοκοπία. Και τα έλεγε αυτά ενώ ακριβώς αυτή τη στιγμή συζητείται η χρεοκοπία της χώρας (διότι αυτό είναι το PSI) και μάλιστα οι συζητήσεις έχουν διακοπεί!

Υποστήριξε πως έκανε τον γύρο του κόσμου για να πείσει ότι η χώρα είναι αξιόπιστη, ενώ είναι ο άνθρωπος που συκοφάντησε την Ελλάδα στα πέρατα της υφηλίου.

Κατήγγειλε το πολιτικό σύστημα της χώρας, που «κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου» και συμπεριφερόταν «μικροκομματικά, ανεύθυνα, πελατειακά, ψηφοθηρικά και με μια βολεμένη ολιγαρχία της εξουσίας και του πλούτου», ενώ ο ίδιος είναι ανελλιπώς υπουργός από το 1985 – και επομένως το πιο επίλεκτο στέλεχος αυτού του πολιτικού συστήματος.

Ακόμη και για το «λεφτά υπάρχουν» μίλησε, λέγοντας πως διαστρεβλώθηκε η φράση του, αλλά δεν τον ρώτησε κανείς γιατί δεν τα βρήκε ποτέ αυτά τα λεφτά.

Υποστήριξε ότι τον Νοέμβριο του 2009… έπεισε τους εταίρους ότι χρειαζόταν χρόνος για τις διαρθρωτικές αλλαγές – αλλά τελικά φαίνεται ότι δεν πείστηκαν και τόσο πολύ, με αποτέλεσμα να μας οδηγήσει στον μηχανισμό στήριξης.

Είπε πως δεν καθυστέρησε να πάρει μέτρα, αλλά απλώς δεν… ήθελε να πάρει μέτρα! Αλλά τελικά πήρε ακόμη πιο σκληρά – επειδή δεν… ήθελε!

Και το καταπληκτικό: Υποστήριξε πως δεν ήξερε την κατάσταση (προφανώς όταν έλεγε πως λεφτά υπάρχουν)!

«Δεν ξέραμε την πραγματική κατάσταση της χώρας και δεν προλάβαμε να κάνουμε αυτές τις αλλαγές που θέλαμε, τις διαρθρωτικές αλλαγές, πριν έρθει η κρίση», είπε!

Και όμως! Υπάρχουν αναρίθμητες (προεκλογικές) δηλώσεις δικές του και των στελεχών του που αποδεικνύουν ότι ΗΞΕΡΑΝ!

Άλλωστε, όπως έλεγαν, γι’ αυτό ήθελαν την εξουσία και προκαλούσαν εκλογές δηλώνοντας πως τον Μάρτιο του 2010 δεν θα ψήφιζαν τον κ. Παπούλια. Για «να προλάβουν τα χειρότερα»!

Δήλωνε ο κ. Παπανδρέου στα «Νέα» (3-4 Οκτωβρίου 2009): «Ξέρουμε καλά – και το ξέρει και η αγορά – πως η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη από τα επίσημα στοιχεία».

Δήλωνε η κ. Λούκα Κατσέλη στο «Έθνος» (1 Οκτωβρίου 2009): «Έχουμε απόλυτη επίγνωση της κατάστασης».

Δήλωνε ο κ. Χρυσοχοΐδης στη «RealNews» (27 Οκτωβρίου 2009): «Ξέρουμε ότι η χώρα βρίσκεται στα όρια της χρεοκοπίας».

Δήλωνε ο κ. Ραγκούσης στην «Ημερησία» (4-5 Απριλίου 2009): «Το 2010 θα είναι χρονιά απόλυτης χρεοκοπίας των δημοσίων οικονομικών της χώρας».

Επομένως, ήξεραν και παραήξεραν!

Όσο για τον κ. Παπανδρέου, επανέλαβε τα γνωστά περί του τρόπου υπολογισμού των δαπανών για εξοπλισμούς, κατηγορώντας τη Ν.Δ. ότι τα υπολόγισε στον χρόνο της παραγγελίας (δηλαδή πριν από το 2004) και όχι στον χρόνο της παράδοσης.

Είναι, όμως, γνωστό πως σε ερώτηση ευρωβουλευτών του ΠΑΣΟΚ απάντησε η Κομισιόν ότι δεν έχει σημασία πότε καταγράφονται – αρκεί να καταγράφονται –όπως είναι επίσης γνωστό ότι υπήρχε η... ωραία συνήθεια να προκαταβάλλεται το μεγαλύτερο μέρος των ποσών κατά την παραγγελία (ώστε να εξασφαλίζονται εγκαίρως και οι μίζες)!

Το εξοργιστικό είναι ότι ο κ. Παπανδρέου υποστήριξε το Σάββατο πως «τελικά» το έλλειμμα, «με τις διαδοχικές αναθεωρήσεις», έφτασε στο 16%!

Δεν φτάνει δηλαδή που με εντελώς παράνομο τρόπο η ΕΛΣΤΑΤ φούσκωσε το έλλειμμα και το οδήγησε στο 15,4%, αλλά τώρα ο κ. Παπανδρέου το… φούσκωσε κι’ άλλο και το πήγε στο 16%!

Κατά τα λοιπά, όλα ήταν καλά καμωμένα. Φταίνε η «συντηρητική Ευρώπη», οι αγορές, τα μέσα ενημέρωσης.

Ο ίδιος, είναι ο σωτήρας, ο άνθρωπος που «κράτησε την Ελλάδα όρθια», που χάρη σ’ αυτόν «αποφύγαμε την χρεοκοπία» και «πετύχαμε το μείζον».

Επιπλέον, αν καταλάβαμε καλά από όσια είπε, είναι και ο… εφευρέτης του ευρωομόλογου και του Φόρου Τόμπιν!

Πραγματικά, η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά.

Για ευρωομόλογο μίλησε για πρώτη φορά στις 18 Δεκεμβρίου του 2010, όταν η συζήτηση γύρω από το θέμα είχε ανάψει για τα καλά στη Γερμανία. Τότε ανακοίνωσε (ο Παπανδρέου) την συλλογή 1 εκ υπογραφών – αλήθεια τι απέγιναν αυτές οι υπογραφές, μαζεύονται ακόμη;

Οργάνωσε και μια σύσκεψη στις 2 Ιανουαρίου 2011 με τη συμμετοχή Παπακωνσταντίνου, Βάσως Παπανδρέου, που την είχε τοποθετήσει επικεφαλής της σχετικής επιτροπής (και αποδέχθηκε ασμένως, ενώ τώρα του επιτίθεται)– αλήθεια τι απέγινε εκείνη η επιτροπή; - και… Παπαδήμου, που τότε ήταν ένας απλός σύμβουλος του Παπανδρέου (και μάλιστα συμφωνούσε με τον Τρισέ και διαφωνούσε με το ευρωομόλογο).

Όσο για τον Φόρο Τόμπιν, έλεος! Είναι ο φόρος που πρότεινε το 1972 ο νομπελίστας οικονομολόγος Τζέιμς Τόμπιν και από τότε τον θυμούνται όλοι όποτε υπάρχει οικονομική κρίση!

Αλλά, είπαμε: Ο γιατρός τους έχει πει να του λένε πάντα «ναι»!

Ξέφραγο τραπεζικό αμπέλι

Λώρη Κέζα
Αρθρογράφος
Άρθρο της στην ιστοσελίδα "Βήμα on line" - 16/1/2012

Την περίοδο που οι τσέπες των Ελλήνων ήταν γεμάτες και το πορτοφόλι τίγκα στις πιστωτικές, οι τράπεζες έκαναν να πάντα για να δώσουν δάνεια. Στην οδό Πανεπιστημίου στήνονταν τραπεζάκια με παρασόλι, όπου υπάλληλοι τραπεζών παρακινούσαν τους περαστικούς να υπογράψουν μια αίτηση. Τα τηλέφωνα στα σπίτια ηχούσαν χαρωπά και στην άλλη άκρη της γραμμής ακούγονταν δελεαστικές προτάσεις: «θέλετε 3.000 διακοποδάνειο;». Και εορτοδάνεια μοίραζαν και τοκετοδάνεια μέσα στα μαιευτήρια. Παντού απλωνόταν το εύκολο χρήμα. Φταίει ο καταναλωτής που λιμπίστηκε, εκείνος που ήθελε μερίδιο στη χλιδή χωρίς να έχει τα φόντα. Μήπως όμως θα έπρεπε να υπάρχει κι ένας έλεγχος για τους όρους χορήγησης των πάσης φύσεως δανείων; Επιπλέον κανένας υπουργός, κανένας τραπεζίτης δεν προσπάθησε να κοινοποιήσει το εξής απλό: οι τράπεζες το χρήμα το πωλούν και μάλιστα ακριβά. Άφηναν όμως να αιωρείται η εντύπωση ότι οι αποπληρωμές αφορούν μια άλλη ζωή.

Επειδή είναι πολύ εύκολο να καταδικάσουμε τους απερίσκεπτους, θα σταθούμε σε όσους χειρίστηκαν το ζήτημα με σύνεση. Όσους έβαλαν στο τραπέζι ένα χαρτί και υπολόγισαν από τη μία τον μισθό, το εφάπαξ και τη σύνταξη και από την άλλη το στεγαστικό, τους λογαριασμούς, την καθημερινότητα. Για ορισμένους, ας πούμε για τους δημοσίους υπαλλήλους, υπήρχε μια βεβαιότητα, μπορούσαν να κάνουν το κουμάντο τους. Με τις μειώσεις αποδοχών και τις απολύσεις παντού κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει επακριβώς ούτε τα έσοδα ούτε και τα έξοδα. Κι αυτό γιατί η κυβέρνηση έχει βαλθεί να πάρει λεφτά μόνο από τους μισθοσυντήρητους, οι οποίοι δεν μπορούν να αποκρύψουν εισοδήματα. Οι ίδιοι άνθρωποι λοιπόν βλέπουν τον μισθό τους να κόβεται, βλέπουν τα έξοδα μετακίνησης και θέρμανσης να αυξάνονται κατά 30%, βλέπουν τον λογαριασμό της ΔΕΗ να φουσκώνει κάθε δίμηνο και φυσικά όλα τα βασικά προϊόντα να ακριβαίνουν μέρα με τη μέρα.

Στο πλαίσιο της νέας φτώχειας οι τράπεζες βρήκαν νέο τρόπο να πλουτίσουν. Λέγεται «ρύθμιση οφειλών». Σύμφωνα με την Ένωση Καταναλωτών ΕΚΠΟΙΖΩ οι δεκάδες χιλιάδες ρυθμίσεις που γίνονται είναι «προκλητικές και παραπλανητικές» και βασίζονται στα υψηλά επιτόκια και τις αιώνιες δόσεις. Είναι αξιοσημείωτο ότι εκείνες οι τράπεζες που έδιναν δάνεια με μεγάλη ευκολία είναι αυτές που έχουν αγριέψει περισσότερο: κοινοποιούν διαταγές πληρωμής για 2.000 ευρώ, προσημειώνουν ακίνητα για ποσά κάτω των 10.000 ευρώ. Το τοπίο είναι ιδανικό για τους σαράφηδες. Ξεφυτρώνουν καθημερινά «διαμεσολαβητές εξωδικαστικού συμβιβασμού» ενώ οι «εταιρείες ενημέρωσης» γίνονται όλο και πιο φορτικές. Μέσα από τηλεφωνικά κέντρα αυτόματων κλήσεων τηλεφωνούν τους καταναλωτές ασταμάτητα, σε ακατάλληλες ώρες και με απαράδεκτο τρόπο. Δεν έχουμε δει τίποτε ακόμη. Το νομοσχέδιο που κατατέθηκε στη Βουλή από το υπουργείο Οικονομικών επιτρέπει στο Δημόσιο να χρησιμοποιεί τέτοιες παρενοχλητικές εταιρείες. Όποιος έχει χρέη στο ταμείο του, στην εφορία, στον δήμο μπορεί εφεξής να περιμένει πολλές, πάρα πολλές κλήσεις.

Υπάρχει μια χρήσιμη πληροφορία για το υπουργείο: λεφτά δεν υπάρχουν, τουλάχιστον όχι στο σύμπαν των υπαλλήλων. Ό,τι είχανε, το δώσανε.

«Ξέρεις ποιος είμ’ εγώ, ρε;»

Παντελής Μπουκάλας
Αρθρογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Καθημερινή" - 10/1/2012

Πώς ακριβώς εκτυλίχθηκε το επεισόδιο το ξέρουν μόνον όσοι το έζησαν: ο κ. Κίμων Κουλούρης, η κόρη του και οι δύο ειδικοί φρουροί. Είναι βέβαιο ωστόσο ότι δεν το έζησαν με την ίδια ένταση αισθημάτων και υπό την ίδια οπτική. Επίσης βέβαιο είναι πως η μνήμη μας μεροληπτεί όταν ανακαλεί ένα γεγονός για να το περιγράψει (σε επίσημες καταθέσεις ή σε κουβεντολόι μεταξύ φίλων)· η αφήγηση προσλαμβάνει αυτοδικαιωτικό χαρακτήρα και οι αφηγητές μετατρέπονται σε οιονεί λογοτέχνες, είναι δηλαδή διαχειριστές του μνημονικού υλικού και όχι ουδέτερες μηχανές που καταγράφουν τα συμβαίνοντα ανεπηρέαστες από ανθρώπινα αισθήματα και επιδιώξεις και τα αναπαράγουν αυθεντικά, δηλαδή ασυγκίνητα.

Μένουμε λοιπόν σε όσα συμφωνούν οι δύο πλευρές: Ο κ. Κουλούρης, σαρξ εκ της σαρκός του γνήσιου ΠΑΣΟΚ και πνεύμα από το πνεύμα του, πέρασε με κόκκινο τέσσερα φανάρια, ένδεκα η ώρα βράδυ Σαββάτου, όταν ακόμα κυκλοφορεί κόσμος στην έστω και αραιοκατοικημένη πια νυχτερινή Αθήνα. Δεν είπε ότι είχε κάποιον ιδιαίτερο λόγο να βιαστεί, κάποιο πρόβλημα υγείας ή ένα κατεπείγον τηλεφώνημα από τον κ. Βενιζέλο ή τον κ. Χρυσοχοΐδη. Και να μην οδηγούμε, μπορούμε να υποθέσουμε τι πέρασε από το μυαλό του: «Ελα μωρέ τώρα, ποιος με βλέπει». Ναι, αλλά οι νόμοι ισχύουν, πρέπει να ισχύουν, κυρίως όταν δεν μας βλέπει κανένας αυστηρός τιμωρός. Και όπως σίγουρα θα ξέρει ένας πρώην υπουργός, η άγραφη Αρχή της Εμπιστοσύνης, χάρη στην οποία οι κοινωνίες δεν καταντούν ζούγκλα, στηρίζεται ακριβώς σ’ αυτό: τη σεβόμαστε γενικώς και όχι κατά περίσταση.

Εύκολα επίσης μπορούμε να υποθέσουμε τι άλλο σκέφτηκε ο κ. Κουλούρης όταν τον σταμάτησαν οι δύο μοτοσικλετιστές για να ελέγξουν την αυτού... επωνυμότητα: «Ξέρεις ποιος είμ’ εγώ, ρε;» Εφόσον αυτή τη φρασούλα την έχουμε πει σχεδόν όλοι, πώς να μην την πει έναν πρώην ισχυρός πολιτικός, μαθημένος να στέκονται όλοι κλαρίνο μπροστά του; Και πώς να σκεφτεί ότι πλέον δεν είναι υποχρεωμένοι να τον αναγνωρίζουν ούτε οι θυρωροί των πολυκατοικιών ούτε οι τροχονόμοι;

Ο κ. Κουλούρης δεν ανήκει σε κάποια μειονότητα. Ως προς την οδηγική συμπεριφορά είναι ένας από μας: επιθετικός, μάγκας, εγωλάτρης. Ως μέλος της κάστας των εξουσιαστών όμως διαφέρει, ή μάλλον «υπερέχει»: Αισθάνεται βέβαιος πως οι νόμοι είναι για τους άλλους και οι τροχονόμοι δεν είναι για τους «μεγάλους», όπως η εξοχότης του. Στην περίπτωση του «ανωνύμου», το «ξέρεις ποιος είμ’ εγώ, ρε;» είναι αμυντικό και κάπως φοβισμένο, αφού κατά βάθος ξέρει ποιος είναι και ποιος δεν είναι. Στην περίπτωση των πρώην, νυν και αεί διασήμων, το «ξέρεις ποιος είμ’ εγώ, ρε;» είναι επιθετικό, απειλητικό και εκδικητικό. Σαν το χαστούκι που έδωσε κάποτε ο υπουργός Δημοσίας Τάξεως Αντώνης Δροσογιάννης σε τροχονόμο που τόλμησε να κάνει τη δουλειά του αγνοώντας το υπουργικό μεγαλείο.

Σωστά, κ. εκπρόσωπε. Όταν έχεις εκπαιδευμένους ανίκανους, γιατί να πας στους ανεκπαίδευτους;

Σοφία Βούλτεψη
Δημοσιογράφος
Άρθρο της στο site "Ελεύθερη Ζώνη" - 11/1/2012

Αν τους ρωτήσεις – και κυρίως αν ρωτήσεις τον κυβερνητικό εκπρόσωπο – θα σου πουν πως… όταν σώζεις την Ελλάδα Τρίτη, Πέμπτη, Σάββατο, φυσικό είναι κάτι να σου ξεφύγει.

Έτσι «ξέφυγαν» και οι παιδόφιλοι και οι επιδειξιομανείς και άλλοι διεστραμμένοι, που από τις 8 του περασμένου Νοεμβρίου, την ώρα ακριβώς που ψάχναμε για πρωθυπουργό και λίγο πριν σχηματιστεί η «εθνοσωτήριος» κυβέρνηση, εντάχθηκαν στο γενικό «νόσημα» που έλαβε την ονομασία «σεξουαλικές διαστροφές», θεωρήθηκαν ανάπηροι και επομένως άξιοι να ανταμειφθούν και με το σχετικό επίδομα!

Μιλάμε ότι αυτό ξέφυγε από τους πάνσοφους που απαρτίζουν την προηγούμενη και την σημερινή κυβέρνηση, για τους αναρίθμητους υπουργούς και υφυπουργούς της οποίας ο κ. Καψής υποστηρίζει πως ορθώς παρέμειναν υπό την μορφή γυμνής (από χαρίσματα, βέβαια) στρατιάς, καθώς ήσαν οι άνθρωποι «ενημερωμένοι» για όλα τα θέματα – και επομένως δεν τους ξεφεύγει τίποτε.

Υπό μίαν έννοιαν έχει δίκιο (ο κυβερνητικός εκπρόσωπος).

Όταν έχεις εκπαιδευμένους ανίκανους, γιατί να πας στους ανεκπαίδευτους.

Εκ όνυχος τον λέοντα. Η υπόθεση με τους παιδόφιλους και άλλους… αναπήρους (που παραπέμφθηκε σε… (νέα) Ειδική Επιστημονική Επιτροπή από τον αρμόδιο (λέμε τώρα) υπουργός κ. Κουτρουμάνη, είναι ενδεικτική.

Θαυμάστε τους! Αυτούς μας καλούν σε όλους τους τόνους να στηρίξουμε.

Πρέπει δηλαδή να υποθέσουμε πως αυτοί που δεν μπορούν να μοιράσουν δυο γαϊδουριών άχυρα και δημοσιεύουν και (επικαιροποιημένους, παρακαλώ) πίνακες αναπηρίας, θα μπορέσουν να φέρουν σε πέρας το PSI, χωρίς να μας ρίξουν στην αγκαλιά των διεστραμμένων δανειστών μας.

Συγγνώμη, αλλά πρέπει να είμαστε πολύ διεστραμμένοι για να πιστέψουμε κάτι τέτοιο.

Και ας σταματήσουν όλοι οι (ένθεν κακείθεν) υποστηρικτές αυτού του απίθανου εσμού, μεταξύ των οποίων και κάποιοι που τους καλάρεσε η υπουργική πολυθρόνα και θεωρούν πως ορθώς (και κυρίως δημοκρατικώς) την κατέχουν.

Κανείς τους δεν θέλει εκλογές. Διότι, όπως μας είπε ο κ. εκπρόσωπος, «δεν υπάρχει εναλλακτική λύση»!

Αυτό πια είναι πολύ μεγάλη κατάντια. Μεγαλύτερη και από την ίδια την προδοτική πορεία προς την (αναπόφευκτη) καταστροφή.

Δεν έχει, λοιπόν, αυτή η χώρα άλλα εναλλακτική, πλην της διακυβερνήσεώς της από τους πλέον ανίκανους ανθρώπους που έχει γεννήσει ο πλανήτης.

Μέσα στη γενική σύγχυση ξαναχτύπησε και ο Θ. Πάγκαλος. Ο οποίος αποφάσισε να επανέλθει στο προσκήνιο, συμπροεδρεύοντας με έναν σεΐχη σε επιχειρηματικό φόρουμ στο Λαγονήσι.

Αν φορέσει και κελεμπία, θα γίνει πιο πειστικός στους Καταριανούς που κάθε τόσο πάνε κι’ έρχονται.

Ο κ. Πάγκαλος, λοιπόν, μιλώντας σε κινεζική οικονομική εφημερίδα, είπε πως η κυβέρνηση «χαίρει ευρύτατης πολιτικής και κοινωνικής εμπιστοσύνης», προσθέτονται και αυτός πως «δεν έχει κατατεθεί καμία ρεαλιστική εναλλακτική πολιτική πρόταση».

Προφανώς. Με την δικτατορία που έχει επιβληθεί, πώς να κατατεθεί κάποια εναλλακτική πρόταση;

Και να ήταν μόνο αυτό. Ο αντιπρόεδρος είπε πως οι «μικρές σε αριθμό, ριζοσπαστικές πρωτοβουλίες που έχουν υποβάλει οι κομμουνιστές και άλλα μικρά κόμματα της Αριστεράς έχουν απορριφθεί από την πλειοψηφία των πολιτών».

Υπενθυμίζω πως αυτά τα είπε σε εφημερίδα κομμουνιστικής χώρας.

Αλλά είπαμε: Όταν σώζεις την Ελλάδα Τρίτη, Πέμπτη, Σάββατο, όλο και κάτι θα σου ξεφύγει.

Εδώ την άλλη φορά του κ. Χρυσοχοΐδη του ξέφυγε ότι ο Ομπάμα δεν είναι μουσουλμάνος και τον έστειλε να… κάνει ραμαζάνι!

Μεγάλο θράσος, στ’ αλήθεια.

Και μεγάλη χοντροπετσιά. Ανίκανο να σε ανεβάζουν και ανίκανο να σε κατεβάζουν και να μην ιδρώνει το αυτί σου.

Οι ψυχαναγκαστικές καταστάσεις συνεχίζονται…

Χαλασμένο τηλέφωνο

Λώρη Κέζα
Αρθρογράφος
Άρθρο της στην ιστοσελίδα "Βήμα on line" - 11/1/2012

Το σκονάκι είναι απαραίτητο. Δεν μπορούμε να μιλήσουμε για την εφεδρεία των δημοσίων υπαλλήλων αν δεν τακτοποιήσουμε τις σημειώσεις μας και δεν τις έχουμε κάτω από τα μάτια μας. Πρέπει κάθε φορά να πιάνουμε την ιστορία από την αρχή και να θυμόμαστε ποιος είναι ποιος, τι έχει πει, πώς έχει δράσει. Έχουμε και λέμε. Δημήτρης Ρέππας, πολιτικός, του ΠαΣοΚ. Δεν θα αναλύσουμε τίνος «ΠαΣοΚ» γιατί εκεί θα μπλέξουμε. Υπήρξε υπουργός πασών των κυβερνήσεων; Υπήρξε. Σήμερα είναι υπουργός του σχήματος multi culti; Και βέβαια είναι. Σκονάκι. Τι λέει το Μαξίμου για την εφεδρεία των δημοσίων υπαλλήλων; Ότι θα ξέρουμε μέχρι το τέλος της εβδομάδας. Ποιος υιοθέτησε την πρόταση και ποιος είχε τη φαεινή ιδέα; Να μην τα πολυλογούμε, παίζουν χαλασμένο τηλέφωνο, από τον Σαμαρά μέχρι τον Παπανδρέου, και από τον έναν υπουργό στον άλλο. Μαζί μιλάνε και χώρια καταλαβαίνονται.

Ο κ. Ρέππας λοιπόν θεώρησε σωστό να κάνει μια προσωπική ανακοίνωση ότι η πολιτική για την εργασιακή εφεδρεία «έκλεισε τον κύκλο της». Είπε επίσης: «Θέμα απολύσεων δεν υπάρχει. Στην ατζέντα που διαμορφώνει αυτή η κυβέρνηση και αυτός ο υπουργός, πολιτική απολύσεων δεν υπάρχει». (Θα αφήσουμε χωρίς σχόλιο το γεγονός ότι ομιλεί δια τον εαυτόν του σε τρίτο πρόσωπο…).

Το θέμα μας δεν είναι αν είναι σωστό το μέτρο της εφεδρείας ούτε αν συμφωνούμε με την απόλυση δημοσίων υπαλλήλων. Το θέμα μας είναι ότι δεν μπορεί κανείς να βγάλει άκρη με τα όσα γίνονται γιατί καθένας ασκεί τη δική του πολιτική. Σαν να μην συμμετέχουν στην ίδια κυβέρνηση, σαν να έχουν το ελεύθερο να υλοποιούν όσα τους αρέσουν. Τα ίδια έκανε και ο προκάτοχος του κ. Ρέππα.

Ο κ. Ραγκούσης εξέδωσε μάλιστα ανακοίνωση όπου πολύ περήφανα δηλώνει ότι όσο εκείνος ήταν υπουργός Εσωτερικών «δεν υπήρξε καμία υπουργική απόφαση όπως και καμία νομοθετική πρωτοβουλία για την υιοθέτηση και τον τρόπο υλοποίησης του καθεστώτος της εργασιακής εφεδρείας». Δεν υπήρξε γιατί ο ίδιος ήταν αρνητικός. Ο ίδιος προσωπικά. Δεν γίνεται δουλειά όμως έτσι, όταν καθένας σηκώνει το μπαϊράκι του. Η διακυβέρνηση είναι ομαδικό παιχνίδι.

Εκεί στο υπουργικό συμβούλιο που μαζεύονται μπορούν να σκοτώνονται, αλλά όταν φεύγουν έχουν την πολιτική ευθύνη να υλοποιούν τα συμφωνημένα. Για να μην το διαλύσουν μια ώρα αρχύτερα (όπου «το» εννοείται «το κράτος» – το μαγαζάκι τους δεν μας ενδιαφέρει).

Αυτό που διακρίνουμε είναι ότι πλείστοι υπουργοί εργάζονται αποκλειστικά για τη διατήρηση της όποιας δημοτικότητάς τους. Και ας καταρρεύσει το σύμπαν. Όλη αυτή η ιστορία με τις απολύσεις και την εργασιακή εφεδρεία παραλύει το Δημόσιο. Οι υπάλληλοι που είναι κοντά στα 50 στο ωράριό τους διαβάζουν συνταγές για μηλόπιτα. Είναι λογικό, ετοιμάζουν το business plan τους. Δεν ξέρουν για πόσο καιρό θα έχουν δουλειά και ψάχνουν για εναλλακτικές λύσεις. Ονειρεύονται να ανοίξουν ένα καφενείο στο χωριό, να ψήνουν τον καφέ στη χόβολη και να σερβίρουν σπιτικά γλυκά.

Πέρσι τους έλεγαν ότι θα απολυθούν άμεσα 250.000, μετά τους χώρισαν κατά χιλιάδες σε μισοπληρωμένους, σε αποσυρμένους, σε συνταξιοδοτημένους. Πότε τα μέτρα αφορούσαν τους εξηντάρηδες, πότε τους πενηντάρηδες. Πότε αφορούσαν τον ευρύτερο και πότε τον στενό δημόσιο τομέα. Κάποτε μιλούσαν για μετατάξεις, μετά για αξιολογήσεις, κατόπιν για κλωτσιά. Άλλα λέει ο ένας, άλλα λέει ο άλλος.

Μια μεταρρύθμιση δεν έχει νόημα αποσπασματικά. Η εν λόγω μεταρρύθμιση πάντως δεν είναι καν αποσπασματική είναι αλλοπρόσαλλη. Ένα είναι βέβαιο. Ότι με τέτοιους πολιτικούς δεν θα δούμε ποτέ προκοπή. Ποτέ.

Απολογισμός

Γιώργος Λακόπουλος
Αρθρογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Τα Νέα" - 29/12/2011

Στο περίφημο διάγγελμα του μακαρίτη Τάσσου Παπαδόπουλου για το Σχέδιο Αναν υπήρχε μια φράση: «Παρέλαβα κράτος, δεν θα παραδώσω κοινότητα». Είναι το απόλυτο κριτήριο στην πολιτική: πώς είναι τα πράγματα όταν αναλαμβάνει κάποιος και πώς όταν αποχωρεί. Ισχύει για όλους, αλλά πρωτίστως ισχύει για τους ηγέτες.

Για παράδειγμα, όταν το 2004 ο Γ. Παπανδρέου πήρε την αρχηγία από τον Σημίτη, το ΠΑΣΟΚ ήταν το μεγαλύτερο σοσιαλιστικό κόμμα της Ευρώπης. Και πάνω απ' όλα ήταν κόμμα εξουσίας. Είτε έχανε είτε κέρδιζε στις εκλογές, το ψήφιζαν τουλάχιστον οι τέσσερις στους δέκα ψηφοφόρους. Και το 2009, όταν παρέλαβε την πρωθυπουργία από τον Καραμανλή, η οικονομία βρισκόταν σε προϊούσα δημοσιονομική κρίση, αλλά δεν ήταν υπό διεθνή οικονομικό έλεγχο ούτε η χώρα υπό κηδεμονία και έξωση από την ευρωζώνη.

Λογικά η πολιτική συζήτηση στο ΠΑΣΟΚ αυτή την περίοδο έπρεπε να ορίζεται από το «δόγμα του Τάσσου»: τι παρέλαβε και τι παραδίδει ο Παπανδρέου - στο κόμμα και στην κυβέρνηση. Αυτό δεν συμβαίνει. Οχι γιατί ο ίδιος το αποφεύγει, αλλά γιατί οι επίδοξοι διάδοχοί του δεν είναι έτοιμοι να το κάνουν - πλην εξαιρέσεων. Ετσι, ένα θέμα πολιτικού απολογισμού επί της ουσίας μετατρέπεται σε εσωτερικό παιχνίδι επιμέρους επιδιώξεων επί της διαδικασίας. Αν το 2004 «η παιδαγωγική της διαδοχής ήταν μια αρνητική παιδαγωγική», όπως είχε σημειώσει ο πολιτικός αναλυτής Λευτέρης Κουσούλης, το 2011 επαναλαμβάνεται αντίστροφα.

Μετά την ετερόκλητη συνεδρίαση της Τρίτης, πολλοί διαβλέπουν ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ θα επιμείνει έως το τέλος να θέτει ο ίδιος τους όρους και το πλαίσιο. Μπορεί. Αλλά στην πραγματικότητα βρίσκεται αντιμέτωπος με διλήμματα που τον υπερβαίνουν. Η πλειονότητα των στελεχών τού δείχνει την έξοδο. Και όπως έλεγαν οι παλαιοί πολιτικοί: το θέμα δεν είναι πώς μπαίνεις στο παιχνίδι της εξουσίας, αλλά πώς βγαίνεις.

Ο Γιώργος μπήκε εύκολα - ασκώντας κληρονομικό δικαίωμα. Η κομματική βάση και το εκλογικό σώμα τού φέρθηκαν γενναιόδωρα. Για επτά χρόνια πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, πέντε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και δύο πρωθυπουργός, έπαιξε με τους δικούς του κανόνες - και τους δικούς του ανθρώπους. Μοιραία, όταν λέει σήμερα πως έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε, οι περισσότεροι αντιδρούν με την ατάκα του αμερικανού συγγραφέα Τζέιμς Κάμπελ: «Φοβάμαι ότι αυτό είναι αλήθεια».