Οχι άλλο… λιβάνι

Άννα Παναγιωταρέα
Δημοσιογράφος
Άρθρο της στην εφημερίδα "Ελεύθερος Τύπος" - 16/11/2011

Από τη στιγμή που σύρθηκε εκτός πρωθυπουργίας ο Γ. Παπανδρέου, οι Πολίτες πήραν μια βαθιά ανάσα. Είναι το αίσθημα ανακούφισης, που κατακλύζει τον καθένα μας όταν αποφεύγεται ένας μεγάλος κίνδυνος. Γιατί ο Γ. Α. Παπανδρέου δρούσε ως ωρολογιακή βόμβα, που το ρολόι της πηγαίνει λάθος και δεν ξέρεις ποια στιγμή θα εκραγεί… Η αλήθεια είναι ότι περάσαμε δύο χρόνια που κάθε εξάμηνο σωζόμασταν και εκείνος, κατά δήλωσή του, μας απέσυρε από το χείλος του γκρεμού, σε τηλεοπτικά διαγγέλματα, για να φτάσουμε στην τραγωδία του δημοψηφίσματος, ώστε αυτή τη στιγμή να έχουν πρόβλημα τα Ταμεία να πληρώσουν συντάξεις.

ΩΣΤΟΣΟ, θα ήταν λάθος να περάσουμε από την κατάσταση της μαζικής κατάθλιψης στη φάση της μαζικής υπεραισιοδοξίας. Γιατί η άφευκτη πραγματικότητα λέει ότι καλός και άγιος ο κ. Λ. Παπαδήμος αλλά μάγος δεν είναι, για να ανατρέψει την καταστροφική διετία Παπανδρέου και να μας πάει πίσω στο 2009, σβήνοντας τα ενδιάμεσα. Βλέπω ότι καλλιεργείται σκόπιμα -από γνωστά ΜΜΕ- η «βεβαιότητα» ότι τώρα θα λυθούν όλα τα προβλήματα που ταλανίζουν την Ελλάδα και ότι κατοχυρώνεται και μόνον με την παρουσία Παπαδήμου στην πρωθυπουργία η θέση μας στην ευρωζώνη. Δεν ξέρω ποια συμφέροντα υπηρετούνται ούτε και μου αρέσει η ενασχόληση με τη συνωμοσιολογία.

Θα μπορούσαν να αποφευχθούν οι διθύραμβοι -θυμάμαι τους ανάλογους από τις ίδιες πένες για τον Παπανδρέου- και οι μεγαλοστομίες, αν διάβαζαν προσεκτικά την εμπεριστατωμένη ανάλυση της οικονομίας που έκανε αντί προγραμματικών δηλώσεων ο κ. Παπαδήμος στη Βουλή, έστω και με έναν πολύ προσεκτικό τρόπο. Ο κίνδυνος, λοιπόν, για τη θέση μας στην ευρωζώνη αν δεν καλυφθούν οι απαιτήσεις της Τρόικας είναι εδώ!

Και δεν αναφέρομαι στην καταβολή της έκτης δόσης, που απαιτεί «δήλωση μετανοίας» από τους αρχηγούς των κομμάτων που συμμετέχουν στη μεταβατική κυβέρνηση, αλλά στη δήλωσή του ότι, για να μείνουμε εντός της ευρωζώνης και να μην αποτελούμε το άχθος της, είναι ανάγκη να υλοποιηθούν οι δεσμεύσεις της πρωθυπουργίας Παπανδρέου. Θέλω να πω, δηλαδή, ότι και νέοι φόροι μπορούν να μπουν γιατί η τρύπα πάτο δεν έχει. Και οι μισθοί θα κοπούν ακόμη περισσότερο. Και οι συντάξεις θα μειωθούν και ένας στους τρεις Ελληνες πλέον θα ζει -ζει;- κάτω από το όριο της φτώχειας.

Ο κ. Παπαδήμος ήταν σαφής όταν έλεγε ότι το Μνημόνιο και η νέα δανειακή σύμβαση έχουν όρους και κανόνες που πρέπει να εκπληρωθούν.

ΤΟ ΜΟΝΟ παρήγορο είναι ότι έβαλε και την αναπτυξιακή διάσταση, όπως την παρουσίαζε ο Α. Σαμαράς για να εισπράττει τις ειρωνείες του φωστήρος Γ. Παπακωνσταντίνου, που η οικονομική πολιτική του, σύμφωνα με συναδέλφους του, υπήρξε εγκληματική. Ας περιμένουμε. Ετσι κι αλλιώς τι άλλο μπορούμε να κάνουμε…

Στη σκιά του Πλάτωνα

Παντελής Μπουκάλας
Αρθρογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Καθημερινή" - 17/11/2011

Η βαρύτερη από τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης είναι η ίδια η σύνθεσή της. Κι αυτό ισχύει είτε συνονθυλευματική την θεωρήσουμε είτε κατά βάθος συμπαγή, παρά τις επιφανειακές διαφοροποιήσεις, αφού είναι συνεπής προς τις σωτηριολογικές συνταγές που διακινούνται αυτήν την εποχή στην Ευρώπη. Την υποβάθμιση της πολιτικής και την ταυτόχρονη εξύψωση του ρόλου των τεχνοκρατών προβλέπουν (αν δεν επιβάλλουν) οι συνταγές αυτές, όπως το βλέπουμε ήδη στην Ελλάδα και στην Ιταλία. Και την εκπαραθύρωση της ιδεολογίας, που κατακρίνεται σαν πράγμα γερασμένο και αντιπαραγωγικό, ώστε να βρουν χώρο για να προελάσουν οι «χρήσιμοι», όποιον θεό κι αν πιστεύουν, δηλαδή όποιες αντιλήψεις κι αν έχουν.

Η αδιαφορία της νέας κυβέρνησης για ιδεολογίες και λοιπά λιανά (που είναι κι αυτή μια νέου τύπου ιδεολογία) γίνεται ολοφάνερη με την άνευ προβληματισμού συμπερίληψη του ΛΑΟΣ στους νομείς της εξουσίας (το ’λεγε και το ξανάλεγε, βέβαια, ο κ. Καρατζαφέρης ότι σύντομα θα πρωθυπουργεύσει, αλλά εμείς είχαμε αλλού το μυαλό μας). Περισσότερες και ηχηρότερες ήταν οι αντιδράσεις στο Ευρωκοινοβούλιο, για τον εξαγνισμό που προσφέρει σε ακραίες θέσεις η κυβέρνηση, δίκην κολυμβήθρας του Σιλωάμ, παρά εδώ. Οι Ευρωπαίοι σοσιαλιστές δήλωσαν την οδυνηρή έκπληξη ή την αντίθεσή τους, ενώ από τους ημεδαπούς συντρόφους τους βρέθηκαν μόλις 101 στελέχη συν δυο - τρεις βουλευτές που διαμαρτυρήθηκαν για τη σύμπραξη του κόμματός τους με την ξενοφοβική και αντισημιτική Ακροδεξιά. Αν τον ΛΑΟΣ τον είχε στείλει στην εξουσία η λαϊκή ψήφος ή αν το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. είχαν πολιτευθεί προεκλογικά λέγοντας ότι προσβλέπουν σε κυβερνητική συνεργασία με το κόμμα του κ. Καρατζαφέρη, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά και οι αντιδράσεις άλλου τύπου.

Δεύτερο γνώρισμα της κυβέρνησης, αυτό που ευθύς εξαρχής έσπευσε να επισημάνει ο διορισθείς επικεφαλής της: «Δεν είμαι πολιτικός», είπε ο κ. Παπαδήμος (αλλά κι αυτό είναι μια νέου τύπου πολιτική). Σίγουρα το ύφος του ήταν διαφορετικό από το βαρύ κι ασήκωτο ύφος που φορούσε ο κ. Π. Ψωμιάδης κάθε φορά που έκανε κι αυτός, ναρκισσευόμενος, την ίδια δήλωση, σαν να ’θελε να μας πει ότι οι πολιτικοί, όλοι, είναι κάτι το μαγαρισμένο και το μολυσματικό. Μολαταύτα ο τόνος της απαξίωσης υπήρχε, απόρροια και της αίσθησης υπεροχής που έχει όποιος καλείται να βγάλει τα κάστανα από φωτιά που άλλοι την άναψαν και δεν μπορούν να την σβήσουν μόνοι τους. Για την ανυποληψία στην οποία έχει περιέλθει η κάστα των πολιτικών, η ευθύνη βαραίνει πρωτίστως τους ίδιους. Αλίμονο, όμως, αν φτάσουμε να πιστέψουμε ότι το ανώτατο στάδιο της δημοκρατίας είναι μια διακυβέρνηση από «ειδήμονες» ή «αρίστους», μη εξουσιοδοτημένους και νομιμοποιημένους εκλογικά. Καλοί καγαθοί οι αρχαίοι ημών, αλλά δεν χρειάζεται ν’ αναστήσουμε και την κυβερνητική του Πλάτωνα.

Τώρα τα δύσκολα

Κύρα Αδάμ
Αρθρογράφος
Άρθρο της στην εφημερίδα "Ελευθεροτυπία" - 17/11/2011


Η τρικομματική κυβέρνηση του κ. Παπαδήμου έλαβε χθες εντυπωσιακή σε αριθμούς ψήφο εμπιστοσύνης στη Βουλή για το σύντομο, όπως αναμένεται, βίο της.

ΑΠΟ σήμερα αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση για την κυβέρνηση αυτή, που επιβλήθηκε από το γαλλογερμανικό άξονα, που με τη σειρά του «φρίκαρε» από την κυβέρνηση Παπανδρέου.

Ο ΝΕΟΣ πρωθυπουργός από τις πρώτες τοποθετήσεις του έδειξε ότι θα σεβαστεί απολύτως τους όρους που έθεσαν οι εταίροι. Και πρώτα πρώτα, θα υπογράψει μια εξόχως ταπεινωτική για τη χώρα επιστολή νομιμοφροσύνης προς την τρόικα, δηλαδή τους δανειστές μας, για όσα έχουν συμφωνηθεί και όσα «θα» συμφωνηθούν να τηρηθούν στο ακέραιο από το ελληνικό κράτος.

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για μια απίστευτη κίνηση παράδοσης άνευ όρων της χώρας, με στόχο να παραμείνει αυτή δεμένη χειροπόδαρα έως ότου φτάσει στον γκρεμό, έως ότου δηλαδή σπρωχθεί ώστε να εξέλθει εκουσίως από την ευρωζώνη, όταν και όπως τροποποιηθούν οι ισχύουσες Συνθήκες της Ε.Ε.

Ο ΗΠΙΟΣ τεχνοκράτης πρωθυπουργός αιτιολόγησε αυτή την αναγκαστική κίνηση της ελληνικής κυβέρνησης με το λογικό επιχείρημα ότι και οι θεσμικοί εταίροι μας (Ε.Ε., ΔΝΤ, ΕΚΤ) «δεσμεύονται σε μια πολυετή χρηματοδοτική στήριξη της χώρας μας».

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ, όμως, είναι ότι η προηγούμενη κυβέρνηση Παπανδρέου ανέλαβε χωρίς βαθιά σκέψη και προγραμματισμό, πρόχειρα και ασυντόνιστα, να «μεταφράσει», υλοποιήσει και εφαρμόσει «το πρόγραμμα των δανειστών», μέσα στη φούρια της να αποδείξει (στους τρίτους) ότι «μπορεί να τα αλλάξει» όλα. Και τα διέλυσε όλα.

ΔΙΟΤΙ δεν μπορεί λογικός άνθρωπος να πιστέψει ότι ήταν προϊόν πολιτικής και τεχνοκρατικής επεξεργασίας, π.χ., τα εφτά βαριά χαράτσια που πρέπει να πληρώσουν οι Ελληνες πολίτες μέχρι το τέλος του χρόνου, πολλοί από τους οποίους είναι ήδη διά βίου άνεργοι και οι υπόλοιποι έχουν ήδη δει τα εισοδήματά τους να συρρικνώνονται επικίνδυνα στο όριο της φτώχειας. Και επομένως, ουδείς μπορεί να αποκλείσει ή να «υποτάξει» αισθήματα δίκαιης οργής και αγανάκτησης.

Ο ΗΠΙΟΣ τεχνοκράτης πρωθυπουργός δεν είχε καμιά κουβέντα να πει στην πλειονότητα των συμπολιτών του. Ζήτησε, όμως, την ανοχή τους και για το επόμενο πακέτο μέτρων, που ούτε και ο ίδιος ξέρει, αφού δεν έχει αρχίσει η διαπραγμάτευση του Μνημονίου της νέας δανειακής σύμβασης...

ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ, όμως, εβδομάδα θα δοκιμαστεί και ο ίδιος ο κ. Παπαδήμος, καθώς στη Φρανκ-φούρτη έχει αρχίσει το μεγάλο παζάρι με τους διεθνείς τραπεζίτες για το «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων και το νέο επιτόκιο, που θα οριστεί γι' αυτά. Οι ξένοι τραπεζίτες δηλώνουν ήδη ότι απαιτούν για τον εαυτόν τους ένα επιτόκιο της τάξης του 8%-9%, πολύ πάνω από το ανεκτό 6%, διαφορετικά το «κούρεμα» θα είναι δώρον-άδωρον, αφού ο στόχος του χρέους στο 120% δεν πρόκειται ποτέ να επιτευχθεί. Αν η κυβέρνηση Παπαδήμου δεν χτυπήσει το χέρι στη διαπραγμάτευση της Φρανκ-φούρτης και αφήσει, π.χ., να το κάνει η κ. Μέρκελ, τότε ανοίγει το κεφάλαιο της συντεταγμένης χρεοκοπίας της χώρας. Αμ' έπος, αμ' έργον...

Περαίωση ζωής

Λώρη Κέζα
Αρθρογράφος
Άρθρο της στην ιστοσελίδα "Βήμα on line" - 21/11/2011

Ποιος είναι ο ρόλος του «εθνικού φοροεισπράκτορα»; Όπως υποδηλώνει η υπογραφή του, κάποιος που μαζεύει χρήμα, πιέζει τους οφειλέτες για να καταθέσουν άμεσα τα χρωστούμενα. Ο αυτόκλητος σωτήρας προειδοποιεί: πληρωμή ή «περαίωση ζωής», δηλαδή εις θάνατον. Αυτά μόνο στα μυθιστορήματα συμβαίνουν. Πράγματι ο «εθνικός φοροεισπράκτορας» είναι ήρωας του Πέτρου Μάρκαρα στο βιβλίο «Περαίωση», το δεύτερο από την «Τριλογία της κρίσης» (εκδόσεις Γαβριηλίδη). Πρόκειται για ένα βιβλίο που θέτει ένα βασικό ηθικό δίλημμα στον αναγνώστη και τούτο αφορά το δικαίωμα ενός ατόμου να τιμωρεί με φόνο όσους κλέβουν την εφορία, συμβάλλοντας έτσι στη μαζική δυστυχία, τις περικοπές των μισθών, τη σμίκρυνση του κοινωνικού κράτους. Ο αστυνόμος Χάριτος αναλαμβάνει να εντοπίσει τον δολοφόνο ενώ γύρω του όλοι σιγομουρμουρίζουν ότι πρέπει να τον αφήσει να δράσει. Η σύζυγος του αστυνομικού, η κυρία Αδριανή με τις παροιμίες της, μια γυναίκα αφιερωμένη στα σουτζουκάκια και το δελτίο ειδήσεων, μια γυναίκα με ακέραιο πνεύμα, χαίρεται με τους φόνους. Εξίσου χαίρονται και συνάδελφοι του Χαρίτου, που βλέπουν στο πρόσωπο του εκδικητή έναν υπερασπιστή των αδυνάτων.

Είναι αξιοθαύμαστο το πόσες αλήθειες μπορούν να χωρέσουν 400 σελίδες. Ο αναγνώστης του μέλλοντος θα έχει σαφή εικόνα για την Αθήνα της κρίσης αν και ορισμένες λεπτομέρειες θα μοιάζουν ακραίες. Ο Χάριτος περιδιαβαίνει όλη την Αθήνα, πότε με το περιπολικό, πότε με το δικό του Σέατ ή με τα πόδια. Θα λέγαμε ότι υπάρχει μια εμμονή με την περιγραφή της κίνησης στο δρόμο: την τάδε ώρα έχει μποτιλιάρισμα, την άλλη είναι εύκολη η διέλευση. Αυτές οι λεπτομέρειες συνθέτουν το οικονομικό και συνδικαλιστικό τοπίο. Οι δρόμοι κλείνουν επειδή γίνεται πορεία, οι δρόμοι ανοίγουν όταν έχουν απεργία τα ταξί, οι αθηναίοι κλειδώνουν το αμάξι για να κάνουν οικονομία στη βενζίνη. Μικρές αναφορές, περάσματα, που συμβάλλουν στη γενική εντύπωση που αφήνει η αφήγηση και εξηγεί γιατί οι «Αγανακτισμένοι» μαθαίνοντας τη δράση του «εθνικού φοροεισπράκτορα» γίνονται «Ενθουσιασμένοι».

Από την ταυτότητα των θυμάτων ο αναγνώστης θυμάται ή μαθαίνει ποιες είναι οι κοινωνικές ομάδες που λειτουργούν εγωιστικά. Πρώτος νεκρός ένας μεγαλογιατρός του Κολωνακίου, με έπαυλη στην Εκάλη, επιβλητικό εξοχικό σε νησί και ανεκτίμητη συλλογή από έργα τέχνης. Δηλώνει 50.000 ευρώ το χρόνο καθώς δεν κόβει αποδείξεις. Κατά την ανάκριση γίνεται σαφές ότι το κράτος δεν λειτουργεί αφού κανένας δεν αναλαμβάνει την ευθύνη για την έκταση του φαινομένου. Οι εφοριακοί λένε ότι εφόσον τόσες αποδείξεις έχει κόψει, τόσα θα δηλώσει. Η αστυνομία λέει ότι δεν μπορούσε να παρέμβει αφού δεν είχε κληθεί. Το Σώμα Δίωξης Οικονομικού Εγκλήματος ομολογεί ότι δεν επαρκεί για να ελέγξει τόσους φοροφυγάδες. Ο δολοφόνος υπολογίζει τα έσοδα και δίνει διορία στο θύμα: τα λεφτά στη ΔΟΥ ή «περαίωση ζωής». Με τον ίδιο τρόπο απειλεί έναν πανεπιστημιακό που παίρνει όλα τα ερευνητικά προγράμματα για την εταιρία του, έναν συνδικαλιστή που πολιτεύτηκε πριν το ρίξει στα επιδοτούμενα αιολικά πάρκα, και έναν ιδιοκτήτη Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Κέντρων ο οποίος αφήνει τα χρέη να αβγατίζουν, κάνει ρύθμιση πληρώνοντας την πρώτη δόση, παίρνει ενημερότητα και συνεχίζει την πορεία με τον ίδιο τρόπο, δάνεια- ρύθμιση, ξανά και ξανά.

Εκτός από τις αγωνίες της δουλειάς ο Χαρίτος έχει και τα της κόρης του, της Κατερίνας, η οποία αφού σπούδασε, έκανε μεταπτυχιακά, βρίσκεται στο σημείο μηδέν. Δεν μπορεί να ζήσει από τη δικηγορία ούτε από τον μισθό του άντρα της, που είναι γιατρός σε δημόσιο νοσοκομείο. Από τον περικομμένο μισθό βοηθά και ο Χαρίτος αλλά η κόρη δεν μπορεί να το δεχτεί. Αποφασίζει να πάει στην Αφρική, να δουλέψει μερικά χρόνια στην Αφρική, στην Ύπατη Αρμοστεία Προσφύγων του ΟΗΕ. Μόλις βολευτεί, λέει, θα την ακολουθήσει και ο σύζυγος, ο οποίος ψάχνει θέση στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα. Έτσι παράλληλα με την αναζήτηση του δολοφόνου παρουσιάζεται στο βιβλίο και το κύμα μετανάστευσης των επιστημόνων. Η ιστορία αποκτά ενδιαφέρον και από ένα επιπλέον στοιχείο, από τον τρόπο που δολοφονούνται τα θύματα και τις τοποθεσίες όπου αφήνονται τα θύματα. Ας μην τα αποκαλύψουμε όμως αφού υποτίθεται ότι είναι αστυνομικό μυθιστόρημα.

Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα κοινωνικό και πολιτικό βιβλίο το οποίο εντάσσεται στην παράδοση του «Νουάρ της Μεσογείου» ή «Αστυνομικού του Νότου», δίπλα στα βιβλία του Ζαν- Κλοντ Ιζό (Μασσαλία), του Μανουέλ- Βάθκεθ Μονταλμπάν (Βαρκελώνη), του Αντρέα Καμιλέρι (επινοημένη Βιγκάτα). Σε όλους αυτούς τους συγγραφείς το έγκλημα είναι το πρόσχημα για να φωτογραφηθεί η εποχή, για να κριθούν τα ήθη. Σε όλους πρωταρχική αγωνία είναι ο προσδιορισμός της δικαιοσύνης. Η δικαιοσύνη είναι κάτι σχετικό, που δεν χωρά σε λεξικό, κι ας επιμένει ο Χαρίτος να ψάχνει τις λύσεις στα λήμματα του Δημητράκου.

Εθνικό καθήκον

Άννα Παναγιωταρέα
Δημοσιογράφος
Άρθρο της στην εφημερίδα "Ελεύθερος Τύπος" - 2/11/2011


Δεν φτάνει που μας κατάντησε επαίτες στη χώρα μας, γυρίζοντάς μας το 2020 στο 2009, αποφάσισε να πραγματοποιήσει και την απειλή του πατρός του, που δεν είχε τολμήσει να βάλει σε πράξη: Να βγάλει την Ελλάδα από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Γιατί το σύνθημα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», που είχε εκτοξεύσει ο Α. Παπανδρέου στη Βουλή του 1975, το ξέχασε όταν έγινε πρωθυπουργός στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας.

ΕΚΕΙ ΤΟ ΒΡΗΚΕ ο υιός του και το ξεσκόνισε, βυθίζοντας σε απόγνωση τους Ελληνες, που τον βλέπουν, γαντζωμένο με νύχια και με δόντια στην εξουσία, να δηλώνει: «Υστερα από μένα η καταστροφή». Εχουμε καθήκον στο μέλλον των παιδιών μας να μην του κάνουμε τη χάρη. Υπάρχουν στην Κοινοβουλευτική του Ομάδα άνθρωποι με εθνική συνείδηση, που αντιλαμβάνονται ότι τα τυχοδιωκτικά του παιχνίδια αποβλέπουν στην παραμονή του στην εξουσία. Η αλήθεια είναι ότι τόσες φορές που δήλωνε ότι «δεν τον ενδιαφέρει η πρωθυπουργική καρέκλα» έπρεπε να μας είχε προβληματίσει!

ΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ο ίδιος περίγελως στα μάτια των εταίρων είναι βαρύ, εφόσον ακόμη είναι πρωθυπουργός της Ελλάδας. Ετσι κι αλλιώς, «γελοίο και μικρόνοα» τον χαρακτηρίζουν πλέον οι ομόλογοί του. Ομως δίνει την ευκαιρία σε εκείνους που δεν μας θέλουν στην Ε.Ε. να μας αποπέμψουν. Και αυτό θα είναι εθνική καταστροφή, μεγαλύτερη από εκείνη του 1922. Καμία κυβέρνηση, κανένα κόμμα, πλην του ΚΚΕ, έθεσε ποτέ θέμα αμφισβήτησης της παρουσίας της Ελλάδας στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ενωσης, αναγνωρίζοντας τις εθνικές περιπέτειες στις οποίες θα εμπλεκόταν η χώρα.

Και έρχεται αυτός, που δεν έβγαλε με τον κόπο του μία δραχμή, που δεν έχει ελληνική παιδεία, άγλωσσος και ανιστόρητος και λαθεμένα διεθνιστής, και εκτελεί σχέδιο καταστροφής της Ελλάδας: Πού πήγαν οι ΑΟΖ και τα πετρέλαια, τα έξι μίλια και η άμυνα, η παιδεία και οι συμμαχίες της χώρας; Ο Γ. Παπανδρέου είναι αποφασισμένος να ανατρέψει τα πάντα. Να σωριάσει σε ερείπια τους κόπους της δουλειάς μας από το 1974 και εδώ. Να γυρίσει την Ελλάδα στην περίοδο τη μετεμφυλιακή, ο ένας εναντίον του άλλου.

Να παραδώσει τη χώρα στην επόμενη κυβέρνηση ανίσχυρη, αδύναμη, εγκαταλελειμμένη. Ακριβώς όπως σχεδιάζουν οι εχθροί της. Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ μού έλεγαν στη Βουλή την ημέρα της ψήφισης του πολυνομοσχεδίου ότι «τη στιγμή που θα πιστοποιήσουν ότι ο Γ. Παπανδρέου είναι επικίνδυνος για την Ελλάδα θα τον καταψηφίσουν». Η στιγμή ήρθε, φίλοι μου!

ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ. Λίγες μέρες ακόμη χρειάζεται για να ολοκληρώσει το καταστροφικό σχέδιο που εκτελεί. Δεν υπάρχει πλέον αμφιβολία. Αν τον αφήσετε να δράσει ανενόχλητος, εσείς θα φέρετε το άγος της προδοσίας της λαϊκής εντολής, για την υπόλοιπη ζωή σας.

Χορός αυτοκαταστροφής

Αλέξης Παπαχελάς
Δημοσιογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Καθημερινή" - 2/11/2011

Θα προσπαθήσω να είμαι σαφής, ψύχραιμος και δίκαιος. Αυτό που έπραξε προχθές ο κ. Παπανδρέου ήταν επικίνδυνο και ανεύθυνο. Εβαλε τη χώρα με μια αδίστακτη κίνηση σε κίνδυνο άμεσης, ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας, η οποία θα έφερε την προσωπική του σφραγίδα. Σε αντίθεση με τον Παπανδρέου του περασμένου Ιουνίου, ο οποίος προσεφέρθη να αποσυρθεί προς όφελος του εθνικού συμφέροντος, χθες το παρέβλεψε εξανεμίζοντας την όποια αξιοπιστία έχει μείνει σε αυτή την έρημη χώρα. Τον έθελξε, δυστυχώς, σε στιγμές πανικού, η αγκάλη του «οικείου ΠΑΣΟΚ» και ο ρόλος του θύματος -απολύτως υπαρκτών κατά τα άλλα- σκοτεινών συμφερόντων.

Από την άλλη, οφείλουμε να διαπιστώσουμε την απέραντη υποκρισία και σχιζοφρένεια των υπόλοιπων πολιτικών δυνάμεων και μεγάλου μέρους των διαμορφωτών της κοινής γνώμης. Εκείνοι που κόπτονται για την άμεση λαϊκή δημοκρατία εξοργίσθηκαν αίφνης με την προοπτική ενός δημοψηφίσματος. Οσοι κραύγαζαν κατά της επιτροπείας, της νέας κατοχής και αδιαφορούσαν για το τι λένε οι έξω, άρχισαν να μεταδίδουν την ανησυχία τους για το τι λένε οι Βρυξέλλες. Οσοι ήθελαν να διώξουν την τρόικα με οιοδήποτε κόστος, φοβήθηκαν μήπως πράγματι φύγει. Εκείνοι που μας διαβεβαίωναν ότι αποκλείεται να μας πετάξουν έξω από το ευρώ ή να μας αφήσουν να χρεοκοπήσουμε, άρχισαν να τρέμουν. Οσοι συνιστούσαν ανεπιφύλακτα τη διαγραφή του χρέους, αρχικώς την χαρακτήρισαν καταστροφική και χθες φοβήθηκαν μήπως και τη χάσουμε.

Μοιάζουμε με μια χώρα, η οποία με ηδονή και αυτοκαταστροφική μανία έχει ανέβει στο διεθνές πάλκο και απειλεί να αυτοκτονήσει. Χθες στο έργο πρωταγωνίστησε ένας πρωθυπουργός που πανικοβλήθηκε, πήρε το πιστόλι από τα χέρια των υπολοίπων και έκανε το Πεκίνο, την Ουάσιγκτον, το Βερολίνο, όλους, να αναρωτιούνται τι συμβαίνει με αυτήν τη χώρα και βεβαίως με τον ίδιο τον κ. Παπανδρέου, ο οποίος αποφάσισε να μπει πρώτος και να σύρει τον μακρόσυρτο χορό της εθνικής αυτοκαταστροφής. Καταφέραμε να κτίσουμε με κόπο το στερεότυπο μιας χώρας που είναι διαφορετική από όλες τις άλλες της Ευρώπης, η οποία αρέσκεται να έχει μόνο δικαιώματα και καμία υποχρέωση ως μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας και η οποία κακώς ανήκει σε αυτήν. Δώσαμε άλλοθι και τροφή σε όσους έντεχνα ζωγραφίζουν ένα σχεδόν ρατσιστικό στερεότυπο για εμάς τους Ελληνες.

Εν τω μεταξύ, ο απλός κόσμος κοντεύει να τρελαθεί. Δεν τα βγάζει πέρα, χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια του και αρχίζει να αναρωτιέται τι διαφορά έχει ο αργός βασανιστικός θάνατος μέσα στο ευρώ από τον απότομο θάνατο της δραχμής. Κανείς μας δεν έχει απαντήσεις και είμαστε όλοι υπεύθυνοι για τη μοίρα αυτού του τόπου, για μια πατρίδα που αλλιώς μας την παρέδωσαν οι γονείς μας και οι παππούδες μας και αλλιώς θα την αφήσουμε εμείς στα παιδιά μας.

Προσπαθώ, και δεν είναι εύκολο, να είμαι αισιόδοξος. Η μόνη μου ελπίδα είναι ότι η άφρων και ανεύθυνη πράξη του κ. Παπανδρέου θα μας κάνει ΟΛΟΥΣ να έλθουμε στα λογικά μας, να κάνουμε ένα βήμα πίσω από το χείλος της αβύσσου και να βρούμε μια λύση που θα ικανοποιεί το λαϊκό αίσθημα, αλλά θα βασίζεται στον ρεαλισμό και σε αλήθειες· ούτε σε ψευτιές ούτε σε χίμαιρες ανευθύνων. Δεν θα είναι εύκολο. Η χώρα συνθλίβεται ανάμεσα στην ανεπάρκεια και την ανευθυνότητα, τους κομματικούς και προσωπικούς εγωισμούς των ηγετών της. Αυτό που δεν θέλω να πιστέψω είναι ότι θα επαληθευθεί εκείνο το οποίο πολλοί σοφοί άνθρωποι ψιθυρίζουν εδώ και πολλά χρόνια, ότι δηλαδή πρέπει να περάσουμε μια μεγάλη εθνική καταστροφή για να συνέλθουμε. Δεν πρέπει να το επιτρέψουμε!

Δύο επιλογές για τον Γιώργο

Μιχάλης Ιγνατίου
Αρθρογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Έθνος" - 28/10/2011

Το γεγονός ότι οι διεθνείς χρηματαγορές αντέδρασαν θετικά στις ανακοινώσεις των Ευρωπαίων για την κρίση χρέους της Ελλάδας και της Ευρωζώνης δεν αποτελεί λόγο για να πανηγυρίζουμε. Διότι οι αγορές δεν είναι ο δείκτης αποδοχής ή όχι μιας προσπάθειας, όπως αυτή που κάνει η χώρα μας και η Ευρωπαϊκή Ενωση. Αντίθετα, οι αγορές είναι δείκτης του ποσοστού κερδοσκοπίας των γνωστών-"αγνώστων", οι οποίοι ανάλογα με το κέρδος τους ανεβοκατεβάζουν τα διεθνή χρηματιστήρια και καταστρέφουν κράτη και λαούς.

Ο Γιώργος Παπανδρέου ισχυρίζεται ότι η απόφαση είναι μια μεγάλη επιτυχία για την Ελλάδα και τον λαό της. Οι δηλώσεις του δεν έχουν καμία απολύτως διαφορά από τις ανακοινώσεις που είχε κάνει μετά τη δημοσιοποίηση της συμφωνίας της 21ης Ιουλίου, η οποία δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Είναι τραγικό το γεγονός, εάν αληθεύει, πως τρεις ημέρες μετά τη συμφωνία εκείνη οι πάντες είχαν συνειδητοποιήσει ότι απαιτούνταν αναθεώρησή της.

Ο Λευκός Οίκος, που έδωσε μάχη για να πείσει την καγκελάριο Ανγκελα Μέρκελ για την ανάγκη πολλαπλασιασμού των κονδυλίων του ευρωπαϊκού μηχανισμού (EFSF), ενώ χαιρέτισε τις αποφάσεις του Ε.Σ., ταυτόχρονα δεν έκρυψε την ανησυχία του ενοίκου του. Ο πρόεδρος Ομπάμα ζήτησε "την ταχεία εφαρμογή" των αποφάσεων. Και το έπραξε διότι -όπως είχε τονίσει με δημόσιες δηλώσεις του- είναι προβληματισμένος με την αναποφασιστικότητα των Ευρωπαίων. Αποφασίζουν 27 κυβερνήσεις και 27 κοινοβούλια, είχαν προσθέσει με ειρωνεία οι συνεργάτες του, εκφράζοντας έτσι την έλλειψη εμπιστοσύνης για τη μη εφαρμογή των αποφάσεων που λαμβάνονται.

Δεν είναι θέμα συζήτησης του παρόντος κειμένου το τι έγινε και τι δεν έγινε. Ομως, μετά τις αποφάσεις των Βρυξελλών -οι οποίες, όπως ισχυρίζονται οι ίδιοι, είναι απόλυτα θετικές- ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του πρέπει να πάρουν τη μεγάλη απόφαση και να εργαστούν. Ο κ. Παπανδρέου μπορεί να ισχυρίζεται στα διαγγέλματά του ότι έχουν γίνει άλματα από τον Μάιο του 2010, αλλά γνωρίζει πολύ καλά ότι δεν πείθει τους δανειστές που επέλεξε. Η φράση της κ. Λαγκάρντ ότι απαιτείται "εφαρμογή, εφαρμογή, εφαρμογή" ηχεί σαν χαστούκι στ' αυτιά του. Οι επιλογές του είναι δύο: είτε, τέλος πάντων, θα αποφασίσει να εργαστεί και να συντονίσει τους υπουργούς του είτε θα πάει στο σπίτι του και να αφήσει άλλους, πιο ικανούς, να ασχοληθούν με τη σωτηρία της Ελλάδας.