Το ακατάλληλο πρόσωπο

Λώρη Κέζα
Αρθρογράφος
Άρθρο της στην ιστοσελίδα "Βήμα on line" - 23/6/2011


Πιθανώς ο κ. Θ. Πάγκαλος να αμόλησε τα περί δημοκρατίας του 1981 κατά λάθος. Σε αυτήν την περίπτωση θα πρέπει να αποδεχτούμε ότι έχει το ακαταλόγιστο και ότι ο πρωθυπουργός τον διόρισε ξανά Αντικυβερνήτη για να μην ακούει τη γκρίνια του. Πιθανώς η εμπρηστική δήλωση να ήταν προμελετημένη. Σε αυτήν την περίπτωση θα πρέπει να προβληματιστούμε επειδή ένα κορυφαίο στέλεχος της κυβέρνησης αδυνατεί να καταλάβει την κρισιμότητα της κατάστασης. Δεν είναι ώρα να τρωγόμαστε ούτε για τη χούντα ούτε για τον εμφύλιο ούτε για τη δολοφονία του Καποδίστρια. Οι παρούσες συνθήκες απαιτούν αυτοσυγκράτηση και ένα μίνιμουμ κοσμιότητας για να γίνεται διάλογος με πολύ συγκεκριμένο θέμα. Στην περίπτωση που ο κ. Πάγκαλος ανέβηκε στο βήμα της Βουλής με σκοπό να διαλύσει τη συζήτηση με ένα τόσο φτηνό κόλπο, σημαίνει ότι είναι εντελώς ακατάλληλος για το ρόλο του.

Ο Αντικυβερνήτης μοιάζει να τρέφεται από τις κόντρες. Στην πρώτη περίοδο πρωθυπουργίας του Παπανδρέου Γ΄ επιδόθηκε στο σφυροκόπημα του κομμουνιστικού κόμματος, κακοποιώντας την Ιστορία και αποδίδοντας προθέσεις που ο ίδιος είχε επινοήσει. Κατόπιν αποφάσισε να διαβάλλει τον ΣΥΡΙΖΑ. Βλέπει στελέχη της αριστεράς πίσω από κάθε βίαιο επεισόδιο, στις πορείες, στις γειτονιές, στην αλλοδαπή. Καταγγέλλει διαρκώς ότι το 4,6% είναι υπεύθυνο για όλες τις παρεκτροπές. Επέμεινε στο ίδιο μοτίβο ακόμη κι όταν οπαδός του ΛΑΟΣ τον διέψευδε και ανέλαβε ευθύνη για το γιαούρτωμα στη χασαποταβέρνα στα Καλύβια. Η εμμονή του κ. Πάγκαλου με τον ΣΥΡΙΖΑ προδίδει ότι έχει απολέσει την ευθυκρισία που είχε ως πολιτικός και βλέπει παντού τον ίσκιο του της αριστεράς και των φανταστικών εχθρών του.

Δεν ξέρουμε αν θα προσπερνούσαμε την επιθετικότητα του κ. Πάγκαλου αν ταυτόχρονα επιδείκνυε έργο. Σε κάθε περίπτωση είναι ενοχλητικό να κάνει τόση φασαρία κάποιος που δεν έχει κάνει απολύτως τίποτε επί δυο κρίσιμα χρόνια. Υποτίθεται θα αξιολογούσε το έργο των υπουργών και θα συντόνιζε τις δράσεις τους. Πότε ήταν η τελευταία φορά που συνέταξε ελέγχους προόδου και διαγωγής των υπουργών; Μήπως ήταν και η πρώτη, εκείνη που είχε τύχει μεγάλης δημοσιότητας; Υποτίθεται ότι θα έκλεινε όλους τους παρασιτικούς οργανισμούς για τους οποίους τόσα πολλά ακούσαμε. Στην αρχή διακινήθηκαν λίστες με οργανισμούς χαραμοφάηδων (περί τους 13.000), δόθηκε έμφαση στο κόστος που αναίτια επωμίζονται οι φορολογούμενοι, ψηφίστηκε και το νομοσχέδιο για τη συγχώνευση οργανισμών αλλά από πράξεις τίποτε. Πριν λίγες ημέρες ο κ. Πάγκαλος απείλησε από τηλεοράσεως ότι θα κλείσει 40 οργανισμούς που δεν έστειλαν στοιχεία που τους ζήτησε. Υπογραμμίζουμε το «θα». Κουβέντα να γίνεται.

Ο κ. Πάγκαλος είναι ηθελημένα προσβλητικός προς πάσα κατεύθυνση: προς τη Νέα Δημοκρατία και τους ψηφοφόρους της, προς το σύνολο των «κοπριτών» του δημοσίου, προς τους υποστηρικτές των αριστερών κομμάτων. Μόνο προβλήματα δημιουργεί και δουλειά δεν κάνει. Γιατί άραγε τον κρατά ο πρωθυπουργός σε μια τόσο τιμητική θέση;

Γιώργο, άντε γεια !

Φαήλος Κρανιδιώτης
Δικηγόρος
Άρθρο του στην ιστοσελίδα "Antinews.gr" - 16/6/2011

«Κουτσός σε κάμπο έτρεχε, να πιάσει καβαλάρη.

Κι ένας μουγκός του φώναζε, που πας ρε παληκάρι;».

Σχόλιο του Μήτσου εξ Αργολίδος, για το σπαγγάτο και τα βαρελάκια του ψηλού παιδιού από τη μαγευτική Μινεσότα για την κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας που σκόνταψε στη μαμά, τον ξάδερφο της Άννας και την εμμονή στο λάθος.

Ο Γιώργος, αδέρφια, είχε μια τελευταία ευκαιρία να μην φύγει πολιτικά σφαγμένος και ματωμένος σαν αρνί του Πάσχα. Θα απέφευγε το κατοστάρι για το Σινούκ που θα αιωρείτο στην ταράτσα του Μαξίμου και την ταπείνωση της ισόβιας εξορίας στις σκονισμένες πεδιάδες του Midwest. Έτσι ίσως θα μπορούσε μετά από καιρό να λέει σε κανένα χάπατο, πως θυσίασε την καρέκλα του για το κοινό καλό, να τρώει και να πίνει δημοσίως, χωρίς να κινδυνεύει από αυγά, τασάκια, ανεξαρτητοποιήσεις βουλευτών και βραδυφλεγείς ενεργοποιήσεις της παλαιοπασοκικής αριστεροσύνης.

Συμφώνησε στην ηγεμονική αλλά και λύτρωτική για τον ίδιο και την χώρα πρόταση του Αντώνη. Αφού μας έπρηξε το συκώτι για συναίνεση, την πήρε αλλά γι’ αυτά που έπρεπε. Δέχτηκε κι εν τοις πράγμασι παραιτήθηκε αλλά μετά έγινε Έκτακτη Γενική Συνέλευση της Παπανδρέου Α.Ε. Διότι, παίδες εν Μνημονίω, μην ξεχνάτε πως εδώ υπάρχει μεγάλη μπίζνα. Ζει κόσμος, όχι αστεία. Κόσμος που δεν ξέρει άλλη δουλειά.

Την επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου και του μεσοπρόθεσμου, άντε να την καταπιούν αλλά η παραίτηση από την Πρωθυπουργία και η κατάργηση του λαθρονόμου, σηματοδοτούσαν κάτι απλό. Στην κυβέρνηση που θα ‘χε ισχυρό λόγο ο Αντώνης Σαμαράς, δεν θα χωρούσαν ιδεοληπτικές πολιτικές κι οι φορείς τους. Και φυσικά, μετά την απομάκρυνση εκ του Ταμείου, goodbye Ταμείο. Οι καιροί είναι δύσκολοι και το μαγαζί γωνία. Πως λοιπόν κάποιοι ν’ αφήσουν το Γιώργο να το εγκαταλείψει σε άλλα χέρια;

Ο Γιώργος είχε την ευκαιρία να φύγει όρθιος, με λίγη, τόση δα, Τιμή. Τώρα, άντε και καλή ψυχή. Μπαίνει στο καταφύγιο της Καγκελαρίας, μαζί με την Βαρτζελή, πως την λένε, τον χαμπουργκερά, το παιδί με τη σάκα και τους μαρκαδόρους που παριστάνει τον Υπουργό Οικονομικών και το πιο λακαρισμένο μαλλί της Βιένης, τον παραλίγο δόκτορα, τον Φον Δρούτσα τον Ανανιστή. Και ξέρετε πως τέλειωσε το έργο στο μπούνκερ. Άλλες καπούτ.

Ναι, αδέρφια, μόνο ο Λαός θα δώσει τη λύση. Είδε ποιος λέει όχι και ποιος λέει ναι. Είδε ποιος νοιάζεται για την Πατρίδα και ποιος για την πάρτη του, το σόϊ του και την μπαταρισμένη καρέκλα του. Πάει πια το παραμύθι προς εγχωρίους και προς δανειστές κι ευρωπαίους για την συναίνεση. Ψεύτης, λίγος και παρτάκιας αλλά αφοσιωμένος στο σόϊ, στους ιδεοληπτικούς κολλητούς και στην κληρονομική καρέκλα.

Τώρα, λέει, θα αλλάξει ο Μανωλιός,θα ανασχηματισθεί, θα κάνει μερικές κωλοτούμπες και ζογκλερικά αλλά ό,τι κι αν κάνει θ’ αναγκαστεί να πάει ξεβράκωτος σ’ εκλογές, εξευτελισμένος από την υπαναχώρηση, από τους δικούς του κι από την ολοένα και πιο άθλια αποτυχία της πολιτικής του.

Δεν θα είναι απλώς ήττα. Θα καταλήξουν εκεί, ανεβαίνοντας την Μεσογείων δεξιά…

Ομολογία αποτυχίας

Άννα Παναγιωταρέα
Δημοσιογράφος
Άρθρο της στην εφημερίδα "Ελεύθερος Τύπος" - 16/6/2011


Εμας δεν μας ξάφνιασε η εξέλιξη. Και το ξέρετε! Και θα έλεγα σήμερα ότι είναι προς τιμήν του ότι ο Γ. Παπανδρέου, επιτέλους, κατάλαβε ότι δεν κάνει για πρωθυπουργός. Και δεν θέλω να προσθέσω κανέναν άλλο χαρακτηρισμό γιατί δεν είναι εύκολο να αποδέχεσαι ότι απέτυχες, οδηγώντας τη χώρα σου. Αλλά ας μείνουμε ως εδώ. Γιατί δεν μπορώ να ξέρω ποιες φωνές –συγγενικές και άλλες– μπορεί να παρέμβουν στις επόμενες ώρες και να έχουμε παλινωδία. Ποιοι να σπεύσουν –κηδόμενοι των προσωπικών τους συμφερόντων– να του ζητήσουν να το «ξανασκεφτεί», γιατί το «νταλαβέρι» που έχουν ανοίξει τώρα πάει να «δέσει»… Να χάσει την εξουσία ο Γιώργος αλλά να μην ξαναπέσουν και «οι περί αυτόν» στην προηγούμενη οικονομική στέρηση…

Αν ο Γ. Παπανδρέου πίστεψε ότι θα κάνει και τώρα επικοινωνιακό παιχνίδι για να κερδίσει τις εντυπώσεις, αυτό το λάθος του θα είναι μείζον των υπολοίπων της διακυβέρνησής του. Εδώ δεν πρόκειται για «παιχνίδι». Πρόκειται για το μέλλον της χώρας. Γιατί ήδη έχει χάσει την έξωθεν καλή μαρτυρία. Δεν υπάρχει πλέον περιθώριο να πάρει αποφάσεις αυτή η κυβέρνηση. Εχει «σαπίσει». Και ο ίδιος θα αποδειχθεί ότι είναι απλώς καθοδηγούμενος…

Ωστόσο, από εδώ και πέρα, ό,τι κι αν γίνει ένα είναι βέβαιο: Χτες η κυβέρνηση Παπανδρέου έπεσε. Την έριξε ο ίδιος ο πρωθυπουργός της, αποδεχόμενος την πλήρη αναποτελεσματικότητά της. Και η συζήτηση που παρακολουθήσαμε χτες στα συμπολιτευόμενα κανάλια, αν ήταν ο Γιώργος που είπε πρώτος να φύγει ή αν ο Σαμαράς τού έδειξε την πόρτα, είναι άνευ σημασίας: Γιατί η ουσία είναι ότι η κυβέρνηση είναι απολύτως αποδυναμωμένη και ο πρωθυπουργός δηλώνει την αδυναμία του να κυβερνήσει. Οταν ένας πρωθυπουργός φτάνει στο σημείο να αποδέχεται ότι απέτυχε, όλα τα άλλα είναι η πολιτική παραμυθία της βαριάς παραδοχής.

Από δω και πέρα οι δρόμοι είναι δύο και ευθείς: Ή θα προκύψει τις επόμενες ώρες πρωθυπουργός τον οποίο θα στηρίξουν από κοινού τα δύο μεγάλα κόμματα και θα βρουν τις ισορροπίες στα υπόλοιπα πρόσωπα τα οποία θα αναλάβουν τις κυβερνητικές θέσεις ή θα προκηρυχτούν εκλογές. Πάντως η παρούσα κυβέρνηση των 160 βουλευτών εξεμέτρησε τον βίον της. Τελεία και παύλα.

Οι μετανάστες και η συγκυβέρνηση

Πάσχος Μανδραβέλης
Αρθρογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Καθημερινή" - 17/6/2011

Προχθές το απόγευμα ζήσαμε ένα θρίλερ. Παρ’ ολίγον να είχαμε τη δεύτερη κυβέρνηση συνεργασίας στη μεταπολίτευση. Να υπενθυμίσουμε ότι η πρώτη που σχηματίστηκε το 1989, μεταξύ Νέας Δημοκρατίας και ενιαίου τότε Συνασπισμού, ήταν ειδικού σκοπού. Επειδή υπήρχε κίνδυνος παραγραφής των ποινικών ευθυνών ενός πρώην πρωθυπουργού και κάποιων υπουργών αποφάσισαν να σχηματίσουν βραχύβια κυβέρνηση να ασκήσει η Βουλή τις διώξεις και να ξαναπάμε σε εκλογές. Οπως κι έγινε.

Και τη δεύτερη (παρ’ ολίγον) κυβέρνηση συνεργασίας, ο κ. Αντώνης Σαμαράς την ήθελε βραχύβια και ειδικού σκοπού. Να επαναδιαπραγματευτεί το Μνημόνιο και το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα και μετά να πάμε σε εκλογές. Θεμιτό, αν και λίγο ανεδαφικό. Με τους ευρωπαϊκούς λαούς ανήσυχους για την οικονομική κρίση (συνεπώς για την τσέπη τους) και με τα ακροδεξιά-λαϊκιστικά κόμματα στα κάγκελα για τη χρηματοδότηση των «τεμπέληδων του Νότου» δεν είναι εύκολη η επαναδιαπραγμάτευση και πολύ περισσότερο δεν είναι εξασφαλισμένο ότι θα έχει θετικά αποτελέσματα. Μάλλον δεν θα συγκινηθούν οι ξένοι πολιτικοί και δεν θα αφήσουν δικά τους πολιτικά παιχνιδάκια στην άκρη, μόλις δουν τον κ. Καρατζαφέρη στις Βρυξέλλες. Αναφέρουμε τον κ. Καρατζαφέρη, διότι είναι ο πρώτος που διατύπωσε τη θεωρία να πάνε όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί για να επαναδιαπραγματευτούν το Μνημόνιο.

Αλλά, ας υποθέσουμε ότι δεν κυριαρχούσαν τελικά οι άλλοι σχεδιασμοί στο ΠΑΣΟΚ και ο πρωθυπουργός αποδεχόταν την πρόταση του κ. Σαμαρά για κυβέρνηση βραχείας διάρκειας και ειδικού σκοπού. Ο όρος που έθεσε η Νέα Δημοκρατία για αλλαγή του μεταναστευτικού νόμου 3838/10 πού ακριβώς κολλάει; Γιατί σε με βραχύβια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας προτάσσεται ως όρος ο χρόνος στον οποίο κάποιοι οικονομικοί μετανάστες θα κάνουν τα χαρτιά τους για νομιμοποίηση;

Μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι το μεταναστευτικό είναι ένα μεγάλο πρόβλημα για την ελληνική κοινωνία και οι απόψεις διαφέρουν. Αλλά και η διαφθορά της πολιτικής είναι μεγαλύτερο πρόβλημα. Γιατί σε μια κυβέρνηση εξάμηνης διάρκειας και αποκλειστικού σκοπού να προστεθεί η μετανάστευση και όχι ο στόχος της δημοσιοποίησης όλων των «πόθεν έσχες» όλων των πολιτικών;

Η μία εξήγηση είναι ότι η Νέα Δημοκρατία είπε μια κουβέντα παραπάνω· δεν ήθελε κατ’ ουσίαν συγκυβέρνηση και γι’ αυτό έβαλε έναν όρο που δεν θα αποδεχόταν το ΠΑΣΟΚ· ο νόμος για το μεταναστευτικό είναι μια από τις θεσμικές μεταρρυθμίσεις που έκανε το ΠΑΣΟΚ και μπορεί να την πουλήσει στο πολιτικό του ακροατήριο. Πιθανό, αλλά όχι εύλογο. Το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να τινάξει την πρόταση περί συγκυβέρνησης με άλλο πρωθυπουργό για χίλιους δυο λόγους, ακόμη και για τον χρόνο διάρκειας της νέας κυβέρνησης. Και το έκανε. Προς τι ο καημός για το μεταναστευτικό;

Η δεύτερη περίπτωση και πιο ευλογοφανής είναι ότι στη Νέα Δημοκρατία κυριαρχεί ένα συντηρητικό γινάτι για τον νόμο περί πολιτογράφησης των μεταναστών, σε τέτοιο σημείο που δεν κρατιέται για να τον αλλάξει. Γι’ αυτό και το προέταξε. Μπορούν να ειπωθούν πολλά για τις προτεραιότητες του επιτελείου του κ. Σαμαρά, αλλά το μεγάλο ερώτημα είναι άλλο: είναι απάντηση σ’ αυτήν την κρίση μια συντηρητική ατζέντα;

Ειδικό δικαστήριο

Άννα Παναγιωταρέα
Δημοσιογράφος
Άρθρο της στην εφημερίδα "Ελεύθερος Τύπος" - 9/6/2011


Αν ακούσει κανείς τον κ. Γ. Παπανδρέου να μιλάει, χωρίς να έχει υπ’ όψιν του την τραγική κατάσταση στην οποία έχει φέρει τη χώρα, με την αναποτελεσματικότητά του, την αβελτηρία του και την άγνοια κινδύνου, η οποία τον διακατέχει, θα νόμιζε ότι βρίσκεται τουλάχιστον στην Ελβετία ή σε κάτι παρεμφερές: Μια χώρα τακτοποιημένη ως διοίκηση, ευνομούμενη ως νομικό καθεστώς, με ισοσκελισμένους και τακτικούς προϋπολογισμούς, με παγιωμένο φορολογικό καθεστώς και σύστημα που παρέχει επιχειρηματική ελευθερία επενδύσεων, με ανεργία στο μέσο ευρωπαϊκό όρο, εύρυθμη λειτουργία της παιδείας και κρατική μέριμνα στη δημόσια περίθαλψη.

ΑΛΛΙΩΣ ΓΙΑΤΙ ο άνθρωπος να ζητά να γίνει δημοψήφισμα, που είναι μία μαζική πολιτική πράξη αυτογνωσίας, σε καιρούς ήπιους; Το δημοψήφισμα, θεσμοθετημένος τρόπος άσκησης της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας στα καντόνια της Ελβετίας, αποτελεί προσφυγή στην ασυμφωνία των κομμάτων που συμμετέχουν στο κυβερνητικό σχήμα. Στην Ελλάδα, τέτοιες ώρες, τέτοια λόγια και δη… πολυτελείας ή και μικρόνοιας. Αυτό που δυστυχώς δεν κατάλαβε ο κ. Γ. Παπανδρέου, ούτε από τον χθεσινό εξάψαλμο των εβδομήκοντα, που πήραν το λόγο σε μια συνεδρίαση, εκρηκτικού μίγματος, ήταν ότι όσα ελέχθησαν για τις μη… πολιτικές του κ. Γ. Παπακωνσταντίνου αφορούσαν τον ίδιο.

Γιατί κανείς δεν περιμένει ένας υπουργός Οικονομίας να κινείται κατά το δοκούν, απλά ενημερώνοντας πότε – πότε τον πρωθυπουργό για τις αποφάσεις του… Οσα ελέχθησαν για το Μνημόνιο Ι, που όχι μόνον δεν απέδωσε τα αναμενόμενα, παρά τις θυσίες των Πολιτών, αλλά απέβη και θηλιά στο λαιμό της οικονομίας, οδηγώντας σε νέκρωση την αγορά, έχουν τον ίδιο ως αποδέκτη. Αλλά ο Γ. Παπανδρέου έχει χάσει την μπάλα. Δεν ελέγχει πλέον όχι την Κοινοβουλευτική Ομάδα, αλλά ούτε και τους υπουργούς, που αναδείχθηκαν σε βουλευτές με την ψήφο των Πολιτών.

Για το «τάγμα της κηπουρικής» δεν πρόκειται να κάνουμε συζήτηση. Αυτοί εξαρτούν το πολυτελές υπουργικό αυτοκίνητο, το υπουργικό γραφείο, τις ξανθές ιδιαιτέρες, τους συμβούλους –φίλοι, συγγενείς και κάτι ροζ «σχέσεις»– τα τριπλά τηλέφωνα και τα «μάλιστα, κύριε υπουργέ» από την παρουσία του Γ. Παπανδρέου στην κορυφή της πυραμίδας. Απαξ και αποχωρήσει αυτός, εκείνοι θα πρέπει να κρύβονται για μερικούς μήνες, ώσπου να ξεχάσουν την εικόνα τους οι Πολίτες.

ΕΧΟΥΜΕ ΦΤΑΣΕΙ στο μη περαιτέρω της κυβερνητικής απραξίας και της πρωθυπουργικής ευήθειας. Αν δεν θέλει ο κ. Γ. Παπανδρέου να είναι μετά από λίγο υπόλογος στα ειδικά δικαστήρια, είναι η ώρα να αναλάβει, πραγματικά, τις ευθύνες του. Το «τις πταίει» είναι για αργότερα. Το «τώρα πταίει» του ανήκει.

Είμαστε η κοινωνία του «Κουρδιστού Πορτοκαλιού» ;

Korinthius Maximus
Περιοδικό MyPress - Τεύχος 27 - Μάιος 2011

Αποσβολωμένη, φοβισμένη και αμίλητη παρακολουθεί η τοπική κοινωνία της Κορινθίας τα όσα τραγικά συμβαίνουν στο κέντρο της πρωτεύουσας της χώρας. Σιωπηλή, στρώνεται κάθε βράδυ στις 8 για να παρακολουθήσει τα δελτία ειδήσεων και ίσως – στα κρυφά – κάνει και ένα σταυρό, ψιθυρίζοντας « Μακριά από μας … ». Τα πρωινά μπαίνει στο διαδίκτυο και διαβάζει τα τοπικά blogs του νομού, ειδησεογραφικά και μη, μερικοί διαβάζουν λαθραία τους πρωτοσέλιδους τίτλους κάποιας τοπικής εφημερίδας και ελάχιστοι δίνουν 1 ευρώ στο περίπτερο για να αγοράσουν κάποια από αυτές, ώστε να διαβάσουν τι γράφει στο εσωτερικό της.

Η τοπική κοινωνία της Κορινθίας – στην πλειοψηφία της – δεν παρακολουθεί τα τοπικά τηλεοπτικά κανάλια, δεν ασχολείται με τα τοπικά δρώμενα, είτε αυτά είναι πολιτικά, είτε οτιδήποτε άλλο. Ως μια κλασσική επαρχιώτικη κοινωνία παρουσιάζει φαινόμενα αυτισμού, κλεισμένη στο δικό της μικρόκοσμο και στα λίγα τετραγωνικά της περιοχής της γειτονιάς.

Αρνείται να εντάξει στην καθημερινότητά της φαινόμενα που ουσιαστικά συμβαίνουν δίπλα της, μια ανάσα από την πόρτα της, τα περνάει στο ντούκου. Λυπάται με όσα δυσάρεστα ακούει, για λίγα λεπτά, και ξαναπαίρνει στα χέρια τις σακούλες με τα ψώνια, συνεχίζοντας να περπατά αμέριμνη, σκυθρωπή και σκυφτή, μέχρι να φτάσει στο σπίτι. Λυπάται με χρονικές περιόδους σαν αυτές που έχει η μνήμη του χρυσόψαρου. Περνάει από τη συμπόνια για ένα τραγικό γεγονός, στη νιρβάνα της καθημερινής ρουτίνας και ελαφρότητας μέσα σε δευτερόλεπτα … και ξεχνάει. Ξεχνάει πολύ εύκολα. Σβήνει από τη μνήμη, διαγράφει, σα να μη θέλει να μαζεύει «άχρηστα» δεδομένα. Αυτό βέβαια δε συμβαίνει μόνο στις τοπικές κοινωνίες, είναι δυστυχώς γενικό φαινόμενο.

Η τοπική κοινωνία της Κορινθίας σε επίπεδο μνήμης για όσα συμβαίνουν γύρω της, λειτουργεί σαν ένα ψυχρό υπολογιστικό σύστημα τελευταίας τεχνολογίας. Επεξεργάζεται το οτιδήποτε πολύ πολύ γρήγορα, εξάγει τάχιστα το όποιο επιπόλαιο συμπέρασμα, καταδικάζει ή χειροκροτεί χωρίς ιδιαίτερη περίσκεψη και στη συνέχεια σβήνει από τη μνήμη τα δεδομένα και τα εξαγόμενα. Δεν σώζει καν το αρχείο. Μόλις ανοίγει η πόρτα του σπιτιού είναι σαν να κόβεις το ρεύμα σε έναν υπολογιστή. Ξαναβάζει τη πρίζα, κάνει επανεκκίνηση και συνεχίζει τη λειτουργία της με λευκή μνήμη, καθαρή.

Δεν πολυνοιάζεται για όσα άκουσε έξω κατά τη διάρκεια της ημέρας. Τσεκάρει τα δωμάτια του σπιτιού, μετράει τα κεφάλια της οικογένειας μέσα στο σπίτι και αν της βγαίνει το ίδιο νούμερο με το χθεσινό, όλα καλά και συνεχίζει. Διατηρεί και ένα «μαύρο κουτί» μνήμης. Από εκεί θα ανασύρει μερικές επικεφαλίδες γεγονότων για να τις χρησιμοποιήσει στην απογευματινή τηλεφωνική συνομιλία. Και μόλις κλείσει το τηλέφωνο, η διαδικασία είναι η ίδια. Βγάλσιμο από τη πρίζα, επανεκκίνηση, λευκή μνήμη, συνέχεια λειτουργίας.

Με αυτό τον τρόπο, η τοπική κοινωνία της Κορινθίας αργεί να κάνει «κτήμα» της τα όσα συμβαίνουν γύρω της, ακόμα και στην ίδια της τη γειτονιά. Δεν τα συνειδητοποιεί και δεν τα επεξεργάζεται. Αργεί να τα «χωνέψει» και να τα σκεφτεί. Έτσι, γεγονότα που μπορεί να έχουν συμβεί μήνες πριν, γεγονότα που έχει ξανακούσει στο παρελθόν, γεγονότα για τα οποία μπορεί ακόμα και να έχει συζητήσει ή εκφράσει τη θλίψη και τον προβληματισμό της, τα αντιμετωπίζει κάθε φορά που τα ακούει σαν καινούρια, σαν μια νέα είσοδος γεγονότων που ακολουθεί την ίδια πορεία, αυτή που περιέγραψα παραπάνω.

Μόνο αν συμβεί κάτι πολύ χειρότερο από όσα ξέρει μέχρι εκείνη τη στιγμή, αρχίζει και αναλογίζεται λιγάκι τα προηγούμενα. Μόνο αν τη βάλεις να δει εικόνες φρίκης και διάλυσης από την Αθήνα, ή αν ακούσει κάποια ιστορία που βγαίνει από τα όρια του λογικού ή δημιουργεί πολύ έντονη ψυχολογική φόρτιση, μόνο τότε είναι ικανή να καθίσει και να αναλογιστεί παρόμοια γεγονότα που έχουν συμβεί δίπλα της, λίγο πιο πέρα από την πόρτα της.

Πολλοί λένε ότι αυτή η διαδικασία, αυτός ο τρόπος λειτουργίας, προφυλάσσει από το να μην τρελαθούμε, από το να μη στρίψει ένα πρωί η βίδα και πάρουμε ανά χείρας τα μυδράλια για να βγούμε στους δρόμους αλλόφρονες, συνειδητοποιώντας πλέον πραγματικά τα όσα συμβαίνουν γύρω μας στην πραγματική τους διάσταση.

Είμαστε τελικά μια κοινωνία του «Κουρδιστού Πορτοκαλιού» ; Έχουμε πιάσει τέτοια επίπεδα νιρβάνας και εγκεφαλικής αναπηρίας ; Γίναμε ζώα ; Περνάμε, δηλαδή, αμέριμνα δίπλα από το κουφάρι του ομοειδούς μας και συνεχίζουμε την πορεία μας προς την καθημερινή εξασφάλιση της τροφής μας ; Γιατί κατά βάση αυτό κάνουμε, άσχετα αν το έχουμε διανθίσει με κουλτούρα, πολιτισμό, τεχνολογία, καριέρα, κουστούμια, μεταξωτά σεντόνια και στρινγκ – κορδόνι.

Στην τοπική κοινωνία της Κορινθίας, όμως, τον τελευταίο καιρό συμβαίνουν πολλά. Καθημερινά και γενικευμένα γίνονται κλοπές από τη μια άκρη της, ως την άλλη. Ένα κανονικό πλιάτσικο διαδραματίζεται κάθε μέρα στην κορινθιακή ύπαιθρο. Κάπως έτσι ξεκίνησε η ιστορία και πέρασε στα «ψιλά» καθώς θεωρήθηκε ήσσονος σημασίας το να χάσει ένας αγρότης σε μια νύχτα όλο τον εξοπλισμό με τον οποίο βγάζει το ψωμί του. Στα «ψιλά» πέρασε και το ότι ένα πρωί η πρωτεύουσα ξύπνησε και είχαν κλαπεί όλα, μα όλα, τα μαντεμένια καπάκια των υπονόμων, από τους δρόμους της πόλης.

Στα «ψιλά» πέρασε το γεγονός ότι ένα βράδυ, για δύο ολόκληρες ώρες, στο κέντρο της πόλης, στην Αποστόλου Παύλου, τον κεντρικό της δρόμο, ένα φορτηγό στάθμευσε έξω από την βιτρίνα ενός εμπορικού καταστήματος και ανενόχλητο φόρτωσε όλο το εμπόρευμα και έφυγε. Κανείς δε δίνει σημασία για το ότι σε πολλές γειτονιές των πόλεων και των χωριών της Κορινθίας, δεν υπάρχει φωτισμός και καθημερινά διακινείται το οτιδήποτε μπορεί να φανταστεί κανείς. Ούτε για το ότι επικρατεί ένας φόβος τον οποίο κανείς δεν ομολογεί. Αυτό είναι ακραιφνώς ένα είδος κοινωνικής τρομοκρατίας.

Σταδιακά λοιπόν, υπό την πλήρη ανοχή της ίδιας της τοπικής κοινωνίας, φτάσαμε να συζητάμε τα πρωινά για ληστείες, για όπλα, για συμμορίες που μπαίνουν στα σπίτια, χτυπούν, πυροβολούν, κλέβουν και τρομοκρατούν. Και σιγά σιγά η εικόνα αρχίζει να ομοιάζει όλο και περισσότερο με εκείνη των δελτίων των 8. Και κάπου εκεί αρχίζει το σοκ για το οποίο σας μίλησα παραπάνω. Το σοκ που προκαλεί την επαναφορά μνήμης καθώς ο ανθρώπινος εγκέφαλος διατηρεί κάτι που δεν έχουν οι υπολογιστές. Έχει αυτό που αποκαλούμε υποσυνείδητο και αποθηκεύει εκεί δεδομένα που ο ίδιος θεωρεί σημαντικά ακόμα και αν εμείς έχουμε πάρει διαφορετική απόφαση.

Έπρεπε να δούμε έναν νεκρό, σφαγιασμένο στο κέντρο της Αθήνας από τρεις αλλοδαπούς, που προσπαθούσαν να του κλέψουν ένα τσαντάκι για να θυμηθούμε όσα έχουν συμβεί και στις δικές μας γειτονιές. Και πάλι δεν θα γινόταν αυτό αν δεν υπήρχε πίσω από αυτή την είδηση η τραγική ιστορία της γέννησης ενός παιδιού, που έφερε την έντονη φόρτιση και μας έβαλε στη διαδικασία.

Η τοπική κοινωνία της Κορινθίας πρέπει να ξυπνήσει από τη νιρβάνα της πριν να είναι πολύ αργά. Στην Κόρινθο, στις άλλες πόλεις, στις γειτονιές, δεν γίνονται τη νύχτα περιπολίες. Δεν θα βρεις αστυνομικό στη γειτονιά, θα τον βρεις στην είσοδο της πόλης να κάνει αλκοτέστ και να «γράφει» μηχανάκια, ή στην εθνική οδό να στοχεύει με το ραντάρ σαν τον Terminator.

Οι τοπικές διοικητικές αρχές πρέπει να κόψουν το καλαμπούρι και την υψηλή πολιτική. Τα δραματικά γεγονότα δεν είναι μακριά μας. Είναι μέσα και στην κοινωνία μας, αποτελούν μέρος και της δικής μας πραγματικότητας. Και τα αφήνουν να θεριεύουν κάθε μέρα. Η δική μου υπομονή έχει εξαντληθεί.

Φοβού τους μονιστές...

Παντελής Μπουκάλας
Αρθρογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Καθημερινή" - 9/6/2011

Μαθαίνει κανείς με τον καιρό, όσο τον βαραίνουν τα χρόνια, να φοβάται τους μονιστές. Δεν εννοώ, βέβαια, εδώ τους φιλοσόφους του μονισμού, υλιστικού είτε ιδεαλιστικού, από τον Ηράκλειτο και ώς τον Χέγκελ, όσους πρέσβευαν ότι τα πάντα, παρά την ποικιλομορφία τους, ανάγουν την αρχή τους σε μία και μόνη πρώτη ουσία ή δημιουργική πηγή. Μιλάω για όσους ισχυρίζονται πως «υπάρχει ένας μόνος τρόπος για να...», «ένας μόνος δρόμος για να...», «μία μόνο λύση για να...» (στη θέση των αποσιωπητικών θέτει ο καθείς ό, τι προαιρείται) και ενοχλούνται από οποιαδήποτε αμφισβήτηση του δόγματός τους.

Γεμάτη είναι η πολιτική και η οικονομολογία από μονιστές αυτού του είδους, έτσι όπως καταχρηστικά χρησιμοποιώ εδώ τον όρο. Ολοι τους εμφανίζονται απολύτως πεπεισμένοι ότι τους δόθηκε ουρανόθεν ή με κάποιον άλλο μαγικό τρόπο η μία και μόνη αλήθεια, το ένα και μόνο φάρμακο για τη σωτηρία. Κι όσο κι αν ντύνουν τα λεγόμενά τους με όρους της κοινωνιολογίας και της πολιτειολογίας, όσο κι αν επιστρατεύουν αριθμούς, στατιστικές και σχεδιαγράμματα, κατά βάθος η ρητορική τους παραμένει θεολογικής τάξεως.

Οι θεολόγοι κάθε θρησκείας, ως επί γης αυθεντικοί ερμηνευτές των μολαταύτα σκοτεινών ουρανίων, διατείνονται ότι ένας είναι ο Θεός, ο δικός τους, και μία η οδός η άγουσα στην επίγεια ευτυχία και στη μεταθανάτια ανταμοιβή, η δική τους. Περίπου με το ίδιο λεξιλόγιο και πάντως με απολύτως ίδια έπαρση και αυτοπεποίθηση, οι κομματικοί ή οικονομικοί θεράποντες του μονισμού αυτοσυστήνονται σαν απόστολοι της μιας και μόνης άξιας λόγου κοσμικής θρησκείας. Και, έστω κι αν τα δόγματά τους συγκρούονται, έστω κι αν τα ξεροκέφαλα πράγματα δεν συμφωνούν μαζί τους, αυτοί παραμένουν καθηλωμένοι στην αλάθητη παποσύνη τους. Ακόμα κι όταν από εξάμηνο σε εξάμηνο αλλάζουν ιδέες και αντιλήψεις, με την ίδια απολυτότητα τις προβάλλουν.

«Ο μόνος τρόπος για να σωθεί η Ελλάδα είναι το Μνημόνιο», έλεγαν οι μονιστές της κυβέρνησης και οι μιντιακοί συμπαραστάτες τους, υπακούοντας στους... μονεταριστές της τρόικας. «Ο μόνος τρόπος για να σωθούμε είναι το Μνημόνιο 2», λένε τώρα, χωρίς φυσικά να ομολογούν την αποτυχία τους, μια ομολογία που θα έδινε την ισχνότατη έστω ελπίδα ότι κάτι συναισθάνθηκαν, κάτι συνειδητοποίησαν. Από την άλλη πλευρά, ακούμε όσους δυσφορούν με το ρεύμα διαμαρτυρίας των πλατειών και πολύ θα ήθελαν να το στριμώξουν στα δικά τους στενά κανάλια, να διακηρύσσουν ότι ο μόνος τρόπος για να δείξουν ωριμότητα οι αγανακτισμένοι είναι να υιοθετήσουν την «αληθινά σωστή γραμμή», το μονοπώλιο της οποίας είναι βέβαια κομματικό. Η αλήθεια ελευθερώνει, αυτό το λέει και το Ευαγγέλιο. Ωστόσο, κάθε άλλο παρά βέβαιο είναι ότι συμβαίνει το ίδιο και με όσους αυτοπαρουσιάζονται σαν οι μοναδικοί και αδιαμφισβήτητοι κάτοχοί της.