Ψηφίζοντας το μη χείρον

Μπάμπης Παπαδημητρίου
Δημοσιογράφος
Άρθρο του στην "Καθημερινή" - 12/6/2012


Δεν είναι σωστό να καταδικάζεις κάποιον επειδή είναι πολιτικός. Δεν είναι σωστό να καταδικάζεις μιαν άποψη πριν την ακούσεις. Δεν είναι ωραίο να απορρίπτεις τις ιδέες που έχουν οι άνθρωποι για να κάνουν κάτι καλύτερο. Oλα αυτά, όμως, για να ισχύσουν στην πραγματική ζωή πρέπει να οδεύουν σε λύσεις πρακτικές και πραγματοποιήσιμες.

Αν εξαιρέσει κανείς τους διανοουμένους (καθηγητές, δασκάλους, ιερείς και μερικούς δημοσιογράφους), οι μόνοι που συστηματικά επιδιώκουν να επικοινωνήσουν μαζί σας μέσα από τον μαγικό κόσμο των «ιδεών» είναι οι πολιτικοί. Αυτή είναι η δουλειά τους. Πρέπει να σας πείσουν πως αυτό που εκείνοι έχουν κατά νου είναι καλύτερο από το άλλο που έχει ο έτερος πολιτικός σκοπό να επιδιώξει. Ζητούν δικαιοδοσία επί της χώρας για να μας προσφέρουν όσα χρειαζόμαστε, για να διώξουν τα τέρατα, για να βρουν τα χρήματα που μας λείπουν.

Ο καθημερινός άνθρωπος, με όλες τις έγνοιες και τα βάσανα που έχει, περιμένει από τον πολιτικό να του προσφέρει ιδέες, για να διαλέξει την καλύτερη. Αυτή είναι η δουλειά τους. Διακινούν ιδέες, προτάσεις, επιλογές και εμείς υιοθετούμε τις καλύτερες.

Μπορεί όλες οι ιδέες να είναι σεβαστές, ακόμη και οι πλέον επικίνδυνες ή παράλογες ή εξτρεμιστικές. Οταν όμως πρόκειται για την ανθρώπινη υπόσταση και για την προστασία των κοινωνιών μέσα στις οποίες και μόνον μπορούμε να υπάρξουμε χρειαζόμαστε καλούς και συνετούς πολιτικούς, ώστε να επιλέξουν προς συζήτηση μόνον τις ιδέες εκείνες που απαιτούν οι περιστάσεις.

Εμπειρος συμπολίτης μου είπε το εξής: «Οταν μου παρουσιάζουν τους στόχους τους συμφωνώ κατά 80%. Οταν όμως μου δείχνουν τα μέσα για την υλοποίηση των στόχων το ξανασκέφτομαι». Συμφώνησα απολύτως μαζί του και σας το μεταφέρω.

Επομένως, δουλειά του πολιτικού δεν είναι μόνον να επιλέξει τις σωστές ιδέες. Πρέπει να προτείνει και τα κατάλληλα μέσα. Αυτή η διαλεκτική σχέση υπάρχει αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα μεταξύ των εκλογών και του Μνημονίου. Στις εκλογές, οι βασικοί διεκδικητές κατεβαίνουν με «ωραίες ιδέες» για μια χώρα στην οποία όλα θα δουλεύουν... ρολόι και οι άνθρωποι θα μοιράζονται την ευτυχία.

Απέναντι στο «όνειρο» βλέπουν μόνον το τέρας του Μνημονίου. Απειλούν και καταδικάζουν, αλλά δεν αντιτάσσουν μετρημένες προτάσεις. Απειλούν ότι θα κατατροπώσουν τους γίγαντες που κατέλαβαν τη χώρα, αλλά φοβούνται αν εκείνοι μας αφήσουν μόνους μας. Κάνουν ό,τι και ο ιππότης του Θερβάντες όταν τα έβαλε με τους ανεμόμυλους - γίγαντες, ενώ έπρεπε να βρει χρήματα για τη Δουλτσινέα του. Πολιτικοί που συμπεριφέρονται ως ανειδίκευτοι επαγγελματίες ή απαίδευτοι ιδεολόγοι της καταστροφής. Εξ ου και η επιλογή του μη χείρονος!

Και η παράσταση (Τσιπραντρέου) συνεχίζεται…

Σοφία Βούλτεψη
Δημοσιογράφος
Άρθρο της στο site "Ελεύθερη Ζώνη" - 12/6/2012


Υποθέτω ότι μέχρι την Παρασκευή το βράδυ – οπότε και θα δώσει την τελευταία του συνέντευξη στην ΕΤ-3 και στον «Λαβύρινθο» του Αλέξανδρου Τριανταφυλλίδη – έχουμε να ακούσουμε κι’ άλλα από τον Αλέξη Τσίπρα.

Είναι δε πολύ πιθανόν να μην προλάβουμε να απαντήσουμε σε όλα με τρόπο που να αφομοιωθεί από τους υπό πίεση εν δυνάμει ψηφοφόρους του.

Ό,τι προλάβουμε, λοιπόν:

Στη συνέντευξή του στην «Αυγή της Κυριακής», ο κ. Τσίπρας υποσχέθηκε περικοπή στο μισό των υπουργικών μισθών.

Η αλήθεια, όμως, είναι πως ο υπουργικός μισθός είναι πολύ χαμηλός – αν δεν απατώμαι γύρω στα 1.500 ευρώ, που προστίθενται στη βουλευτική αποζημίωση ως έξοδα παραστάσεως – οπότε έχουμε να κάνουμε με άλλο ένα πυροτέχνημα που ηχεί ωραία στα αυτιά του υπό διαρκή παραπλάνηση λαού.

Υποσχέθηκε επίσης κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών.

Η αλήθεια είναι πως ο νόμος είναι απότοκος του άρθρου 86 του Συντάγματος, οπότε θα αλλάξει μετά την συνταγματική αναθεώρηση, κάτι για το οποίο, έτσι κι’ αλλιώς έχουν δεσμευθεί όλοι. Οπότε και πάλι άνθρακας ο θησαυρός.

Μίλησε επίσης για απόδοση ευθυνών για περιπτώσεις πολιτικής διαφθοράς.

Η αλήθεια είναι πως αυτό είναι εντελώς γενικόλογο και συμφωνούν όλοι – πάντα συμφωνούσαν όλοι! Και επομένως, μπορούν να συνεχίσουν να… συμφωνούν, αυτή τη φορά με την συμμετοχή του κ. Τσίπρα, το κόμμα του οποίου δεν είχε καμιά σχετική πρόταση στην προηγούμενη συνταγματική αναθεώρηση.

Δεσμεύθηκε επίσης για συγκρότηση ευέλικτου κυβερνητικού σχήματος.

Αλήθεια, πόσες φορές το έχετε ακούσει αυτό;

Επανέλαβε, επίσης, ότι θα μειωθούν στο ελάχιστο δυνατό οι σπατάλες του κρατικού μηχανισμού εξουσίας.

Αυτό πάλι, πόσες φορές το έχετε ακούσει;

Τα περισσότερα – σχεδόν όλα – από τα παραπάνω, τα έχουμε ακούσει από τον Γ. Παπανδρέου, πριν και μετά από τις εκλογές του Οκτωβρίου 2009.

Και αυτός μας είχε προεκλογικά υποσχεθεί λιγότερα υπουργεία – λες και αυτό είναι το πρόβλημα και όχι τι κάνουν τα υπουργεία – και αυτός είχε δηλώσει (τον Σεπτέμβριο του 2012 από το Όσλο) πως αν ήταν πολίτης θα βρισκόταν ανάμεσα στους διαδηλωτές και αυτός μας είχε διαβεβαιώσει (ΔΕΘ, Σεπτέμβριος 2010) για τα «τρία ΔΕΝ» - δεν θα επιβληθούν νέα μέτρα, δεν θα γίνουν περικοπές μισθών δημοσίων υπαλλήλων, δεν θα αυξηθεί η τιμή του πετρελαίου.

Και αυτός (ο Παπανδρέου) οργάνωνε ξανά και ξανά συσκέψεις υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για τη διαφθορά και το πολιτικό χρήμα (μάλιστα σ’ αυτήν του Μαΐου 2010 ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε λάβει μέρος).

Τι να του πρωτοθυμηθούμε, δηλαδή – για να κάνουμε την αντιπαραβολή με τον άξιο μιμητή του Τσίπρα!

«Θα μας πάρουν με τις πέτρες αν δεν βάλουμε τάξη», είχε πει (ο ΓΑΠ) στη Βουλή, τον Ιούνιο του 2010. Τάξη δηλώνει ότι θα βάλει και ο κ. Τσίπρας.

Και τον ίδιο μήνα, στη Βιέννη, στο Παγκόσμιο Συνέδριο Τραπεζών, ο Παπανδρέου είχε δηλώσει:

«Δεν φταίει το κοινωνικό κράτος για το δημοσιονομικό χάος. Φταίνε οι σπάταλες κυβερνήσεις και η διαφθορά».

Αυτά θα πολεμούσε ο κ. Παπανδρέου, αυτά υπόσχεται τώρα ότι θα πολεμήσει και ο κ. Τσίπρας.

Και επειδή το ίνδαλμα του κ. Τσίπρα έχει δηλώσει (Ιανουάριος και Φεβρουάριος του 2010) πως «θα πληρώσουν οι έχοντες, δεν μπορεί να πέσουν τα βάρη στον απλό κόσμο», καθώς και «δεν θα γίνω εκκαθαριστής της πτώχευσης», μπορούμε να φανταστούμε ποια θα ήταν η κατάληξη και των ανάλογων υποσχέσεων και διακηρύξεων Τσίπρα…

Υπάρχει (ακόμα) ΠαΣοΚ;

Γιάννης Πρετεντέρης
Δημοσιογράφος
Άρθρο του στο "Βήμα on line" - 3/6/2012

Την επομένη των εκλογών της 6ης Μαΐου ένα κορυφαίο στέλεχος του ΠαΣοΚ μου εκμυστηρευόταν:

- Πολύ φοβούμαι ότι το ΠαΣοΚ που ξέραμε έκλεισε χθες. Κι ότι το έκλεισε ο ελληνικός λαός!

Θυμήθηκα τώρα την παρατήρηση επειδή εν τω μεταξύ προέκυψε ότι η εκλογική διαδικασία έχει και δεύτερο ημίχρονο.

Και ότι ως εκ τούτου στις εκλογές της 17ης Ιουνίου οι ψηφοφόροι δεν καλούνται μόνο να απαντήσουν αν θα μείνουμε στην Ευρώπη ή αν θα αποκτήσουμε κυβέρνηση. Καλούνται επίσης να αποφανθούν αν θέλουν να υπάρχει ΠαΣοΚ.

Το ερώτημα δεν προκύπτει αυτονόητα, ούτε εκ των πραγμάτων. Σε ολόκληρη την Ευρώπη δεκάδες ιστορικά κόμματα έχουν υποστεί δεκάδες εκλογικές πανωλεθρίες αλλά ούτε «έκλεισαν» ούτε «αυτοδιαλύθηκαν», που λέει και η Αννα Διαμαντοπούλου.

Προσαρμόστηκαν ή ανασυντάχθηκαν, ή ανανεώθηκαν, ή κάτι έκαναν τέλος πάντων αναζητώντας μια απάντηση στις νέες συνθήκες.

Το βρετανικό Εργατικό Κόμμα, ας πούμε, έμεινε δεκαεπτά χρόνια (!) εκτός εξουσίας, έχασε τέσσερις-πέντε εκλογές, αλλά δεν κατέβασε ρολά. Και θα μπορούσα να πολλαπλασιάσω τα παραδείγματα από όλες τις πλευρές του πολιτικού φάσματος…

Το ερώτημα λοιπόν δεν τίθεται για το ΠαΣοΚ μόνο εκ του εκλογικού αποτελέσματος. Τίθεται επειδή στην ελληνική κοινωνία πλανάται το ερώτημα αν το συγκεκριμένο ΠαΣοΚ έχει ακόμα συγκεκριμένους λόγους ύπαρξης.

Αλλά για ποιο ΠαΣοΚ μιλάμε; Και τι είναι ακριβώς το ΠαΣοΚ για το οποίο μιλάμε;

Η τελευταία φορά που το ΠαΣοΚ υπηρέτησε ένα εθνικό σχέδιο ήταν επί Κ. Σημίτη και εκσυγχρονισμού. Μετά τη λήξη της σημιτικής οκταετίας (ίσως και λίγο πριν...) το ΠαΣοΚ δεν αποτελούσε πλέον παρά έναν καθεστωτικό μηχανισμό εξουσίας που απλώς λειτουργούσε με όρους πολιτικής παράταξης.

Το πέρασμα στην αντιπολίτευση δεν λειτούργησε καν ως ευκαιρία αυτογνωσίας ή ανασυγκρότησης. Το μοναδικό πολιτικό αίτημα που διατύπωσε το ΠαΣοΚ κατά την πενταετία 2004-2009 ήταν η επιστροφή του στην εξουσία με την ψυχεδελική δικαιολογία «να γίνει Πρωθυπουργός άλλος ένας Παπανδρέου!». Λες κι ο «Παπανδρέου» αποτελεί ιδιαίτερο πολιτικό είδος…

Τα αποτελέσματα αυτού του κακόγουστου sequel είναι γνωστά και καταστρεπτικά. Δεν θα τα επαναλάβω. Το βέβαιο είναι ότι το ΠαΣοΚ πρώτα έπεσε από την κυβέρνηση κι ύστερα καταποντίστηκε στην κάλπη. Η κοινωνία του γύρισε με αποστροφή την πλάτη.

Αλλά σε ποιο ΠαΣοΚ;

* Το «εκσυγχρονιστικό και μεταρρυθμιστικό ΠαΣοΚ» αποσύρθηκε μετά την εποχή Σημίτη - άλλωστε δεν νομίζω ότι η πρωθυπουργία ενός ακόμη Παπανδρέου ήταν ποτέ μέσα στα ενδιαφέροντά του…

* Το «βαθύ ΠαΣοΚ» των συντεχνιών και των κρατικοδίαιτων συνδικάτων μετακόμισε συν γυναιξί στον ΣΥΡΙΖΑ όπου ακούν τη γνώριμη στα αφτιά τους ρητορική ότι «λεφτά υπάρχουν!» και ότι δεν πρέπει να αλλάξει τίποτα στην Ελλάδα.

* Το «παπανδρεϊκό ΠαΣοΚ» εξανεμίστηκε από το πολιτικό προσκήνιο μαζί με τους «κηπουρούς» που το αποτελούσαν.

* Το «ΠαΣοΚ του Ακη» μετακόμισε από τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου στον Κορυδαλλό.

Τι έμεινε λοιπόν από την ιδιότυπη ομοσπονδία του γνωστού ΠαΣοΚ για να το προτιμήσουν οι ψηφοφόροι; Σχεδόν τίποτα. Στη μορφή που είχε, το ΠαΣοΚ τελείωσε.

Ακόμη και το εμβληματικό «Η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες» κατάντησε πλέον σύνθημα της Χρυσής Αυγής.

Αυτό δεν σημαίνει βεβαίως πως δεν μπορεί να υπάρξει ένα άλλο ΠαΣοΚ. Ενα ΠαΣοΚ που δεν θα είναι ΣΥΡΙΖΑ, ούτε ΝΔ, και το οποίο απαλλαγμένο από τα βαρίδια και τις αμαρτίες του παρελθόντος θα μπορέσει να ξαναμπεί στο πολιτικό παιχνίδι με νέο πρόσωπο και ανανεωμένες αξιώσεις.

Ενα κόμμα στέρεων αρχών και συγκροτημένων πεποιθήσεων. Οχι ένα μαγαζί tutti frutti. Μια παράταξη η οποία θα υπηρετεί ένα σαφές εθνικό σχέδιο. Κι όχι μια καθεστωτική νοοτροπία εξουσίας.

Ερώτηση κρίσεως. Ποιοι όμως θα φτιάξουν και ποιοι θα αποτελέσουν αυτό το «άλλο ΠαΣοΚ»; Πού θα βρούμε άραγε τέτοια πολιτικά κελεπούρια;

Μπορεί να το κάνει ο Β. Βενιζέλος μετά τα λάθη του τελευταίου δωδεκάμηνου και την εκλογική συντριβή; Μπορεί να τον συνδράμει μια απαξιωμένη ηγετική ομάδα που κυριολεκτικά αποδεκατίστηκε στις κάλπες; Μπορεί να το στηρίξει ένας φθαρμένος και γερασμένος πολιτικός μηχανισμός;

Ελα ντε! Ομολογώ ότι στις εύλογες αυτές απορίες δεν διαθέτω καμία απάντηση. Στην πολιτική άλλωστε οι απαντήσεις προκύπτουν εκ του αποτελέσματος και δεν θέλω να αδικήσω κανέναν.

Θυμάμαι μόνο το γνωμικό που διάβασα κάποτε σε ένα παλιό γουέστερν. Οταν, λέει, το «μαγαζί» δεν πηγαίνει καλά αλλάζεις τα κορίτσια, όχι τα κρεβάτια.

Σοκ και Δέος: Από τον Σουν Τσου στα παλικάρια της φακής

Σοφία Βούλτεψη
Δημοσιογράφος
Άρθρο της στο site "Ελεύθερη Ζώνη" - 7/6/2012


Επειδή βλέπω διάφορους «πολεμάρχους» - άσχετα από το πού υπηρέτησαν την θητεία τους – έτοιμους να ζωστούν με πυρομαχικά και να γίνουν ολοκαύτωμα, πιστεύοντας πως μαζί τους θα πάρουν τον υπόλοιπο κόσμο, νομίζω ότι είναι χρήσιμο να θυμηθούμε την παρακάτω πραγματική ιστορία:

«Δεν το καταλαβαίνουμε», είχε πει ο Αμερικανός υπουργός Άμυνας Ντόναλντ Ράμσφελντ όταν ο απόστρατος αεροπόρος Χάρλαν Ούλμαν επέμεινε ότι το δόγμα «Σοκ και Δέος» έπρεπε να εφαρμοσθεί τόσο στον στρατιωτικό, όσο και στον επικοινωνιακό τομέα.

Το κατάλαβε όταν ο Ούλμαν του διηγήθηκε την ιστορία του Σουν Τσου, πολεμιστή και φιλόσοφου της αρχαίας Κίνας, που πρώτος έθεσε τα θεμέλια του συγκεκριμένου δόγματος.

Ο Σουν-Τσου επρόκειτο να προσληφθεί ως στρατηγός από τον αυτοκράτορα.

Αντί εξετάσεων, ο αυτοκράτορας του ζήτησε να διδάξει τις παλλακίδες του να περπατούν με στρατιωτικό βηματισμό.

Εκείνες, μόλις άκουσαν το στρατηγό να τις διατάζει, άρχισαν να χαχανίζουν.

«Έχω τον έλεγχο;», ρώτησε ο Σουν Τσου τον αυτοκράτορα. Εκείνος ένευσε καταφατικά.

Τότε ο στρατηγός έκοψε με το σπαθί του το κεφάλι της πρώτης τη τάξει παλλακίδας.

Αμέσως μετά, οι υπόλοιπες ανέπτυξαν έναν άψογο στρατιωτικό βηματισμό.

Υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι το δόγμα «Σοκ και δέος» εξακολουθεί να εφαρμόζεται;

Προφανώς όχι.

Επομένως, πώς παίρνουν πάνω τους την ευθύνη (οι… πολέμαρχοι) να παρασύρουν στο ολοκαύτωμα έναν ολόκληρο λαό – πολύ περισσότερο που τα στοιχεία από το «πόθεν έσχες τους» δεν μαρτυρούν ότι οι ίδιοι θα υποστούν κάποια βλάβη;

Σε πρώτη φάση, βέβαια, διότι αν τελικά επιτύχουν στα σχέδιά τους παραπλανώντας τον λαό, οι εξελίξεις θα είναι τέτοιες που θα καταλήξουν οι ίδιοι στο Γουδί και όχι οι πραγματικοί υπεύθυνοι της τελευταίας περιόδου της κρίσης – διότι στην ίδια την κρίση έχουν λάβει μέρος και οι ίδιοι, ενώ παράλληλα ελάμβαναν και τους παχυλούς μισθούς τους από τους φόρους των παντοτινών θυμάτων τους.

Μέχρι στιγμής, ουδείς (από τους «πολεμάρχους») μας έχει απαντήσει τι θα γίνει αν τα σχέδιά τους δεν εξελιχθούν κατ’ ευχήν και η χώρα οδηγηθεί σε άτακτη χρεοκοπία.

Επί του θέματος, οι απαντήσεις τους είναι σκόπιμα αόριστες – δεν θα γίνει, θα φοβηθούν, δεν μας βγάζουν από το ευρώ και άλλα που παραπέμπουν σε ρώσικη ρουλέτα.

Ούτε απαντούν τι θα γίνει στην περίπτωση που οι δανειστές αποφασίσουν να μας χρεοκοπήσουν για να έχουν να δείχνουν στους άλλους χρεωμένους εικόνες φρίκης και κατοχής από την Ελλάδα.

Δηλαδή, δεν μας απαντούν τι θα γίνει αν εφαρμοστεί και στην Ελλάδα – όπως και αλλού στα τέλη του 20ού και στις αρχές του 21ου αιώνα – το περίφημο δόγμα «Σοκ και Δέος», για λόγους παραδειγματισμού.

Ζητούν ουσιαστικά από τον λαό να τους ακολουθήσει στα τυφλά, εμπιστευόμενος τους φοβερούς και τρομερούς αυτούς εγκεφάλους που αν και – και αυτοί – έλαβαν μέρος στην καταστροφή της χώρας, παριστάνουν ότι μπορούν να την σώσουν ρίχνοντάς τη στη φωτιά.

Λίγο πριν από τη χρεοκοπία

Πάσχος Μανδραβέλης

Αρθρογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Καθημερινή" - 5/6/2012

Η δημόσια φαρμακευτική δαπάνη αυξήθηκε κατά 380% την τελευταία δεκαετία. Σύμφωνα με τον κ. Ηλία Μόσιαλο, τα τέσσερα μεγάλα Ταμεία (ΙΚΑ, ΟΓΑ, ΟΑΕΕ, ΟΠΑΔ), ο κρατικός προϋπολογισμός από 930 εκατομμύρια που πλήρωνε το 2000, έφτασε να πληρώνει 4,5 δισ. ευρώ το 2009. Χωρίς αποτέλεσμα! Το 2000 η Ελλάδα ήταν η 4η χώρα στον ΟΟΣΑ, όσον αφορά το προσδόκιμο ζωής, ενώ το 2009 βρεθήκαμε στη 14η θέση.

Οι κρατικές δαπάνες για φάρμακα ήταν μια από τις συνιστώσες που οδήγησαν στην ελληνική χρεοκοπία. Οταν το κράτος ξοδεύει το 10% σχεδόν των εσόδων του μόνο για φάρμακα, μπορούμε να φανταστούμε πόσο πρέπει να ξοδεύει για τη λειτουργία των νοσοκομείων, σχολείων, για συντάξεις κ.λπ. Δεν πρέπει να μάς προξενεί εντύπωση, λοιπόν, ότι το πρωτογενές έλλειμμα το 2009 ήταν 24 δισ. και όλοι -πλην της τρόικας- αποφάσισαν να μην μάς δανείζουν.

Το «καταραμένο» Μνημόνιο προέβλεψε τον εξορθολογισμό και αυτής της δαπάνης με τρόπους που χρησιμοποιούνται σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Ηλεκτρονική συνταγογράφηση, πάταξη κυκλωμάτων, αντικατάσταση των ακριβών επώνυμων φαρμάκων με τα (απατεντάριστα) γενόσημα κ.ά. Ολα συνάντησαν τη λυσσαλέα αντίδραση των επαγγελματιών της «ευαισθησίας» και των επαγγελματιών (σκέτο) που πλούτιζαν από το προηγούμενο σύστημα της σπατάλης. Είναι οι ίδιοι που σήμερα θρηνούν από τηλεπαράθυρο σε τηλεπαράθυρο για τη χρεοκοπία του ασφαλιστικού συστήματος που δεν μπορεί να πληρώσει τα φάρμακα των καρκινοπαθών. Θυμάται κανείς το σχέδιο που είχε διακηρύξει με ανοιχτή επιστολή ο πρόεδρος του Φαρμακευτικού Συλλόγου Πειραιά Κ. Κούβαρης; «Συνάδελφοι, αυτές τις δύσκολες ώρες έχοντας στα χέρια μας ακόμα το φάρμακο, είμαστε σε θέση να επιβάλουμε και να επιλύσουμε το σύνολο των προβλημάτων, αρκεί να αποφασίσουμε να το στερήσουμε από τον Ελληνα ασφαλισμένο. Οι τύψεις και οι αναστολές δεν μας ταιριάζουν»! (23/12/2011)

Ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών προσέφυγε στο Συμβούλιο της Επικρατείας κατά των γενόσημων, διότι αποτελούν «μεγάλο κίνδυνο για τη δημόσια υγεία» και αποκλείονται οι γιατροί από το στάδιο της θεραπευτικής διαδικασίας, ενώ εξαναγκάζονται να συνταγογραφούν «αποκλειστικά με δραστική ουσία σαν να πρόκειται για υπαλλήλους γραφείου». Δίπλα σ’ όλους αυτούς ήταν η διαρκώς φωνασκούσα και καθολικώς διαμαρτυρόμενη Αριστερά, στελέχη της οποίας μιλούσαν για «μαϊμού φάρμακα» και «επικίνδυνες πρακτικές του Μνημονίου».

Ετσι, με αγώνες και πάλη, η χρεοκοπία της χώρας προχωρά ακάθεκτη. Σήμερα το κράτος δεν μπορεί να πληρώσει τα φάρμακα στους καρκινοπαθείς και δεν μπορεί να εγγυηθεί τα δάνεια της ΔΕΗ. Αύριο δεν θα μπορεί να πληρώσει μισθούς και συντάξεις και μετά την «καταγγελία του Μνημονίου» που επαγγέλλεται ο κ. Τσίπρας το κράτος δεν θα μπορεί να προσφέρει τίποτε. Αλλά για την «πρόοδο» δεν υπάρχει πρόβλημα. Οπως τώρα υποκριτικά κλαίνε για την έλλειψη φαρμάκων επειδή το κράτος έκανε μερική στάση πληρωμών, με τον ίδιο τρόπο θα καταγγέλλουν το Μνημόνιο, εταίρους, διαβόλους και τριβόλους για τη χρεοκοπία που οι ίδιοι οδηγούν τη χώρα. Τώρα βαφτίζουν «κινδυνολόγους» όσους επισημαίνουν το επικείμενο χάος. Οταν η χώρα οδηγηθεί στο χάος θα καταγγείλει τους «κινδυνολόγους» ως «υπονομευτές της χώρας». Δεν έχουν σχέδιο· μόνο δικαιολογίες και αποδιοπομπαίους τράγους.

Τους έμειναν τα αγάλματα

Άννα Παναγιωταρέα
Δημοσιογράφος
Άρθρο της στην εφημερίδα "Ελεύθερος Τύπος" - 25/5/2012

Συνάδελφος από τη Θεσσαλονίκη, που επισκέφτηκε την προηγούμενη εβδομάδα τα Σκόπια, μας είπε ότι η πόλη -των πεντακοσίων χιλιάδων κατοίκων- είναι μια… DisneyLand από αγάλματα που δεν τα ονομάζουν Αλέξανδρο ή Φίλιππο αλλά «έφιππος στρατιώτης», «ήρωας», «πρίγκιπας», «βασιλιάς» και άλλα αστεία παρόμοια, γιατί από μακριά φαίνονται ποιον… αγαλματοποιούν! Γέμισε ο Γκρουέσκι -όλο Κρουέλα μού έρχεται να γράψω, Κύριος οίδε τι συνειρμός και αυτός!- την πόλη με αγάλματα κακότεχνα και βαρβαρικά στα πλαίσια ενός προγράμματος που η αντιπολίτευση το ονομάζει «αρχαιομακεδονοποίηση» των Σκοπίων.

Ετσι, μετά τον ανδριάντα των 25 μέτρων του Αλεξάνδρου ακολούθησε ο Φίλιππος στα δεκαπέντε. Ομως και τα δυο γλυπτά είναι της ίδιας καλλιτέχνιδος που έχει ειδικευθεί στους ανδριάντες της Μακεδονικής Δυναστείας. Θα σεμνύνεται και αυτή στο μέλλον -σαν εκείνον τον απερίγραπτο ζωγράφο της Σοβιετικής Ακαδημίας που πέρασε όλη τη ζωή του φιλοτεχνώντας… Λένιν- να δηλώνει ότι έκανε μόνον Φιλίππους και Αλεξάνδρους, πλην όμως για τα… Σκόπια.

Επειδή ο διεθνής τύπος κατηγορεί τον Γκρούεφσκι ότι όχι μόνον το παράκανε με τους Αλεξανδροφιλίππους αλλά και ότι οι Σκοπιανοί καλλιτέχνες δεν διαθέτουν δημιουργική φαντασία, σκέφτηκα να προτείνουμε σήμερα στον Νίκολα μερικά ακόμη μέλη της Δυναστείας για να εμπλουτίσει τη συλλογή του.

Για παράδειγμα, θα μπορούσε να δώσει εντολή στην επόμενη φάση να γίνει το άγαλμα της Ολυμπιάδας, μητέρας του Αλεξάνδρου. Επειδή, μάλιστα, λέγεται ότι ασχολείτο με τη μαγεία και συντροφευόταν από φίδια, μπορεί να γίνει μια σύνθεση… λαοκοντική για παράδειγμα. Στα δέκα μέτρα. Ή και τη δεύτερη γυναίκα του Φιλίππου, την Κλεοπάτρα.

Ακόμη, επειδή λεγόταν ότι ο Αλέξανδρος είναι παιδί του Δία και της Ολυμπιάδας, γιατί όχι και ένα σχετικό ερωτικό σύμπλεγμα; Μπορεί, επίσης, να σκεφτεί τους φίλους του Αλεξάνδρου, τη σύζυγό του Ρωξάνη ή καλύτερα τον παιδαγωγό του τον Αριστοτέλη και -για «σπάσιμο» στους Αθηναίους- μπορεί να στήσει και άγαλμα στον Ευρυπίδη που έγραψε τις «Βάκχες» στην αυλή του Αρχελάου.

Η αλήθεια είναι ότι την επόμενη μέρα της απόρριψης στη Σύνοδο του Σικάγο της επιθυμίας Γκρούεφσκι να συνδεθούν τα Σκόπια με το ΝΑΤΟ -«δεν διευκολύνει η πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση Γκρούεφσκι στην εύρεση λύσης για την ονομασία της FYROM»- δεν ήταν και η διπλωματικότερη απόφασή του να κάνει τελετή για τα αποκαλυπτήρια νέου αγάλματος του Φιλίππου Β, στήνοντας το στην κεντρική πλατεία των Σκοπίων.

Το να προκαλεί ο Νίκολα Γκρούεφσκι την διεθνή κοινότητα κερδίζει μόνο τη δυσαρέσκειά της. Το να νομίζει ότι προκαλεί έτσι την Ελλάδα, χαρίζει γέλιο στους Ελληνες. Προτομές -που σώζονται από την αρχαιότητα- του Φιλίππου και του Αλεξάνδρου και όλης της Μακεδονικής Δυναστείας, διαθέτωμεν. Στο κάτω κάτω η χώρα μας δεν έχει να αποδείξει την Ιστορία της. Η γειτονική χώρα όμως που θέλει να σβήσει το σλαβικό παρελθόν της - ή έστω το παλαιότερο ιλλυρικό- ας στήνει προτομές Φιλίππου και Αλεξάνδρου. Δυστυχώς, ανήκε στη ζημία στην περίπτωση αυτή υφίσταται η Τέχνη!

Καμιά ιδέα για να επιστρέψουν οι τουρίστες;

Σοφία Βούλτεψη
Δημοσιογράφος
Άρθρο της στο site "Ελεύθερη Ζώνη" - 30/5/2012


Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω πού θα βρει τα λεφτά η Ελλάδα, όταν όλα τα στοιχεία δείχνουν πτώση στα τουριστικά έσοδα, δραματική μείωση κρατήσεων και ακυρώσεις.

Από την στιγμή μάλιστα που άρχισαν να προκηρύσσονται αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις και φούντωσαν οι συζητήσεις περί εξόδου της χώρας από το ευρώ, οι κρατήσεις άρχισαν να εμφανίζουν μείωση της τάξης του 50% και άνω.

Όπως μάθαμε από τον Σύνδεσμο Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων, μετά από επεξεργασία στοιχείων της Τράπεζας της Ελλάδας, η Πελοπόννησος, η Κέρκυρα και η Κρήτη εμφανίζουν μείωση του ρυθμού των κρατήσεων της τάξης του 50%, οι Κυκλάδες και η Χαλκιδική καταγράφουν μείωση του ρυθμού των κρατήσεων περί το 30% και η Κως κινείται με μείωση του ρυθμού των κρατήσεων γύρω στο 40%.

Η χώρα δεν έχει σταματήσει στιγμή να δυσφημείται εδώ και τρία σχεδόν χρόνια.

Βρίσκεται καθημερινά στην πρώτη γραμμή της ειδησεογραφίας με τον πλέον αρνητικό τρόπο, η εικόνα που παρουσιάζεται είναι αυτή ενός επερχόμενου χάους, οι πληρωμές έχουν σταματήσει, οι προκαταβολές είναι άγνωστο είδος, τα ανέκδοτα περί του νομίσματος που πρέπει να πάρουν μαζί τους οι… γενναίοι ξένοι που παρ’ όλα αυτά σκέπτονται να επισκεφθούν την Ελλάδα, παίρνουν και δίνουν.

Την ίδια ώρα, συνεχίζεται η μείωση των επισκεπτών στα μουσεία μας, καθώς και το μυστήριο εκεί όπου ανεβαίνουν οι επισκέψεις να… πέφτουν οι εισπράξεις!

Και σα να μην έφθαναν όλα αυτά, όλα δείχνουν πως δεν πρόκειται να πατήσει το πόδι του στην Ελλάδα ούτε ένας Γερμανός τουρίστας, λόγω του εξαιρετικά αρνητικού κλίματος που έχει δημιουργηθεί.

Ναι, αλλά οι Γερμανοί κάλυπταν μέχρι πρόσφατα το 40% της τουριστικής μας κίνησης.

Και δεν ιδρώνει το αυτί κανενός.

Το μόνο που ακούμε είναι ότι πρέπει να βγούμε από το Μνημόνιο.

Συγγνώμη, αλλά πώς θα βρούμε χρήματα για να βγούμε από το Μνημόνιο;

Αυτό δεν μας το εξηγεί κανείς από τους περιοδεύοντες ανά τας Ευρώπας και εκτοξεύοντες κατηγορίες για εσωτερική, βεβαίως, κατανάλωση.

Δεν μας το εξηγεί κανείς από τους όψιμους υπερπατριώτες.

Οι υπεύθυνοι αυτής της άθλιας κατάστασης δίνουν συνεντεύξεις στα διεθνή μέσα ενημέρωσης, λαμβάνουν μέρος σε συνέδρια και προσκαλούνται σε τηλεοπτικές εκπομπές για να… μας πουν τη γνώμη τους.

Βρισκόμαστε στο μέσον μιας ακόμη προεκλογικής εκστρατείας και ακούμε τα πιο απίθανα.

Για παράδειγμα, ότι «θα φορολογήσουμε τα πλούτη»!

Χωρίς, βέβαια, να μας λένε καμιά ιδέα για το πώς θα παραγάγουμε πλούτο – ώστε να τον φορολογήσουμε.

Υπό αυτήν την έννοια, δεν αντιλαμβάνομαι τι νόημα έχουν οι συναντήσεις του υπηρεσιακού υπουργού των Οικονομικών με τους επικεφαλής των μεγαλυτέρων εφοριών.

Είναι γνωστό πως ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος.

Δυστυχώς, αυτό το καλοκαίρι θα καταλάβουμε πώς το βαρέλι είχε κι’ άλλο πάτο.

Ίσως και να καταλάβουμε πόσο καταστροφική υπήρξε η σύγκρουση με τους ταξιτζήδες το προηγούμενο καλοκαίρι.

Οπότε, θα εμφανιστούν ξανά οι υπεύθυνοι για να δώσουν συνεντεύξεις…

Υ.Γ. Σημειωτέον ότι με συνεντεύξεις δεν πρόκειται να έλθουν οι τουρίστες…