Στο ίδιο μαγαζί

Γιάννης Πρετεντέρης
Δημοσιογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Τα Νέα" - 4/4/2012

Η πιο ενδιαφέρουσα ιδέα που έχω ακούσει έως τώρα στην προεκλογική εκστρατεία είναι η πρόταση του Καμμένου στον Τσίπρα να συνεργαστούν και να μας κυβερνήσουν παρέα.

Η πρόταση είναι όλα τα λεφτά! Μεταφορικώς αλλά και κυριολεκτικώς.

Διότι αν συνεργαστούν, ο μεν Τσίπρας θα διαγράψει το χρέος (όπως έχει υποσχεθεί), ο δε Καμμένος θα φέρει πίσω τα CDS (που κυνηγάει) ενώ και οι δυο από κοινού θα επαναπατρίσουν όλα τα χρήματα που διακινήθηκαν στο εξωτερικό για μίζες από την Siemens, τα υποβρύχια, τους πυραύλους, το Χρηματιστήριο κ.ο.κ. και τα οποία αποτελούν την αγαπημένη τους τερατολογία.

Σύμφωνα με τους υπολογισμούς τους, μόνο οι μίζες αυτές αρκούν για να ζήσουμε τζάμπα δυο, τρεις γενιές.

Ποιος, λοιπόν, λογικός άνθρωπος μπορεί να είναι αντίθετος σε μια τέτοια προοπτική; Και ούτε βλέπω λόγο να τα χαλάσουν στο όνομα του Πρωθυπουργού - έχω αρκετούς υποψηφίους υπόψη μου...

Μα γίνεται; ίσως ρωτήσουν μερικοί δύσπιστοι ή απλώς ανίδεοι.

Για να είμαι ειλικρινής δεν μπορώ να ξέρω αν βγαίνει η εκλογική αριθμητική - θεωρητικά θα πρέπει ο ένας από τους δύο να βγει πρώτο κόμμα και ο άλλος να μην πατώσει.

Αλλά είμαι πεπεισμένος ότι στη σημερινή Ελλάδα μπορούν να συμβούν τα πάντα, αρκεί να το απαιτεί το εθνικό συμφέρον. Το οποίο (κατά ευτυχή συγκυρία) προσδιορίζεται και από τους δύο με τον ίδιο τρόπο.

Ο ένας μιλάει για «κατοχική κυβέρνηση» και ο άλλος για «προδότες» - πράγμα που, αν δεν απατώμαι, είναι περίπου το ίδιο...

Υπό αυτήν την έννοια, η πρόταση Καμμένου αποδεικνύει με αφοπλιστική απλότητα το αυτονόητο: ότι στην πολιτική όσοι λένε τα ίδια πράγματα είναι τελικώς ίδιοι.

Και ότι αν καταφέρεις να λες τα ίδια πράγματα με κάποιον που θεωρείς ότι διαφωνείς ριζικά, κάτι στραβό συμβαίνει. Είτε δεν ξέρεις τι λες, είτε υπάρχουν εξαιρετικοί επιστήμονες για την περίπτωσή σου.

Γελάτε; Μη γελάτε καθόλου. Διότι αυτό είναι το πολιτικό πρόβλημα της σημερινής Ελλάδας.

Οτι τα πιο ετερόκλητα πολιτικά και ιδεολογικά ακραία ρεύματα κατορθώνουν να συμπίπτουν στην ίδια πλατφόρμα. Σε μια πλατφόρμα που έχει κατασκευαστεί προχείρως και εκ των ενόντων στο όνομα κάποιου υποτιθέμενου «αντι-μνημονιακού αγώνα»...

Για να το πω όσο πιο απλά γίνεται: είδαν κόσμο και μπήκαν στο ίδιο μαγαζί.

Κι εδώ έχω δυο απορίες.

Πρώτον, πώς άφησαν τα μεγάλα κόμματα να αποκτήσει αυτό το μαγαζί τόσο κόσμο - δεν ευθύνονται άραγε γι' αυτό;

Δεύτερον, τι θα απαντήσει ο Τσίπρας στον Καμμένο για τη συνεργασία; Και ρωτώ διότι ρωτάει να μάθει και η Χρυσή Αυγή.

Η άλλη «κατασκευασμένη συναίνεση»

Πάσχος Μανδραβέλης

Αρθρογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Καθημερινή" - 5/4/2012

Πολλοί εξεπλάγησαν από το γεγονός ότι μια έρευνα του Reuters για έναν Ελληνα τραπεζίτη δεν βρέθηκε στις πρώτες σελίδες των ελληνικών εφημερίδων (πλην της «Καθημερινής»). Κάποιοι χλεύασαν λέγοντας ότι το μακροσκελέστατο ρεπορτάζ του κ. Τζον Γκρέι για την οικογένεια του κ. Σάλλα και την «Τράπεζα Πειραιώς» «δεν ήταν επαρκώς τεκμηριωμένο» για τα δικά μας δημοσιογραφικά στάνταρτ. Αλλοι κατέληξαν στα γνωστά συμπεράσματα περί συνωμοσίας σιωπής: «κόρακας (δηλαδή καπιταλιστής) κοράκου (καπιταλιστή) δεν βγάζει μάτι», είπαν.

Η αλήθεια είναι ότι στην Ελλάδα, αντί του ανταγωνιστικού καπιταλισμού της Δύσης (που είναι κι άγριος) έχουμε τον «συνεργατικό καπιταλισμό». Μπορεί -επειδή η αγορά είναι μικρή- να ισχύει το δόγμα «βάστα με να σε βαστώ να ανεβούμε το βουνό» των κρατικών διευκολύνσεων. Ισως πάλι το ρεπορτάζ του Reuters να μην κρίθηκε ακριβές ή τεκμηριωμένο. Το θέμα είναι ότι οι αναγνώστες των «αστικών εφημερίδων» έμαθαν (έστω και από τις μέσα σελίδες) ότι το Reuters κάτι έγραψε για τον κ. Σάλλα, όπως έμαθαν επίσης και την απάντηση της «Τράπεζας Πειραιώς». Αυτοί που δεν πήραν χαμπάρι το θέμα είναι οι αναγνώστες των αριστερών εφημερίδων. Η «Αυγή» και ο «Ριζοσπάστης» δεν αφιέρωσαν ούτε μονόστηλο στην είδηση. Ούτε καν κατήγγειλαν την ιταμή επέμβαση των ξένων ειδησεογραφικών πρακτορείων στα εσωτερικά μας (δημοσιογραφικά) θέματα.

Μπορεί βέβαια η Αριστερά να θεωρεί τέτοιου τύπου δημοσιεύματα «ενδοκαπιταλιστικές διαμάχες» που δεν την αφορούν. Πιθανότατα και να πράττει ορθά. Ομως το ερώτημα είναι αν -κούφια η ώρα που τ’ ακούει- έρθει η Δευτέρα Παρουσία του κομμουνισμού και μείνει στα περίπτερα μόνο ο «Ριζοσπάστης» (άντε και η «Αυγή» για να υπάρχει... πολυφωνία) πόσα πράγματα δεν θα μαθαίνουμε; Εντάξει, δεν θα υπάρχουν ιδιώτες τραπεζίτες για να διαβάζουμε τα κατορθώματά τους, αλλά θα υπάρχουν κρατικοί τραπεζίτες (κι άλλα μέλη της νομενκλατούρας) για τους οποίους δεν θα μαθαίνουμε τίποτε.

Με άλλα λόγια: κακός, ψυχρός κι ανάποδος είναι ο καπιταλισμός, αλλά αν μη τι άλλο μαθαίνει κάποιος τι γίνεται στον κόσμο. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η αστική δημοκρατία επιτρέπει τη διάδοση της πληροφορίας, σε αντίθεση με την πρώην ΕΣΣΔ που ήλεγχαν και τα φωτοτυπικά για να μην αναπαράγονται fanzines; Είναι, διότι υπάρχουν «ενδοκαπιταλιστικοί ανταγωνισμοί» που ο ένας αποκαλύπτει τα μυστικά του άλλου;

Οφείλεται στο γεγονός ότι ο καπιταλισμός παράγει τα εργαλεία για να μπορεί καθείς να λέει το κοντό και το μακρύ του, όπως ότι «η χθεσινή αυτοκτονία στο Σύνταγμα ήταν δολοφονία από το κράτος», ή ότι η Ελλάδα έγινε Τυνησία και συνεπώς η πλατεία Συντάγματος πρέπει να γίνει (άντε πάλι!) πλατεία Ταχρίρ; Το θέμα είναι ότι η «Κατασκευή της Συναίνεσης» που «ανακάλυψε» ο κ. Νόαμ Τσόμσκι δεν γίνεται από τα πάνω και διά της βίας, όπως στην ΕΣΣΔ ή της απόκρυψης ειδήσεων όπως στον εγχώριο «wannabe» σοσιαλισμό. Προκύπτει διά της δημοκρατικής διαδικασίας, όπου όλα ακούγονται και στο τέλος η κοινωνία καταλήγει σ’ αυτό που ο Τσόμσκι βάφτισε «συναίνεση». Ασχέτως αν η κατάληξη του διαλόγου δεν είναι αρεστή σε κάποιους, είναι προϊόν αντιπαράθεσης όλων των πληροφοριών. Δεν «κατασκευάζεται». Σε αντίθεση με την άλλη συναίνεση που επιτυγχάνεται διά της καταπίεσης.

Εκατομμύρια κομφετί

Λώρη Κέζα
Αρθρογράφος
Άρθρο της στην ιστοσελίδα "Βήμα on line" - 5/4/2012

Τι Φωτόπουλος, τι Ξανθόπουλος. Ο συνδικαλιστής είναι από ασπρόμαυρη ταινία βγαλμένος. Κορυφαία ατάκα υποκριτικής τέχνης «Αν σε μένα βρεθεί έστω και ένα ευρώ κατάθεση ή αγορά, εγώ δεν θα παραιτηθώ, θα αυτοκτονήσω». Δεν κατάλαβε, δεν τον κατηγόρησε κανείς για βλακεία – θα ήταν βλακεία να έχει στην τράπεζα λεφτά αγνώστου προελεύσεως. Κατηγορείται για άλλο πράγμα, ότι τα κατοστάρικα των καταναλωτών της ΔΕΗ τα πέταγε στο αέρα σαν κομφετί. Κατηγορείται, προς ώρας, για σκόρπισμα δημόσιου χρήματος για την καλοπέραση της παρέας του. Για υπερτιμολογημένη καλοπέραση. Κακό το ένα, χειρότερο το άλλο. Σε κάθε περίπτωση δεν σώζει την τιμή του λέγοντας πως του πετούν λάσπη.

Ο τραγωδός συνδικαλιστής της ΓΕΝΟΠ δεν δίνει καμία σαφή απάντηση στις κατηγορίες για κατάχρηση δημόσιου χρήματος. Φαγώθηκαν 31 εκατομμύρια ευρώ – επαναλαμβάνουμε: 31 εκατομμύρια ευρώ. Τόσα πήραν οι συνδικαλιστές ως επιχορηγήσεις από τη διοίκηση της ΔΕΗ (προς τη ΓΕΝΟΠ και τον Οργανισμό Κοινωνικών Δραστηριοτήτων Εργαζομένων) στο διάστημα 1999-2010. Πήραν 31 εκατομμύρια ευρώ για να συνδικαλίζονται, δηλαδή να ελέγχουν τους εργοδότες, να ελέγχουν τους υπουργούς. Πήραν 31 εκατομμύρια ευρώ για να οργανώσουν απεργίες με μπλακ άουτ που κατέστρεψαν καταναλωτές. Βέβαια τι τους νοιάζει ο κρεοπώλης που βλέπει το εμπόρευμα να σαπίζει, τι τους νοιάζει η γριά που δεν μπορεί να ανέβει τα σκαλοπάτια της πολυκατοικίας; Ο αγώνας να πηγαίνει καλά.

Πήραν λοιπόν οι συνδικαλιστές της ΓΕΝΟΠ 31 εκατομμύρια ευρώ για να παριστάνουν τους επαναστάτες. Έχοντας ακόμη στα στομάχια τους αστακούς του δημοσίου, οι Φωτόπουλοι ουρλιάζουν για το χαράτσι μέσω λογαριασμών ΔΕΗ. Δεν θα παραδεχτούν ποτέ ότι είναι μέρος του προβλήματος, ότι φταίνε και εκείνοι που καταστράφηκε η οικονομία της χώρας. Δρουν ως ηθοποιοί δακρύβρεχτης ταινίας, κυνηγημένοι από το σύστημα της πλουτοκρατίας, από το Βυζάντιο των μίντια ακόμη ακόμη κι από τους επικεφαλής των κομμάτων που προσκύνησαν με τον πιο χαμερπή τρόπο.

Το πόρισμα για το φάγωμα δημοσίου χρήματος υπάρχει από πέρσι. Την έρευνα έκανε ο Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης κ. Λέανδρος Ρακιντζής. Θέλουμε να πούμε ότι δεν είναι κατηγορίες στον αέρα, από κάποιο βρωμοκάναλο ή κάποιον εκβιαστή της ενημέρωσης. Το πόρισμα λοιπόν λέει διάφορα, αλλά για να καταλάβουμε το ρεζουμέ θα δώσουμε ένα παράδειγμα. Καλούν οι δικοί μας πολιτικοποιημένοι εργαζόμενοι συντρόφους από το Μαρόκο, τον Καναδά, οπουδήποτε. Προσπερνάμε το ερώτημα «γιατί να πληρώσει ο καταναλωτής τον συνδικαλιστικό τουρισμό;» και πάμε στην απάτη. Το κόστος για το «συνέδριο» ήταν Χ και η ΔΕΗ πλήρωνε Χ επί τρία. Συστηματικά. Άλλη παράμετρος: τα τιμολόγια συχνά κόβονταν από επιχειρήσεις συγγενών των επαναστατημένων. Να μην τα πολυλογούμε – ξαναλέμε: 31 εκατομμύρια ευρώ κομφετί.

Το πόρισμα του κ. Ρακιντζή πήγε πέρσι σε δύο εισαγγελείς για προκαταρκτική εξέταση, στον κ. Αρ. Κορρέα και την κυρία Ελένη Σίσκου. Εκείνοι κάλεσαν μάρτυρες, έψαξαν τα τιμολόγια και λένε ότι δεν είναι και πολύ έντιμη η διαχείριση του χρήματος (ήτοι απήγγειλαν βαρύτατες κατηγορίες). Δεν θα αναφερθούμε στην απρέπεια, την ασέβεια του κ. Φωτόπουλου, ο οποίος διατείνεται ότι οι προαναφερθέντες του πετούν λάσπη. Θα πούμε μόνον ότι εδώ κι έναν χρόνο είχε όλο τον χρόνο να ετοιμάσει την απάντηση, να πει στους καταναλωτές ότι τα ταξίδια αυτά δεν έγιναν ποτέ, ότι τα τιμολόγια δεν υπήρξαν, οι επιχορηγήσεις είναι στη φαντασία των διοικήσεων. Δεν λέει όμως τίποτε επί της ουσίας, δεν απαντά στις κατηγορίες. Ακολουθεί πιστά το δικό του σενάριο, αποκομμένος ηθελημένα από την πραγματικότητα: «εγώ δεν θα παραιτηθώ, θα αυτοκτονήσω». Συγκινείται κανείς;

Ενας Γιώργος μάς έμεινε

Άννα Παναγιωταρέα
Δημοσιογράφος
Άρθρο της στην εφημερίδα "Ελεύθερος Τύπος" - 4/5/2012

Για ένα θέμα-τουλάχιστον- δεν μπορεί να μου γίνει παρατήρηση από τη διεύθυνση της εφημερίδας μας: Οτι παρέλειψα και δεν επεσήμανα ότι με τον Καμίνη δήμαρχο, θα παρακολουθούσαμε ανεξόδως μία ιλαροτραγωδία, που θα διαρκέσει όλη την τριετία, που προβλέπεται η συγκεκριμένη θητεία του. Αλλά, ειλικρινά, φρίττω όταν αναλογιστώ το μέγεθος της μελλοντικής του απώλειας από τηνπολιτική σκηνή, διότι είναι οφθαλμοφανές ότι δεν θα βρεθεί κόμμα -στην επόμενη αναμέτρηση της τοπικής αυτοδιοίκησης- να τον προτείνει.

Ο Γεώργιος Καμίνης είναι από εκείνες τις μορφές του πολιτικού βίου που διατηρούνται αναλλοίωτες στην πολιτική Ιστορία: Θυμηθείτε τον Δελαπατρίδη. Και κακώς-κάκιστα υπάρχουν πολιτικοί, όπως ο Φώτης Κουβέλης, ο Γιάννης Ραγκούσης και τινές άλλοι, που μόλις ακουστεί το όνομα «Καμίνης», σπεύδουν να εξομολογηθούν την αμαρτία της εμπλοκής τους στην ανάδειξή του. Διότι σε τέτοιες δύσκολες μέρες που διάγομεν οι Αθηναίοι και σύμπαντες οι Ελληνες, ο Καμίνης είναι η όασή μας.

Θα έλεγα μάλιστα: Τι θα απογίνουμε και χωρίς Καμίνη;

Ξέρετε πόση ζημία προκλήθηκε στην αρθρογραφία, στο πολιτικό και κοινοβουλευτικό ρεπορτάζ, στο πολιτικό σκίτσο από την απόσυρση ΓΑΠ; Από εκεί που έχεις καθημερινά πρωταγωνιστή της γκάφας, της σοβαροφανούς βλακείας, της απόλυτης χρήσης των βαρβαρισμών της Ελληνικής, να τον απολέσεις δι’ «ασήμαντον αφορμήν» ενός δημοψηφίσματος;

Αλλά το γεγονός ότι ο «νονός» του Γεωργίου Καμίνη στην πολιτική σκηνή ήταν ο Γεώργιος Παπανδρέου θα έπρεπε να μας είχε προϊδεάσει χαρμοσύνως. Παρατηρήστε τους «κηπουρούς» -π.χ. ο πρίγκηψ του Πολιτισμού ενοικίασε και γραφεία στην Αγία Ειρήνη, ως έτοιμος να μας εκπροσωπήσει!- και θα αντιληφθείτε τη Νεφελοκοκκυγία στην οποία «κουρνιάζουν». Πιστεύω ότι ο ιστορικός του μέλλοντος δεν θα τολμήσει να παραλείψει ότι στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, ο Γεώργιος Β’ εισήγαγε πανηγυρικά τον Γεώργιον Καμίνη για να το ενημερώσει για τα «δικαιώματα του πολίτη». Εσπευσαν συμπολιτευόμενοι δημοσιογράφοι, βαθέως ματαιόσπουδοι, να εξυμνήσουν το «νέο πνεύμα» και να «ερμηνεύσουν» την «βαθειά» δημοκρατική χειρονομία του Γεωργάκη.

Αλλά ο Γεώργιος Καμίνης διαθέτει εσμό καλοπληρωμένων συμβούλων και αυλοκολάκων. Δεν ρώτησε κανέναν σχετικά με το νομοσχέδιό του για τις συγκεντρώσεις μπαχαλάκηδων και λοιπών προοδευτικών δυνάμεων, ωσεί θεατρικές παραστάσεις και… events σε στυλ χάπενινγκ; Για να ευθυμήσουμε… Ούτε καν τον υψηλά αμειβόμενο διευθυντή του δημοτικού ραδιοφώνου, που ξεχνώ το όνομά του, αλλά θυμάμαι εναργέστατα τις ευγενείς προτάσειςτου-επικοινωνιακός μέντορας γαρ-να δοθούν τα κτήρια, στο κέντρο της Αθήνας, για να εγκατασταθούν σύντροφοι Πακιστανοί και αδελφοί από Μπαγκλαντές, Ιράκ, Αφγανιστάν. Μαρόκο, Αλγερία και Σομαλία.

Σας καλώ να μελετήσετε το σχέδιο νόμου που προτείνει ο Γεώργιος Καμίνης. Κείμενο, που ο μεν συγγραφέας θεωρεί ως σοβαρό, οι δε παραλήπτες του ως κωμικό αριστοφανικής έμπνευσης. Ομως δεν μπορεί να μείνει αναξιοποίητο. Κι αν μεν κάνατε το λάθος και τον ψηφίσατε-μαζί με τις γηραιές κυρίες του Κολωνακίου, τέως πρωθυπουργών και υπουργών της Ν.Δ.!-ελπίζω να αντιληφθείτε το μέγεθος της πολιτικής ευηθείας του επίκουρου δημάρχου. Αν όμως δεν τον ψηφίσατε, τουλάχιστον θα έχετε να το λέτε…

Η αυτογελοιοποίηση ως κοινοβουλευτική και πολιτική πρακτική

Σοφία Βούλτεψη
Δημοσιογράφος
Άρθρο της στο site "Ελεύθερη Ζώνη" - 5/4/2012

Δεν ξέρω αν το παρατηρήσατε, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχω γράψει τίποτε – πέραν της στενής ειδησεογραφίας – για το πόρισμα της Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής σχετικά με το (φουσκωμένο) έλλειμμα.

Και δεν έγραψα επειδή ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΤΙΠΟΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΛΥΣΩ.

Το πόρισμα μιλά από μόνο του: Η επιτομή της μονομέρειας, καμιά αναφορά στην ταμπακιέρα, καμιά σχέση με τη δικογραφία που διαβιβάστηκε στη Βουλή, η μεγαλύτερη από όλες τις ντροπές του σίριαλ των (λέμε τώρα) εξεταστικών επιτροπών.

Η αηδία μου υπήρξε τόσο μεγάλη, που προτιμώ να αναφερθώ στο γενικό:

Η εξεταστική για το έλλειμμα αποτελεί τον θρίαμβο της αυτογελοιοποίησης μιας Βουλής που πλέον ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!

Και επειδή ενός κακού επερχομένου μύρια έπονται, ακολούθησε το αποκαρδιωτικό θέαμα των τελευταίων ημερών, που απλώς χρησιμεύει ως επιχείρημα για όλους εκείνους που πιστεύουν ότι οι εκλογές έπρεπε να έχουν διεξαχθεί από το Φθινόπωρο – χωρίς καθόλου να περάσουμε από την γελοιοποίηση της κυβέρνησης Παπαδήμου.

Δεν πρόλαβε να εκδοθεί το περί ου ο λόγος πόρισμα και άρχισε ένα γαϊτανάκι φαιδρότητας:

Βροχή τροπολογιών σε άσχετα νομοσχέδια, οπισθοχωρήσεις υπουργών, αποσύρσεις τροπολογιών που εν χορδαίς και οργάνοις είχαν κατατεθεί.

Είναι τόσο γελοία η κατάσταση, που αποσύρθηκε ακόμη και η τροπολογία για τα κέντρα κράτησης μεταναστών, επειδή, λέει, ήταν… εκπρόθεσμη – και όχι επειδή είχε κατατεθεί στο νομοσχέδιο του υπουργείου Υποδομών!

Άλλωστε, όπως ανερυθρίαστα μας ενημέρωσαν, η συγκεκριμένη τροπολογία θα επανακατατεθεί στο… νομοσχέδιο με τις ρυθμίσεις για το ΙΚΑ!

Είναι τόσο γελοία η κατάσταση, που η «κυβέρνηση ειδικού σκοπού», εξελίχθηκε – και οδεύει προς την περάτωση του βίου της – σε… κυβέρνηση ειδικών τροπολογιών.

Είναι τόσο γελοία η κατάσταση, που ξαφνικά οι πάνσοφοι κυβερνήτες κατελήφθησαν από έναν πυρετό δράσης, παριστάνοντας μέσα στο παραλήρημά τους πως θα τα λύσουν όλα μέσα σε μια εβδομάδα.

Καυγάδισαν (ξανά) για τα ταξί, έστησαν (στη φαντασία τους) κέντρα για τους μετανάστες, έδωσαν κοινές συνεντεύξεις Τύπου για το θέμα, ανακοίνωσαν πού θα λειτουργήσουν τα πρώτα κέντρα και τα πήραν πίσω, οργάνωσαν επιχειρήσεις-σκούπα στην Αθήνα, παριστάνοντας ότι… εξαφανίζουν τους λαθρομετανάστες, χωρίς ποτέ να μας πουν πού τους πήγαν, ταξίδεψαν στις Βρυξέλλες (για το ίδιο θέμα, αλλά και για την… Ανάπτυξη), ταξίδεψαν στο Κατάρ (για τις περίφημες καταριανές επενδύσεις), μας (ξανα)παρουσίασαν καινούργιους αστυνομικούς της ΔΙΑΣ (με τις μηχανές τους, με τα κράνη τους, με τα όλα τους), (ξανα)συνεδρίασαν για τις συγχωνεύσεις και δεν προλαβαίνουν να κλείνουν θέσεις ομιλητών σε συνέδρια και ημερίδες για τα πετρέλαια και την ενέργεια (του πρωθυπουργού συμπεριλαμβανομένου).

Και το καταπληκτικότερο όλων:

Σε (άλλη μια) κοινή συνέντευξη Τύπου, μας παρουσίασαν το πρόγραμμα εκπαίδευσης (σε 23 πόλεις, παρακαλώ) 2.000 ατόμων που αποτελούν το προσωπικό φύλαξης των μουσείων και των αρχαιολογικών μας χώρων, «με στόχο την αναβάθμιση του επιπέδου ασφαλείας των εγκαταστάσεων και των χώρων αυτών».

Δηλαδή, πρώτα καταληστεύτηκαν τα μουσεία και μετά εκπαιδεύεται το προσωπικό!

Προφανώς όλοι έχουν δικαίωμα στην αυτογελοιοποίηση…

Αλλος για το πάρκο μας;

Λώρη Κέζα
Αρθρογράφος
Άρθρο της στην ιστοσελίδα "Βήμα on line" - 22/3/2012


Θορυβήθηκαν πολλοί από το νομοσχέδιο για το χτίσιμο του Ελληνικού. Θορυβήθηκαν επειδή ο κ. Γ. Παπακωνσταντίνου θέλει να αναγείρει τετραγωνικά που αντιστοιχούν σε 60 Mall. Άντε καλέ, δεν συντρέχει λόγος ανησυχίας. Δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος υπουργός που ονειρεύεται να στρώσει τα τσιμέντα απ’ άκρου εις άκρον των 6.000 στρεμμάτων του παλαιού αεροδρομίου. Πέρασαν από το πόστο του άλλοι κι άλλοι, με τις ίδιες προθέσεις και ατύχησαν.

Τι να πρωτοθυμηθούμε, τους αραβικούς ουρανοξύστες; Τις ιδέες να εγκατασταθούν πανεπιστήμια (ποιες σχολές αλήθεια;), να εξαπλωθεί το εμπόριο (λες και δεν είναι δίπλα η Γλυφάδα), να παραχωρηθεί ο αιγιαλός στους ολίγους (που θα κάνουν και προσχώσεις στα νερά). Ο κ. Παπακωνσταντίνου είχε άλλο όραμα για τον μεγαλύτερο ελεύθερο χώρο ευρωπαϊκής πόλης – ήθελε εξαώροφα κτίρια. Έχουμε ακριβώς την εικόνα στο μυαλό μας: κατασκευές που βυθίζουν το μπετόν στα έγκατα της γης, καλύπτουν όλη την επιτρεπόμενη επιφάνεια και κατόπιν, για πρασινάδα, φτιάχνουν ένα ρουφ γκάρντεν με κύκας και μια σέρα με μπονζάι (πολύ ζεν, ομολογουμένως).

Από την πρώτη συζήτηση, προ δεκαπενταετίας, για την αξιοποίηση του Ελληνικού, έχουν κατατεθεί πολλές ιδέες, με πολλές αφετηρίες. Έχει γίνει διεθνής διαγωνισμός (κέρδισε η ομάδα αρχιτεκτόνων με επικεφαλής τον Νταβίντ Σερερό), έχει γίνει απευθείας φιλική ανάθεση (στον Χοσέ Ασεμπίγιο), έχουν εκπονηθεί μελέτες από καθηγητές του Μετσόβιου (από τον κ. Λουδοβίκο Βασενχόβεν και από τον κ. Νίκο Μπελαβίλα) και από τον καθηγητή του Χάρβαρντ κ. Σπύρο Πολλάλη. Δεν πρέπει να ξεχάσουμε τις αρχικές προτάσεις του οικονομολόγου κ. Ι. Σπράου. Η ανάθεση των μελετών γίνεται από πολλούς, από το υπουργείο που κάποτε ονομαζόταν Χωροταξίας, από τους γειτονικούς δήμους, από την Κτηματική Εταιρεία Δημοσίου ή από τον πρωθυπουργό αυτοπροσώπως.

Αυτό που παρατηρούμε με το πέρας του χρόνου είναι ότι οι επενδυτικές διαθέσεις αγριεύουν. Από την ιδέα να γίνει όλη η έκταση πάρκο (με διαφωνίες για το κόστος) φτάνουμε σήμερα στο σημείο να συζητάμε για μεγάλα παρτέρια ανάμεσα στα κτίσματα. Το άλλοθι είναι ασφαλώς η κρίση. Δεν υπάρχει η συνείδηση ότι η εκποίηση της γης είναι σαν την εκποίηση του Παρθενώνα, καθώς τα τρέχοντα ήθη απαιτούν σεβασμό στους προγόνους όχι όμως φροντίδα για τους απογόνους. Ο κ. Παπακωνσταντίνου έχει βέβαια εναλλακτικές επιλογές, σε προσωπικό επίπεδο. Μπορεί στο μέλλον να κάνει τις βόλτες με τα εγγόνια του στο πάρκο Βοντέλ.

Δεν θα σταθούμε στην επί της ουσίας συζήτηση, αν δηλαδή υπάρχει η κουλτούρα για τη χρήση ενός πάρκου στην Ελλάδα, αν είναι επικίνδυνη μια μεγάλη δεντροφυτεμένη περιοχή (λες και θα μετακομίσει στο πάρκο η εγκληματικότητα της πλατείας Βάθης), αν ένα μητροπολιτικό πάρκο πρέπει να βρίσκεται στο κέντρο της πόλης και όχι στις παρυφές. Δεν θα απαντήσουμε καν στην πρόταση ανταλλαγής στρεμμάτων του Ελληνικού με μικρά πάρκα στις γειτονιές της Αθήνας (ας απαλλοτριώσουν έστω και μια πολυκατοικία και μετά το κουβεντιάζουμε). Θα σταθούμε μόνο στο αισιόδοξο κομμάτι της νομοθεσίας. Οι νόμοι ψηφίζονται για να περνάει η ώρα και όχι για να υλοποιούνται. Το αυτό ισχύει και για τις μελέτες στις οποίες βασίζονται τα νομοσχέδια.

Συνοψίζοντας: κάθε μέρα χωρίς μπουλντόζα στο Ελληνικό είναι κέρδος. Αν κρατηθεί λίγο ακόμη αναξιοποίητο ίσως περάσει η πίεση για την είσπραξη μετρητών (θα έχει αραιώσει το Δημόσιο, θα έχουν διασωθεί κεφάλαια από τις ψεύτικες συντάξεις, τα πεταμένα φάρμακα). Σε λίγες εβδομάδες δεν θα υφίσταται ο κ. Παπακωνσταντίνου ως υπουργός – πιθανώς να έχει φύγει από τον δημόσιο βίο. Οι πιθανοί επενδυτές ξέρουν ότι δεν θα είναι εύκολο να κάνουν δουλειά. Θα βρουν μπροστά τους μαινόμενους περίοικους, που θα καβαλάνε τα κάγκελα, θα χάσουν μήνες και χρόνια από τις ενστάσεις που θα επιβάλλουν δικαστικά οι πολίτες που ανθίστανται. Ας χρονοτριβήσουμε ώστε να αποφασίσει η επόμενη γενιά, με πιο καθαρό βλέμμα.

«Πείτε κάτι σοβαρό!»

Γιάννης Πρετεντέρης
Δημοσιογράφος
Άρθρο του στην ιστοσελίδα "Βήμα on line" - 24/3/2012

Στον «Απρίλη» του Νάνι Μορέτι ο πρωταγωνιστής ακούει μια ομιλία του Μάσιμο ντ' Αλέμα από την τηλεόραση. Κάποια στιγμή, εξοργισμένος φωνάζει στον ομιλητή: «Ντ' Αλέμα, πες επιτέλους κάτι αριστερό!».

Εμείς δεν έχουμε τέτοιες πολυτέλειες για τέτοιες απαιτήσεις. Αρκεί να πουν κάτι σοβαρό - σοβαρό δεξιό, σοβαρό αριστερό, σοβαρό ό,τι και να είναι...

Διότι όπως πάνε τα πράγματα, οι εκλογές κινδυνεύουν να εξελιχθούν περισσότερο σε τσίρκο παρά σε κορυφαία δημοκρατική διαδικασία. Προς το παρόν, όλη η συμπιεσμένη γελοιότητα και η γραφικότητα της ελληνικής πολιτικής έχουν βγει στον αφρό και διεκδικούν θέση στο προσκήνιο.

Ηδη τα πιο ετερόκλητα συμφέροντα παιανίζουν το ρέκβιεμ του δικομματισμού. Και επικαλούνται το φάντασμα της ακυβερνησίας. Σιγά!

Ρίξτε μια ματιά στον εκλογικό νόμο: ακόμη κι αν τα δυο μεγαλύτερα κόμματα, ΝΔ και ΠαΣοΚ, συγκεντρώσουν ένα ευτελές 40% θα έχουν κάπου 160 βουλευτές στη Βουλή. Και δεν θα είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που μια κυβέρνηση στην Ελλάδα θα στηρίζεται στο 40% της λαϊκής ψήφου.

Πήρα το χειρότερο σενάριο για να πω ότι χειρότερο σενάριο δεν υπάρχει. Ούτως ή άλλως, η χώρα μετά τις εκλογές θα έχει κυβέρνηση. Ούτως ή άλλως, θα υπάρχει ισχυρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Ακόμη περισσότερο που ΝΔ και ΠαΣοΚ αποκλείεται να πάρουν αθροιστικά 40%.

- Το ΠαΣοΚ μετά την εκλογή του Ευ. Βενιζέλου δίνει σημάδια ζωής και εμφανίζεται να καθαρίζει τη μάχη για τη δεύτερη θέση. Το πιθανότερο είναι ότι θα κινηθεί σε ποσοστά υπερδιπλάσια από αυτά που του έδιναν ως προσφάτως οι δημοσκοπήσεις.

- Η ΝΔ μπορεί να πληρώνει κάπως τη «δυναμική Καμμένου» αλλά, ούτως ή άλλως, είχε πάρει ένα σοβαρό προβάδισμα και διατηρεί ακόμη σημαντικά περιθώρια περαιτέρω συσπείρωσης - αν υποθέσει κανείς ότι η «δυναμική Καμμένου» θα διατηρηθεί μέχρι τέλους...

Με τα σημερινά δεδομένα, τα δυο μεγάλα κόμματα διεκδικούν ίσως το 50% (περίπου 180 έδρες στη Βουλή) με σοβαρό το ενδεχόμενο μιας περαιτέρω συσπείρωσης των δυνάμεών τους στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου.

Αν πιάσουν το (καθόλου απίθανο) 55%, θα προσεγγίσουν ενδεχομένως και τις 195-200 έδρες - τα 2/3 της Βουλής...

Το σημειώνω αυτό για όσους έσπευσαν και σπεύδουν να σαλπίσουν πρόωρα «το τέλος του δικομματισμού» και να εξαγγείλουν χαιρέκακα «την κατάρρευση του συστήματος».

Ο δικομματισμός ασφαλώς ταλαιπωρείται. Το πολιτικό σύστημα προφανώς δοκιμάζεται. Αλλά δεν βλέπω να απειλείται η ζωή τους - και, πάντως, όχι από τους υπάρχοντες...

Αρκεί, βεβαίως, να πουν και εκείνοι «κάτι σοβαρό». Θα προσέθετα: και κάτι διαφορετικό...

Διότι αν πολιτική του ΠαΣοΚ και της ΝΔ είναι να προαναγγέλλουν ότι η δυστυχία μας είναι προδιαγεγραμμένη και η συμφορά αναπόφευκτη, τότε όλο και λιγότεροι θα βρεθούν να τους ακολουθούν.

Οι παιάνες για «τη σωτηρία της πατρίδας» δεν πείθουν πλέον κανέναν και σίγουρα δεν συγκινούν πολλούς. Χρειάζεται κάτι πιο ουσιαστικό και πιο χειροπιαστό.

Ακόμη και οι πιο φανατικοί οπαδοί τους, ακόμη και οι πιο αδιαφιλονίκητοι υποστηρικτές της σταθερότητας, αναζητούν ένα στοιχειώδες άλλοθι για να μπορέσουν να τους στηρίξουν στην κάλπη. Θέλουν ένα επιχείρημα - και ας μην είναι αποστομωτικό...

Αλλά κανένα τέτοιο επιχείρημα δεν ακούω:

- Ο νέος πρόεδρος του ΠαΣοΚ υπέστειλε τη σημαία της γενναίας αυτοκριτικής για να μη δημιουργηθούν προεκλογικά ζητήματα με τον προκάτοχό του - κατανοητό αλλά δεν ξέρω αν αυτό περίμενε ο κόσμος...

- Ο πρόεδρος της ΝΔ αναζητεί εδώ και μήνες μια νέα ρητορική για να υποστηρίξει τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση Παπαδήμου και στη σύναψη του νέου οικονομικού προγράμματος - ως τώρα, πάντως, δεν την έχει βρει...

Και αυτό ακριβώς το κενό ουσιαστικών επιχειρημάτων και ελκυστικής προοπτικής επιτρέπει να αναπτύσσονται όλες οι φυγόκεντρες δυνάμεις από τον Καμμένο και τον Τσίπρα ως τον Κουβέλη, τη Λούκα και τη «Χρυσή Αυγή». Οχι επειδή είναι αξιόπιστες αυτές. Αλλά επειδή δεν είναι αξιόπιστοι οι άλλοι.

Πείτε κάτι σοβαρό, λοιπόν. Δώστε στον κόσμο μια ελπίδα. Υψώστε μια αντίσταση. Εμπνεύστε, αν όχι όλους, τουλάχιστον εκείνους που θέλουν πάλι να σας ψηφίσουν.

Και κυρίως δημιουργήστε την αίσθηση στον πολίτη ότι αυτές οι εκλογές μπορεί να αποτελέσουν ένα νέο ξεκίνημα στην ανάκτηση έστω της πληγωμένης αξιοπρέπειάς του. Εχω την αίσθηση ότι ίσως αποδειχθεί αρκετό...