Απολογισμός

Γιώργος Λακόπουλος
Αρθρογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Τα Νέα" - 29/12/2011

Στο περίφημο διάγγελμα του μακαρίτη Τάσσου Παπαδόπουλου για το Σχέδιο Αναν υπήρχε μια φράση: «Παρέλαβα κράτος, δεν θα παραδώσω κοινότητα». Είναι το απόλυτο κριτήριο στην πολιτική: πώς είναι τα πράγματα όταν αναλαμβάνει κάποιος και πώς όταν αποχωρεί. Ισχύει για όλους, αλλά πρωτίστως ισχύει για τους ηγέτες.

Για παράδειγμα, όταν το 2004 ο Γ. Παπανδρέου πήρε την αρχηγία από τον Σημίτη, το ΠΑΣΟΚ ήταν το μεγαλύτερο σοσιαλιστικό κόμμα της Ευρώπης. Και πάνω απ' όλα ήταν κόμμα εξουσίας. Είτε έχανε είτε κέρδιζε στις εκλογές, το ψήφιζαν τουλάχιστον οι τέσσερις στους δέκα ψηφοφόρους. Και το 2009, όταν παρέλαβε την πρωθυπουργία από τον Καραμανλή, η οικονομία βρισκόταν σε προϊούσα δημοσιονομική κρίση, αλλά δεν ήταν υπό διεθνή οικονομικό έλεγχο ούτε η χώρα υπό κηδεμονία και έξωση από την ευρωζώνη.

Λογικά η πολιτική συζήτηση στο ΠΑΣΟΚ αυτή την περίοδο έπρεπε να ορίζεται από το «δόγμα του Τάσσου»: τι παρέλαβε και τι παραδίδει ο Παπανδρέου - στο κόμμα και στην κυβέρνηση. Αυτό δεν συμβαίνει. Οχι γιατί ο ίδιος το αποφεύγει, αλλά γιατί οι επίδοξοι διάδοχοί του δεν είναι έτοιμοι να το κάνουν - πλην εξαιρέσεων. Ετσι, ένα θέμα πολιτικού απολογισμού επί της ουσίας μετατρέπεται σε εσωτερικό παιχνίδι επιμέρους επιδιώξεων επί της διαδικασίας. Αν το 2004 «η παιδαγωγική της διαδοχής ήταν μια αρνητική παιδαγωγική», όπως είχε σημειώσει ο πολιτικός αναλυτής Λευτέρης Κουσούλης, το 2011 επαναλαμβάνεται αντίστροφα.

Μετά την ετερόκλητη συνεδρίαση της Τρίτης, πολλοί διαβλέπουν ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ θα επιμείνει έως το τέλος να θέτει ο ίδιος τους όρους και το πλαίσιο. Μπορεί. Αλλά στην πραγματικότητα βρίσκεται αντιμέτωπος με διλήμματα που τον υπερβαίνουν. Η πλειονότητα των στελεχών τού δείχνει την έξοδο. Και όπως έλεγαν οι παλαιοί πολιτικοί: το θέμα δεν είναι πώς μπαίνεις στο παιχνίδι της εξουσίας, αλλά πώς βγαίνεις.

Ο Γιώργος μπήκε εύκολα - ασκώντας κληρονομικό δικαίωμα. Η κομματική βάση και το εκλογικό σώμα τού φέρθηκαν γενναιόδωρα. Για επτά χρόνια πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, πέντε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και δύο πρωθυπουργός, έπαιξε με τους δικούς του κανόνες - και τους δικούς του ανθρώπους. Μοιραία, όταν λέει σήμερα πως έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε, οι περισσότεροι αντιδρούν με την ατάκα του αμερικανού συγγραφέα Τζέιμς Κάμπελ: «Φοβάμαι ότι αυτό είναι αλήθεια».

Λάθος το... «κουτσούρεμα»

Παναγιώτης Παναγιώτου
Αρθρογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Έθνος" - 23/12/2011

Η κυβέρνηση Παπαδήμου, παρά τη στήριξη των τριών κομμάτων (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ), δεν είναι όντως κυβέρνηση προγραμματικής συνεργασίας. Είχε εξαρχής μεταβατικό χαρακτήρα και βασική δέσμευση να ψηφίσει τις αποφάσεις της 26ης Οκτωβρίου, οι οποίες περιλαμβάνουν τη νέα δανειακή συμφωνία με τις σχετικές δεσμεύσεις και το PSI, δηλαδή την ανταλλαγή ομολόγων. Χρόνο δε διάρκειας, προφανώς όσον απαιτείται για να γίνουν αυτά. Η 19η Φεβρουαρίου υπήρξε μια ενδεικτική ημερομηνία εκλογών. Επίσης, μέρος της συμφωνίας μεταξύ των κομμάτων ήταν και η υλοποίηση των ήδη υφιστάμενων δεσμεύσεων και των «επικαιροποιήσεών τους», από τις οποίες εξαρτήθηκε και η καταβολή της 6ης δόσης.

Μπορεί, πέρα από τα πλεονεκτήματά της, η νέα κυβέρνηση να έχει και αρκετά μειονεκτήματα. Οπως «ασάφειες», που τα κόμματα ερμηνεύουν κατά το δοκούν, ή «εύρος και ποιότητα» σύνθεσης, που δημιουργεί προβλήματα.

Το κυριότερο όμως μειονέκτημά της είναι ότι έπειτα από λίγους μήνες θα οδηγηθούμε σε εκλογές. Και αυτό οδηγεί τα κόμματα να βλέπουν τις «ανάγκες τις χώρας» μέσα και από τους εκλογικούς σχεδιασμούς τους. Εως έναν βαθμό, είναι λογικό, αρκεί να μην ξεπερνάει το «θεμιτό όριο» που προσδιορίζεται από την εξαιρετικά επισφαλή θέση της χώρας.

Το τι πρέπει να κάνει η κυβέρνηση Παπαδήμου είναι περίπου αυτονόητο. Πρώτον, να αντιμετωπίσει τις αποκλίσεις του 2011, γιατί διαφορετικά η τρόικα θα αρνηθεί να πάμε στο επόμενο βήμα. Δεύτερον, να συγκεκριμενοποιήσει το «νέο πρόγραμμα». Και τρίτον, να ολοκληρώσει το PSI. Χωρίς αυτά, η δανειακή σύμβαση των 130 δισ. δεν υπάρχει.

Ολα αυτά όμως μαζί -ενιαία και αδιαίρετα- συνιστούν τον «κύριο κορμό» των δεσμεύσεων της χώρας μέχρι το 2014 και η διαπραγμάτευσή τους -καλώς ή κακώς- γίνεται τώρα! Μετά, τα περιθώρια... επαναδιαπραγμάτευσης θα είναι εξαιρετικά περιορισμένα και θα αφορούν μόνο «μέσα εφαρμογής». Εκτός κι αν έρθουν τα πάνω-κάτω στην Ευρώπη...

Κατά συνέπεια, τώρα τα κόμματα που συμπράττουν στη νέα κυβέρνηση, μαζί με τον κ. Παπαδήμο, οφείλουν να συμμετέχουν ενεργά στη διαπραγμάτευση. Ο,τι ιδέες και προτάσεις έχουν τώρα, πρέπει να κατατεθούν. Μετά τις εκλογές θα 'ναι, φοβούμαι, αργά... Και ίσως να μην έχουν και νόημα! Αντιλαμβάνομαι τη στάση όσων αρνούνται (Αριστερά και άλλοι) ριζικά τη λογική αυτή. Οχι όμως και το πώς αντιμετωπίζονται οι πολιτικές συνέπειες της στάσης τους...

Ομως, τα τρία κόμματα που στηρίζουν την κυβέρνηση δεν έχουν (υποτίθεται...) αυτήν τη λογική και άρα δεν μπορούν να αγνοούν την πραγματικότητα και τους σημερινούς ευρωπαϊκούς συσχετισμούς. Αυτό, σε τελευταία ανάλυση, σημαίνει κοινή στάση διαπραγμάτευσης τώρα, για όσο χρόνο -μέχρι τον Μάρτιο περίπου- χρειάζονται να γίνουν αυτά που έχουν συμφωνήσει να γίνουν και μετά εκλογές.

Ολο αυτό το «πακέτο», στην ουσιαστική του βάση, προσδιορίζει και το «εύρος των αρμοδιοτήτων» της μεταβατικής κυβέρνησης, που είτε το 'θελαν είτε όχι τα συμπράττοντα κόμματα, είναι εξαιρετικά κρίσιμο, σημαντικό και δεν «κουτσουρεύεται». Το «μπλοκάρισμα» της εισήγησης για τις επικουρικές συντάξεις ήταν ευκαιρία να ξεκαθαριστούν τα πράγματα. Αντιλαμβανόμεθα ότι η τακτική της αυτοδυναμίας που ακολουθεί η ΝΔ δεν είναι «συμβατή» με τον ρόλο της κυβέρνησης Παπαδήμου που περιγράψαμε πιο πάνω. Αυτή όμως είναι η συγκυρία και η ανάγκη της χώρας. Κάθε άλλη συμπεριφορά, αντικειμενικά, «λύνει τα χέρια» εκείνων που αντιμετωπίζουν τη χώρα μας σαν «ειδική περίπτωση» και ενισχύει τα σενάρια αποχώρησής της από το ευρώ... Οφείλουν οι αρχηγοί των κομμάτων να τα συνυπολογίσουν όλα!

Ο νεοκεμαλισμός του κ. Ερντογάν

Περικλής Oικονόμου
Πτέραρχος ε.α. και επίτιμος ΑΓΕΑ
Άρθρο του στην εφημερίδα "Καθημερινή" - 29/12/2011

Από το 1974 όταν άρχισε η εφαρμογή του μακρόχρονου τουρκικού σχεδίου για την άλωση της Κύπρου και του Αιγαίου, όλες οι κινήσεις που απέβλεπαν στην περαιτέρω προώθησή του, απεδίδοντο από δημοσιογράφους αλλά και ειδικούς αναλυτές στους στρατοκράτες της Αγκυρας, δηλαδή, στο κεμαλικό κατεστημένο, στρατιωτικό και διπλωματικό, που ποδηγετούσε τις εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες. Τα χρόνια περνούσαν για να φθάσουμε στο 2003 όταν κέρδισε πανηγυρικά τις εκλογές το Ισλαμικό Κόμμα (ΑΚΡ), που με πρωθυπουργό τον κ. Ερντογάν άρχισε σιγά σιγά να ξηλώνει το κεμαλικό κατεστημένο και κατόρθωσε να δικάσει ακόμη και πανίσχυρους εν ενεργεία στρατηγούς, για συνωμοτικές ενέργειες που απέβλεπαν στην ανατροπή της νόμιμης κυβέρνησης της χώρας.

Περιμέναμε λοιπόν και εμείς εδώ στην Ελλάδα, μετά την πτώση του κεμαλισμού και τη διακυβέρνηση της χώρας από μια δημοκρατική κυβέρνηση που συμπλήρωσε ήδη δύο τετραετίες στην εξουσία και βαδίζει την τρίτη να αλλάξει αυτή η αδιέξοδη επιθετική πολιτική απέναντι στη χώρα μας. Δυστυχώς, οι ελπίδες για μια δημοκρατική Τουρκία με την κυβέρνηση του ΑΚΡ απεδείχθησαν φρούδες. Δεν υπάρχει διαφορά με αυτά που πίστευε και επεδίωκε το κεμαλικό κατεστημένο τις δεκαετίες που πέρασαν, με την πολιτική που ακολουθεί η σημερινή Τουρκία με εργαλείο εφαρμογής τον υπουργό Εξωτερικών κ. Νταβούτογλου. Δυστυχώς, η απειλή κατά της χώρας μας είναι διαχρονική και δεν εξαρτάται από κόμματα και κυβερνήσεις. Ο τουρκικός επεκτατισμός είναι εθνική πολιτική που έχει υιοθετηθεί και ακολουθείται με συνέπεια από το σύνολο του τουρκικού έθνους, άσχετα εάν ο πρωθυπουργός της Τουρκίας λέγεται Ατατούρκ, Ινονού, Ετσεβίτ, Οζάλ ή Ερντογάν.

Η Ελλάδα δεν έχει άλλη επιλογή από το να διατηρεί μια ισχυρή αποτρεπτική δύναμη ικανή να επιφέρει ένα αποφασιστικό πλήγμα στον αντίπαλο, τέτοιο ώστε η ζημιά που θα υποστεί, να είναι πολύ μεγαλύτερη από το πιθανό όφελος. Πώς όμως είναι δυνατόν να επιτευχθεί αυτός ο στόχος της αποτροπής και με ποιες δυνάμεις; Οπως απεδείχθη στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αλλά και σε όλους τους σύγχρονους πολέμους όπως οι αραβοϊσραηλινοί του 1956, 1967, 1973, του Κόλπου το 1991, της Σερβίας το 1999 και του Ιράκ το 2003, η χώρα που απέκτησε την κυριαρχία στον αέρα ήταν εκείνη που τελικά υπερίσχυσε, ακόμη και σημαντικά υπερτέρων χερσαίων δυνάμεων, με ελάχιστες απώλειες, χωρίς βέβαια να παραβλέπεται και η συμβολή των άλλων κλάδων των Ε.Δ. στην τελική έκβαση του πολέμου. Συνεπώς, ο ρόλος των αεροπορικών δυνάμεων σε οποιαδήποτε μορφή πολέμου με τα σύγχρονα όπλα που διαθέτουν είναι πρωταρχικός και αποφασιστικός για την έκβασή του. Οι δυνάμεις επιφανείας χωρίς την αεροπορική κυριαρχία ή τουλάχιστον την αεροπορική υπεροχή στο πεδίο της μάχης, όχι μόνον δεν είναι δυνατόν να εκτελέσουν την αποστολή των, αλλά ούτε και να επιβιώσουν. Και το επόμενο ερώτημα που προκύπτει είναι: έχει η Πολεμική Αεροπορία (Π.Α.) την αποτρεπτική δύναμη που απαιτείται ώστε να αποφύγουμε να εμπλακούμε σε πολεμικές περιπέτειες με τους εξ Ανατολών γείτονες;

Σήμερα, ο συσχετισμός 2ης και 3ης γενεάς σε μαχητικά αεροσκάφη, δηλαδή η κύρια δύναμις κρούσης, είναι ο γενικά αποδεκτός από δεκαετίες 7/10, με την Π.Α. να προηγείται σε πολλαπλασιαστές ισχύος (έξυπνα όπλα κ.λπ.). Τα ελληνικά F-16 52+ και Advance αεροσκάφη, όπως και τα Miraz 2000-5 MK2 είναι εφοδιασμένα με τον πλέον θανατηφόρο συνδυασμό συστήματος βολής και πυραύλων αέρος αέρος (εναντίον αεροσκαφών), καθώς επίσης και υποστρατηγικών πυραύλων αέρος - εδάφους με εμβέλεια 240 χλμ., άτρωτων από ΑΑ όπλα και πλήρως αυτοκατευθυνομένων. Δυστυχώς, όμως, η προοπτική είναι λίαν δυσμενής για το εγγύς μέλλον, διότι η τουρκική αεροπορία (Τ.Α.) έχει από τριετίας αρχίσει την αναβάθμιση και τον εκσυγχρονισμό των παλαιοτέρων αεροσκαφών F-16. Ηδη τα πρώτα 100 έχουν παραδοθεί και τα υπόλοιπα 120 θα παραδοθούν μέχρι το 2014. Η αναβάθμιση αυτή είναι λίαν σημαντική, τόσο από απόψεως δυνατότητας να φέρουν σύγχρονα όπλα, όσον και βελτίωσης των επιδόσεών των γενικότερα. Αντίθετα, η αναβάθμιση και ο εκσυγχρονισμός των παλαιών F-16 της Π.Α. δεν έχει αρχίσει να υλοποιείται, παρά το ότι είναι προγραμματισμένος από τετραετίας λόγω της γνωστής οικονομικής στενότητος, οπότε η ισορροπία δυνάμεων θα ανατραπεί από το 2015. Εάν δε προσθέσουμε και το γεγονός ότι η Τ.Α. έχει παραγγείλει εκατό (100) αεροσκάφη 4ης γενεάς (F35) τότε είναι που θα φθάσουμε σε πλήρη ανατροπή (κάτω του 5/10) το 2020, με ό,τι αυτό σημαίνει για την άμυνα και την ακεραιότητα της χώρας. Ως εκ τούτου είναι απολύτως αναγκαίο - ζωτικό, να εξευρεθεί κάποιου είδους ευρηματική χρηματοδότηση για το πρόγραμμα εκσυγχρονισμού των παλαιών F-16 της Π.Α.

Εν τω μεταξύ, στο μεσοδιάστημα μέχρι το 2015, η τουρκική πολιτικοστρατιωτική ηγεσία λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη την ευνοϊκή υπέρ ημών ισορροπία, αλλά και το γεγονός ότι η πολιτική οργάνωση του τουρκικού κράτους και της κοινωνίας πολύ δύσκολα θα ξεπερνούσε μια στρατιωτική αποτυχία ή ήττα, είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν θα εμπλακεί στην επίτευξη ενός πολιτικού στόχου, εφόσον δεν θα είναι απόλυτα βέβαιη για την επιτυχία του, με επακόλουθο και οι τουρκικές προκλήσεις να μην ξεπερνούν ένα όριο ασφαλείας που έχει καθορισθεί με κριτήριο την ελληνική υποχωρητικότητα. Οι Τούρκοι σέβονται μόνο τη δύναμη και όταν είμεθα δυνατοί, ενωμένοι και αποφασισμένοι, συμπεριφέρονται σαν καλοί γείτονες.

«Μεγάλος στρατηγός»

Γιάννης Πρετεντέρης
Δημοσιογράφος
Άρθρο του στην ιστοσελίδα "Βήμα on line" - 24/12/2011

Ο λαός της Βορείου Κορέας (τουλάχιστον όσοι βγαίνουν στην τηλεόραση...) θρηνεί απαρηγόρητος τον χαµό του «µεγάλου στρατηγού» Κιµ Γιονγκ Ιλ.

Ο εκλιπών είχε διαδεχθεί στην ηγεσία τον µπαµπά του, Κιµ Ιλ Σουνγκ, γεγονός που δεν εξέπληξε κανέναν: σύµφωνα µε την επίσηµη εκδοχή, ο υιός Κιµ είχε γεννηθεί στο ιερό όρος της Κορέας και τη στιγµή της γεννήσεώς του στον έναστρο ουρανό ενεφανίσθη ένα νέο αστέρι, καθώς και ένα διπλό ουράνιο τόξο.

Αντιθέτως, κανένας δεν κατάλαβε ποτέ γιατί ήταν «µεγάλος στρατηγός».

∆εν πήρε µέρος σε κανέναν πόλεµο, δεν ηγήθηκε καµιάς στρατιάς, δεν έδωσε καµία µάχη, ενώ τους µόνους που κατάφερε να εξοντώσει είναι οι συµπατριώτες του – το 4% του πληθυσµού µόνο στον λιµό του 1994-1998.

Τηρουµένων των αναλογιών δηλαδή, είναι σαν να έχεις εξακοντίσει στα ύψη το δηµόσιο χρέος, να έχεις βουλιάξει τη χώρα σου στα ελλείµµατα, να έχεις έµβληµα τον κοµµατισµό και το παραµύθι, αλλά οι δικοί σου να σε αποθεώνουν ως «µεγάλο πολιτικό».

Είναι αλήθεια ότι ο Κιµ Γιονγκ Ιλ δεν είχε µεγάλη έφεση στα στρατιωτικά, πλην πυρηνικών. Το πραγµατικό του ταλέντο ήταν η µουσική. Συνέθετε ατελείωτες κορεατικές όπερες και υποχρέωνε τους δυστυχείς Βορειοκορεάτες να τις ακούν επί ώρες σε εθνικό ραδιοφωνικό και τηλεοπτικό δίκτυο. Είναι κατανοητό λοιπόν γιατί οι άνθρωποι θρηνούν τον «µεγάλο στρατηγό». Τι να θρηνήσουν; Τον «µεγάλο λιµπρετίστα»;

Ευτυχώς για τη Βόρειο Κορέα, τον «µεγάλο στρατηγό» θα διαδεχθεί στην ηγεσία της χώρας ο τριτότοκος γιος του Κιµ Γιονγκ Ουν. Ενας µπουχέσας, του οποίου ως βασικό προσόν αναφέρεται ότι µοιάζει πολύ του παππού του.

Το γεγονός είναι εντυπωσιακό διότι αποδεικνύει ότι µια χώρα (και µάλιστα κοµµουνιστική) µπορεί επί τρεις γενιές να παραµένει στην ιδιοκτησία µιας οικογένειας και να βαδίζει από το κακό στο χειρότερο.

Κάτι που δεν θα µπορούσε να συµβεί σε δηµοκρατικές κοινωνίες όπως η δική µας, όπου ποτέ δεν ψάχνουµε τον τρίτο γιο της οικογένειας όταν υπάρχει πρώτος και δεύτερος.

Είναι ίσως περιπαικτικά αξιοσηµείωτο ότι σχεδόν ταυτόχρονα µε τον µαϊµουδένιο «µεγάλο στρατηγό» άφησε τη ζωή ένας αυθεντικά «µεγάλος της ανθρωπότητας», ο Βάτσλαβ Χάβελ. Αυτός δεν άφησε διάδοχο, αλλά µια χώρα πιο ελεύθερη, πιο πλούσια και πιο ανοιχτή από εκείνην που παρέλαβε.

Πράγµα που µας κάνει να υποθέτουµε ότι υπάρχουν πολιτικοί που κατορθώνουν να νοιάζονται περισσότερο για το καλό της χώρας τους και λιγότερο για τη διαιώνιση µιας προσωπικής και οικογενειακής εξουσίας.

Αφήστε στον Γιώργο το τιμόνι...

Άννα Παναγιωταρέα
Δημοσιογράφος
Άρθρο της στην εφημερίδα "Ελεύθερος Τύπος" - 29/12/2011


Χαρές που θα κάνει ο Γ. Μπαμπινιώτης. Στο νέο λεξικό που θα κυκλοφορήσει θα πρέπει να περιλάβει και την εξέλιξη στο νόημα των λέξεων που χρησιμοποιούν τελευταία στο ΠΑΣΟΚ. Για παράδειγμα: Να εγγυηθεί ο Γ. Παπανδρέου τη διαδικασία της εκλογής… Τι εννοούν; Να τα μαζέψει να φύγει, αλλά επειδή δεν τολμούν να του το πούνε κατάμουτρα, το λένε διά περιφράσεως: «Να εγγυηθεί…». Δηλαδή, αφού δεν θα είναι υποψήφιος, αφού διετέλεσε πρωθυπουργός -τρομάρα μας!- μπορεί να επιβλέψει τη διαδικασία της νέας εκλογής προέδρου του ΠΑΣΟΚ να είναι σωστή και να μη γίνουν «λοβιτούρες».

ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ο Γιώργος; Το σενάριο είναι απλό και έχει δοκιμαστεί κατ’ επανάληψη. Θα τους κάνει τεστ κόπωσης με τα «ήξεις και αφήξεις» όλον τον Ιανουάριο. Τον Φεβρουάριο πληροφορούμαι έχει προσδιορίσει κάποια ταξίδια στο εξωτερικό, οπότε θα είναι απασχολημένος. Επομένως θα τους σύρει μέχρι τις εκλογές, που μπορεί να προσδιοριστούν ως τα μέσα Μάρτη, και τότε δεν θα υπάρχει χρόνος για αλλαγή ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ.

Εδώ που τα λέμε δεν αντιλαμβάνομαι γιατί οι φερόμενοι ως υποψήφιοι διάδοχοι θέλουν να ανοίξουν οι «διαδικασίες», να τον βάλουν και «εγγυητή», να τον πιέσουν να ξεκινήσει ο «διάλογος» της επόμενης μέρας χωρίς αυτόν, τη στιγμή που είναι ηλίου φαεινότερον ότι το ΠΑΣΟΚ οδεύει πλησίστιο προς συντριβή, οψέποτε κι αν προκηρυχτούν οι εκλογές. Είναι ζήτημα, ισχυρίζονται οι αναλυτές, αν καβαντζάρει διψήφιο με τις καθημερινές προστριβές στο εσωτερικό του και τη «θολούρα και τη σύγχυση» που αναδύονται από την Ιπποκράτους, όπου άλλα λένε το πρωί, άλλα το μεσημέρι και το βράδυ επιστρέφουν στα πρωινά, άνετοι.

Ποιος όμως εχέφρων πολίτης, μετά τη διετή εμπειρία διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, θα χαλαλίσει την ψήφο του και θα πάει να ψηφίσει ένα «σκορποχώρι», με τα «ιπτάμενα στιλέτα» να διασταυρώνονται στους κομματικούς διαδρόμους;

Ας αφήσουν, λοιπόν, τον Γιώργο να υποστεί την τυπική ήττα, μετά την ουσιαστική της απομάκρυνσής του από την εξουσία ως… πρωθυπουργός παραιτηθείς. Είναι η μόνη τους ελπίδα μήπως και αντιληφθεί εκ του εκλογικού αποτελέσματος ότι ο λαός δεν θέλει να τον βλέπει ούτε ζωγραφιστό.

Οτι «χόρτασε» από τα ψέματα, από τις γκάφες του, από την άγνοια κινδύνου που έχει, από την ανικανότητά του να πολιτεύεται. Οχι πως και τότε θα φύγει εύκολα αλλά πάντως ευκολότερα από σήμερα, που είναι καρφωμένος στο θρονί του πατέρα του και απειλεί να το πάρει σπίτι του μαζί με τη σφραγίδα του ΠΑΣΟΚ, καθότι αυτή είναι η κληρονομιά του.

ΑΛΛΩΣΤΕ ο άνθρωπος δεν διακρίθηκε ποτέ για τη γενναιότητα των αποφάσεών του, για τα πολιτικά αντανακλαστικά του, για την ευστροφία του σε δύσκολες περιστάσεις. Πέρασε τόσα χρόνια στην εξουσία αβρόχοις ποσί χάριν της πολιτικής ψυχοπαθολογίας των Ελλήνων που ψήφιζαν Γιώργο, νομίζοντας ότι είναι ο… Ανδρέας.

Πολυμήχανοι, αλλά εναντίον της πατρίδας

Σοφία Βούλτεψη
Δημοσιογράφος
Άρθρο της στο site "Ελεύθερη Ζώνη" - 30/12/2011

Με τρεις προπαγανδιστικές πιρουέτες και μια τελευταία (για το 2011, διότι για το 2012 έχει ο… θεός της προπαγάνδας) μεθόδευση αποχαιρετούν τη χρονιά οι υποδυόμενοι τους κυβερνήτες της άτυχης χώρας.

Αν ο ιστορικός του μέλλοντος αποφασίσει (που δεν το βλέπω) να ασχοληθεί με όσα συνέβησαν στην Ελλάδα λίγο πριν αλλάξει ο χρόνος, είναι βέβαιο ότι θα ζητήσει την συνδρομή του… ψυχιάτρου του μέλλοντος.

Η χώρα που πάντοτε στηριζόταν (και σωζόταν) χάρη στον συνδυασμό πατριωτισμού και ιδιοφυών ιδεών, μοιάζει να στέρεψε – και από πατριωτισμό και από ιδέες.

Η χώρα του πολυμήχανου Οδυσσέα, η χώρα δηλαδή που απέδειξε πως αν ξέρεις να χρησιμοποιείς το μυαλό σου μπορείς να βγεις από τη δύσκολη θέση με ελάχιστα μέσα, βομβαρδίζεται τώρα με φτηνή προπαγάνδα, εκπορευόμενη από ανθρώπους που βάζουν το μυαλό τους να λειτουργεί για το Κακό.

Λίγα πράγματα – και αυτά στη σφαίρα του ψυχαναγκασμού – θα εντοπίσει ο ιστορικός του μέλλοντος γι’ αυτή την εφιαλτική χρονιά, όπου εκτός από τις ιδέες στέρεψαν και οι ελπίδες.

Ο Παπανδρέου «έφευγε» σ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς, αλλά συνεχίζει να βρίσκεται ανάμεσά μας.

Η ΕΕ έπαιρνε την μια «γενναία» απόφαση μετά την άλλη και δεν εφάρμοσε καμιά.

Η χώρα απέκτησε καινούργιο πρωθυπουργό με παλιά κυβέρνηση και παλιά Βουλή.

Πήγαμε από «κούρεμα» σε «κούρεμα» και κούρεμα δεν βλέπουμε.

«Σωθήκαμε» καμιά δεκαριά φορές και σωσμό δεν έχουμε.

Αυτά!

Καμιά καινούργια ιδέα για το πώς θα βγούμε από την περιπέτεια.

Και φθάσαμε στην απαρχή του Νέου Χρόνου με μια ακόμη γερή δόση προπαγάνδας.

Προπαγανδιστική πιρουέτα υπ’ αριθμόν 1: Ο Εφραίμ ξανάγινε πρώτο θέμα στην άθλια επικαιρότητά μας, ενώ είναι άγνωστο αν θα εφαρμοστεί η τελευταία ευρωπαϊκή απόφαση και ενώ είναι βέβαιο πως αν δεν εφαρμοστεί θα οδηγηθούμε στην χρεοκοπία.

Προπαγανδιστική πιρουέτα υπ’ αριθμόν 2: Έπεσαν όλοι από τα σύννεφα με τις «αποκαλύψεις» Γιλμάζ περί εμπρησμών των ελληνικών δασών από τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες, χωρίς κανείς να ασχοληθεί με την ουσία: Ότι δηλαδή είτε οι ελληνικές μυστικές υπηρεσίες κοιμόνταν όρθιες και δεν ενημερώθηκε κανείς, είτε οι τότε κυβερνώντες τα γνώριζαν όλα, αλλά παρ’ όλα αυτά υπέγραφαν τις Συμφωνίες της Μαδρίτης (1997) και Ελσίνκι (1999) και άναβαν το πράσινο φως για την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων της ΕΕ με τους εμπρηστές (κυριολεκτικώς και μεταφορικώς).

Προπαγανδιστική πιρουέτα υπ’ αριθμόν 3: Ο πρωθυπουργός συσκέφθηκε με τον αρχιεπίσκοπο, τον δήμαρχο Αθηναίων και μια πλειάδα πρωτοκλασάτων υπουργών (των ίδιων που δεν έκαναν τίποτε επί δύο χρόνια) για αυτά που ονόμασε «μέτρα κοινωνικής προστασίας», αλλά τελικά πρόκειται για δράσεις που ούτως ή άλλως παρέχουν ή οφείλουν να παρέχουν η Εκκλησία και οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης – οι τελευταίοι κατεστράφησαν λόγω της «καλλικρατικής έμπνευσης» του (διαρκώς υποβαθμιζόμενου, αλλά χωρίς να λείπει στιγμή από κοντά μας) Γιάννη Ραγκούση.

Και τέλος, η μεθόδευση: Η προαναγγελθείσα κατάργηση των οικονομικών εισαγγελέων κ.κ. Πεπόνη και Μουζακίτη, που οδήγησε στην παραίτησή τους.
Το κόλπο είναι παλιό. Όταν δεν μας αρέσει κάτι, βρίσκουμε έναν τρόπο να το καταργήσουμε. Με κλωτσιά προς τα πάνω!

Ο κ. Παπακωνσταντίνου έφτιαξε ολόκληρο νομοσχέδιο (τον Φεβρουάριο του 2010) για να διασφαλίσει δήθεν την ανεξαρτησία της Στατιστικής Υπηρεσίας και να την θέσει υπό τον έλεγχο της Βουλής και η πονεμένη αυτή ιστορία κατέληξε στην κατάργηση των μελών του Δ.Σ. της υπηρεσίας και στην ενός ανδρός αρχή – αφού προηγουμένως διογκώθηκε το έλλειμμα.

Το πουλόβερ της «ανεξαρτησίας» άρχισε να ξηλώνεται επί Παπακωνσταντίνου, όταν, τον Δεκέμβριο του 2010, με τροπολογία δόθηκαν αυξημένες εξουσίες στον πρόεδρο της ΕΛΣΤΑΤ και εξαφανίστηκε επί Βενιζέλου, όταν, τον Σεπτέμβριο του 2011, καρατομήθηκαν τα έξι από τα επτά μέλη του Δ.Σ. και έκτοτε η υπηρεσία υφίσταται (τρόπος του λέγειν) χωρίς διοικητικό συμβούλιο.

Τα ίδια έγιναν την ίδια περίοδο (1 Σεπτεμβρίου 2011) και με το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής.

Δεν πρόλαβε να δοθεί στη δημοσιότητα η έκθεση σύμφωνα με την οποία η δυναμική του χρέους ήταν (και παραμένει) εκτός ελέγχου και ο μέγας οικονομολόγος κ. Βενιζέλος προέβη σε απαξιωτική δήλωση που οδήγησε στην παραίτηση της επικεφαλής του Γραφείου (και πρώην μέλους του Δ.Σ. της ΕΛΣΤΑΤ) Στέλλας Μπαλφούσια.

Το γεγονός ότι πριν περάσουν δυο μήνες, στις 27 Οκτωβρίου, και οι Ευρωπαίοι κατέληξαν πως το χρέος μας είναι ανεξέλεγκτο και αποφάσισαν «κούρεμα» της τάξης του 50%, ουδέποτε συνδυάστηκε με την συγκεκριμένη καρατόμηση.

Ό,τι δεν μας αρέσει το κλαδεύουμε, δηλαδή. Είτε απευθείας, είτε εμμέσως.

Όπως συνέβη με την υπόθεση των οικονομικών εισαγγελέων.

Ξαφνικά και εντελώς φωτογραφικά αποφασίστηκε ότι ο οικονομικός εισαγγελέας δεν πρέπει να είναι αντεισαγγελέας εφετών, αλλά αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου.

Κι’ εκεί που οι ήδη λειτουργούντες εισαγγελείς είχαν απλώσει τον τραχανά τους, φεύγουν (για την ακρίβεια… τους φεύγουν) και φτου κι’ απ’ την αρχή.

Είναι τουλάχιστον αηδιαστική η έκπληξη των αρμόδιων υπουργών Βενιζέλου και Παπαϊωάννου.

Διότι έκπληκτοι είμαστε όλοι εμείς!

Έκπληκτοι από την σπουδή τους να προχωρήσουν σε αλλαγές αμέσως μόλις άρχισε κάτι να κινείται.

Έκπληκτοι από το γεγονός ότι συνεχίζουν να συμπεριφέρονται ως εάν να μην έχει αλλάξει τίποτε, ως εάν να μην υπάρχει κυβέρνηση συνεργασίας με συγκεκριμένη αποστολή – και πάντως αλλαγές σαν κι’ αυτή μπορούσαν να περιμένουν.

Ερώτηση προς τους έκπληκτους υπουργούς: Είχαν ενημερώσει το υπουργικό συμβούλιο για την πρόθεσή τους να προχωρήσουν στην αλλαγή των προσώπων (διότι περί αυτού πρόκειται);

Ερώτηση και προς το υπουργικό συμβούλιο: Είχαν ενημερωθεί για το θέμα ή αιφνιδιάστηκαν όλοι μαζί – με πρώτον και καλύτερον (ου μην αλλά και καταλληλότερον) τον πρωθυπουργό;

Ερώτηση προς τον πρωθυπουργό: Θα ασχοληθεί με το θέμα ανακαλώντας στην τάξη τους δύο (έκπληκτους) υπουργούς του ή σκοπεύει να συνδέσει το όνομά του και με κάτι άλλο (πολύ πιο επονείδιστο) από το PSI;

Ερώτηση προς τα δύο άλλα κόμματα της συγκατοίκησης: Θα ανεχθούν την παραίτηση των οικονομικών εισαγγελέων ή θα θέσουν θέμα αποχώρησής τους από την κυβέρνηση – αφήνοντας τους βυσσοδομούντες στα κρύα λουτρά του PSI;

Θα ανεχθούν τα μέτρα και τις περικοπές, στα οποία οδηγηθήκαμε εξαιτίας της τεχνητής διόγκωσης του ελλείμματος;

Και μια τελευταία (πρωτοχρονιάτικη) ερώτηση: Όσοι από εμάς είχαμε κληθεί να καταθέσουμε για την πολύ σοβαρή υπόθεση του «μαγειρέματος» των στατιστικών στοιχείων θα καταθέσουμε τώρα ή μετά την χρεοκοπία – στην οποία οδηγούμεθα εξαιτίας των «φουσκωμένων» στοιχείων;

Υ.Γ. Ο πολυμήχανος Οδυσσέας έβαζε το μυαλό του να δουλέψει υπέρ της πατρίδας του, όχι εναντίον της. Για τη σωτηρία και όχι για τη βλάβη της…

Οι δημοσκοπήσεις... φωνάζουν!

Παναγιώτης Παναγιώτου
Αρθρογράφος
Άρθρο του στην εφημερίδα "Έθνος" - 19/12/2011

Η εξαιρετικά ενδιαφέρουσα έρευνα κοινής γνώμης από την εταιρεία Marc για το «Εθνος της Κυριακής» καταγράφει με σαφή τρόπο την απαξίωση του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος της χώρας (μεγάλη πτώση δικομματισμού), την ισχυρή εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του κ. Παπαδήμου, τη μεγάλη ενίσχυση της ποικιλώνυμης Αριστεράς, και το ισχυρότατο ποσοστό (75%) της κοινής γνώμης που ζητάει τη δημιουργία νέων κομματικών σχηματισμών και κυβερνήσεων συνεργασίας (62,6%)! Ολα αυτά υποδηλώνουν ότι «εγκυμονείται» μια μεγάλη πολιτική ανατροπή, απότοκος των ευθυνών των δυνάμεων εκείνων που οδήγησαν τη χώρα στο σημερινό αδιέξοδο. Ζητείται επειγόντως αλλαγή σε πρόσωπα, σε κόμματα, σε ιδέες, αντιλήψεις και συμπεριφορές.

Η κυβέρνηση Παπαδήμου δεν προέκυψε από τον ουρανό. Είναι γέννημα και θρέμμα ενός πραγματικού αδιεξόδου και αυτό δεν πρέπει κανείς να το παραβλέπει. Ηρθε να καλύψει ένα μείζον πρόβλημα διακυβέρνησης, που η κυβέρνηση Παπανδρέου είχε απολέσει από μόνη της παρότι διέθετε, τυπικώς, απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία! Αυτό είναι σημαντικό γεγονός, γιατί δείχνει ότι η «κρίση» υπερβαίνει επί της ουσίας τα όρια μιας κυβερνητικής πλειοψηφίας και είναι «χρήσιμο μάθημα» για το μέλλον. Τα πλεονεκτήματα της νέας κυβέρνησης είναι το πρόσωπο Παπαδήμος και η στήριξή της από τρία κόμματα με ευρύτατη κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Τα μειονεκτήματά της, η σύνθεσή της, (50... υπουργοί και η ποιότητα των περισσοτέρων) και ο μεταβατικός και μη προγραμματικός χαρακτήρας της. Δεν ξέρω πότε θα γίνουν εκλογές. Τα διάφορα συμφέροντα που συγκρούονται ως προς τον χρόνο ολοκλήρωσης του έργου της και την έκτασή του έχουν πολλαπλές πολιτικές εσωκομματικές και οικονομικές αφετηρίες. Εκείνο όμως που πάση θυσία πρέπει να προφυλαχθεί είναι το «μοντέλο Παπαδήμου», που σημαίνει ότι ο ισολογισμός την ημέρα της κυβερνητικής λήξης του πρέπει να είναι θετικός, γιατί ίσως αποδειχθεί πολύτιμο για το πολιτικό σύστημα μετά τις εκλογές.

Περί αυτού φωνάζουν οι δημοσκοπήσεις, για όσους βέβαια έχουν... «αυτιά να ακούνε». Από την άλλη μεριά, είναι καταστροφικό πολιτικό λάθος να «βαρύνεται» η παρούσα κυβέρνηση και πολύ περισσότερο ο ίδιος ο κ. Παπαδήμος με «υπερβολικές φιλοδοξίες» που δεν ανταποκρίνονται (καθώς δεν έχουν ωριμάσει) στο υπάρχον ευρύτερο πολιτικοκοινωνικό περιβάλλον. Αυτού του τύπου οι λογικές προσφέρουν κακές υπηρεσίες και στον Παπαδήμο, και στη χώρα. Αρα, η παρούσα κυβέρνηση οφείλει γρήγορα να κάνει ό,τι έχει αναλάβει να κάνει, μαζί με όλες τις τρέχουσες κυβερνητικές αποφάσεις, και όταν ολοκληρωθούν -χωρίς μιζέριες χρόνου- να πάμε σε εκλογές. Οχι μόνο για μια χρήσιμη νέα πολιτική νομιμοποίηση των κοινωνικών ανακατατάξεων, που έχουν συντελεστεί, αλλά και για την «πολιτική εκτόνωση» της κοινωνικής οργής...